சித்தரும் சூஃபியரும் - நிறைவுப் பகுதி

சித்தரும் சூஃபியரும் பேராசிரியர் அ. பசுபதி (தேவமைந்தன்) தொடர்ச்சி ... சித்தர் பாடல்களில் கலப்படம் சித்தர் பாடல்களின் பதிப்புகளிலும் அதற்கு முன்னர் அவற்றைச் செவிவரலாறாகக் கேட்டு எழுதிய பதிவுகளான ஓலைச்சுவடிகளிலும் காலந்தோறும் கலப்படம் நிகழ்ந்து வந்திருக்கிறது. அதனால்தான் கயிலாயக் கம்பளிச்சட்டைமுனி நாயனார் போன்ற சித்தர் பாடல்களில் முன்னுக்குப் பின் முரண்களும் கருத்தோர்மைச் சிதைவும் மிகவும் கொடுமையாக ஏற்பட்டுள்ளன. சான்று: “மயங்குவான் பொன்தேடப் புரட்டுப் பேசி மகத்தான ஞானமெல்லாம் வந்த தென்பான்; தயங்குவான் மண்ணாலே சார்வு காணான் சாதகமா யோகத்திற் சார்ந்தே னென்பான்” என்றும், “ஆரப்பா உலகத்தில் ஞானி யுண்டோ? ஆராய்ந்து நான்கண்டே னென்பார் கோடி; ஏரப்பா உழுத(ல்)லோவெள் ளாமை யாகும்? ஏரில்லான் அறுத்தடித்த கதையும் ஆச்சே!” என்றும் வருபவை அவருடையவை. ஏரண ஞாயம் சுட்டும் கலப்படம் மேலே உள்ள பாட்டின் மூன்றாவதும் நான்காவதும் ஆன அடிகளில் கயிலாயக் கம்பளிச்சட்டைமுனி நாயனார் உலகோர்முன் வைக்கும் ஏரண ஞாயம் மிகவும் துல்லியமானது. ‘அங்கை நெல்லி’யெனும் மற்றொரு ஞாயம் போல ‘நெற்றியடி’ அடிப்பது. கொங்குப்புலவர் ஆன நா. வையாபுரியாரின் தலைமாணாக்கர் அறிஞர் கு. நடேச(க் கவுண்ட)ர் இயற்றிய ‘நியாயக் களஞ்சியம்’ என்ற அரிய நூலை முழுவதுமாக வாசித்தால், இதில் பொதிந்துள்ள ஏரண ஞாயம் ‘பொறி தட்டியது போல’ப் புலனாகும். இவ்வாறு ஆழ்ந்தகன்ற நுட்பத்துடன் பாடிய கம்பளிச்சட்டைமுனிச் சித்தரின் மற்றொரு அல்லது கடைசிப் பாடலாகப் பதிப்புகள் பலவற்றுள் வந்துள்ள மற்றொரு பாடல் இதோ: “மெளனமென்றீர் எனையாண்ட தட்சிணாமூர்த்தி மலர்பணிந்தே ஞானமது நூறுஞ் சொன்னேன் மெளனமென்ற நாதாக்கள் பதத்தைப்போற்றி வகையோடே நிகண்டாக வாதஞ் சொன்னேன் மெளனமென்றீர் ஞானம்பொய் யென்று சொல்லி வாகான செயமண்டி போட்டே நூற்றில் மெளனமென்ற சமரசத்தான் மக்காள் மக்காள் வாகான ஞானமுறை முற்றுங் காணே” கயிலாயக் கம்பளிச் சட்டைமுனி நாயனாரின் முந்திய பாடல் பகுதிகளின் பொருள்கோளுக்கும் இதற்கும் எத்தனை வேறுபாடு? சித்தர், சித்த மருத்துவர், ‘ஆயுள்வேத’ மருத்துவர்.. அடையாளக் குழப்பம் தெரிந்தே செய்தார்களா அல்லது தெரியாமல் செய்துவிட்டார்களா என்று தெரிந்துகொள்ள முடியாத ஓர் அடையாளக் குழப்பம் சித்தர் என்பதற்கும் சித்தமருத்துவர் என்பதற்கும் இடையில் உள்ளது. சித்தர்கள் இயற்கை மருத்துவர்களாகவோ, தமிழ் மருத்துவர்களாகவோ திகழ்ந்திருக்கலாம்; தம்மைச் சார்ந்த குமுகத்திற்கு இவ்வகையில் அவர்கள் உதவியிருக்கலாம். சித்த மருத்துவர்களும் ‘ஆயுள்வேத’ மருத்துவர்களும் தொழில்முறை மருத்துவர்கள். அவர்களைச் சித்தர் என்று கொள்ளல் ஏற்புடையதா? “சித்தர் களஞ்சியம்” நம் புதுச்சேரியிலுள்ள பிரஞ்சு நிறுவன நூலகத்தில் ஒரு பழைய நூல் உள்ளது. அதன் பெயர் “சித்தர் களஞ்சியம்.” குடந்தை பரஞ்சோதி மருத்துவசாலை பொன்னம்பலனார் (K.S. பொன்னம்பலம் என்றுள்ளது) இயற்றியது. ‘பாரம்’ என்பது எட்டுப் பக்கங்களாக இருந்த பிரித்தானியர் காலத்தில் அச்சியற்றப்பெற்றது. அந்நூலுக்கு மதிப்புரை ‘பார்த்துரை’ என்ற பெயரில் உள்ளது. வழங்கியவர் ‘யதார்த்தவசனி’ இதழாசிரியர் தி(டி).வி. கோவிந்தசாமி(ப் பிள்ளை) அவர்கள். சித்தர் களஞ்சியத்தின் பார்த்துரை அந்தப் ‘பார்த்துரை’யின் பகுதி வருமாறு: “கும்பகோணம் வைத்திய இரத்தினம் எனும் நற்பெயர் படைத்த ஆயுள்வேத பண்டித சிகாமணியாகிய மகா-ள-ள-ஸ்ரீ பொன்னம்பல பண்டிதர் பிரசுரம் செய்துள்ள “சித்தர் களஞ்சியம்” என்னும் நன்னாமம்பூண்ட நூல்பிரதி ஒன்றை நாம் பார்வையிட்டோம். சகல சித்திகளையும் அடைபவர் சித்தர் எனினும் ஆயுள்வேதியர்க்கு சித்தர்நூல் இன்றியமையாத துணைக்கருவியாகும்...” குழப்பம் மேலே சாய்வெழுத்தில் வந்த பகுதி, சித்தர்நூலைத் துணைக்கருவி என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. “சித்தர் களஞ்சியம்” நூலிலோ ஓகமுறைகளும் இருக்கை[ஆசனம்] முறைகளும் மருத்துவ முறைகளுமே உள்ளன. ‘காப்பு நேரிசை வெண்பா,’ ‘விநாயகர் துதி,’ ‘பரமசிவ வணக்கம்,’ ‘அம்பிகை தோத்திரம்” என்று தொடங்கி, ‘சித்தர்கள் தோத்திரம்” கட்டளைக் கலித்துறையில் படைக்கப்பெற்று, ‘வழிபடு குருவணக்கம்,’ ‘குருவணக்கம்,’ ‘அவையடக்கம்,’ ‘சரிதை’[சரியை அன்று], ‘கிரியை,’ ‘யோகம்,’ என்ற தலைப்புகளில் பாயிரம் அமைந்து, ‘அதிகாரியின் இலக்கணம்’[ஓகம் செய்யும் அதிகாரம் பெற்றவர்] என்று நூலின் தொடக்கம் ஐந்தாம் பக்கத்தில்தான் அமைகிறது. இந்தப் பக்கங்களுக்கு முன் உரோமன் எழுத்துகளில் பதினாறு பக்கங்கள் நூலைப் பற்றியவை. அவற்றுள் கடைசி மூன்று, ‘விஷயசூசிகா’ என்னும் பொருளடக்கம். எழுபத்தாறு தலைப்புகளில் நூல் இயன்றுள்ளது. எங்கும் ஓகமும் மருத்துவமுமே. தெளிவான சூஃபியர் வயணங்கள் சித்தர் குறித்த சிதைவு நூல்கள் இங்கு விற்பனை செய்யப்பெறுவதுபோல் சூஃபியாக்கள் குறித்து எழுதவோ எழுதியதைப் பதிக்கவோ முடியாதபடி பாரசீக மொழிவாணர்களும் அமீரகவாணரும் வளைகுடா நாடுகளில் வாழ்வோரும் விழிப்புடன் இருக்கிறார்கள். குர் ஆன் அருளப்பெற்ற வகை குறித்து எவ்வகைக் குழப்பமும் சூஃபியருக்கு இல்லை. பதிப்புகள் எவற்றிலும், ஏன், இணைய/வலைத் தளங்களிலும் கூட முரண் சிறிதுகூடப் பார்க்க முடியாது. வலையிதழ்ப் பதிப்பும் அச்சிதழ்ப் பதிப்பும் - விழித்துக் கொள்க! இங்கு இதைக் குறிப்பிட வேண்டிய அகத்தியம் இருக்கிறது. ‘இருவேறு உலகத்தியற்கை’ என்று வள்ளுவர் மொழிந்தமை நிகழ் உலகில் வேறு ஒன்றனுக்கும் பொருந்தும். அதுவே எழுத்துலகம். ஒருபக்கம் அச்சிதழ். மறுபக்கம் இணைய இதழ். இரண்டின் அமைப்பு முறையும் வேறுவேறு. அண்மையில் என் படைப்பைத் ‘திண்ணை’ வலையிதழின் இல்லப் பக்கத்[Home]தில் தேடிய நண்பர் சுட்டியைக் கீழிறக்கி மற்றொரு தலைப்பைப் பார்க்காததால் தவறவிட்டார். அச்சிதழ் அவ்வாறன்று அல்லவா? ஆனால் அச்சிதழ் ஆசிரியர்கள், தொடர்ந்து பன்முகமாகப் பரவி வரும் வலை இதழ்களை நோக்கத் தவறினால், அவர்களின் படைப்புகளும் அவர்கள் இதழ்களில் வரும் வேறு படைப்புகளும் படைப்பாளர் பெயர் மாற்றப்பட்டோ, நடை மாற்றப்பட்டோ வேறு எழுத்தாளர் பெயரில் பதிவாகி விடுவதை அவர்களால் தவிக்க இயலாது. ‘சைபர்வெளி’யில் எதிர்காலம் இவர் படைப்பை ‘அவர்’ படைப்பாகவே ஐம்பதாண்டுக் காலத்திற்குப்பின் சுட்டும். இதே நிலை, வலை இதழ்களுக்கு இப்பொழுதே நேர்கிறது. இணையத்தில் வாய்த்துள்ள ஏந்துகளுள் ஒன்றான ‘தேடல்’[Search] என்பதை பயன்படுத்தி, புகழ்மிக்க தமிழ் எழுத்தாளர் ஒருவர், அறிவியல்சார் வலைத்தளங்களிலிருந்து வேண்டிய பகுதிகளைத் தெரிவு செய்து[Select] படி[Copy]பண்ணி, பின் அவற்றை ஒட்டி[Paste], பின்னர் தன் நடைக்கு மாற்றி கட்டுரைகளை அடுத்தடுத்து அறிவியல் தொடர்பாக வெளியிட்டு வருவதை ‘விடுதலை’ இதழின் விழிப்புணர்வுக் கட்டுரையொன்று அம்பலப்படுத்தியது. வலைத்தளங்களில் அவற்றை ஆய்ந்து பதிவிட்டோர், இரவும் பகலும் எத்துணைத் தொல்லைப் பட்டிருப்பர்? சூஃபியம் - முரண் இன்மை - வலைச் சான்று இணையஉலாவுபுலங்களுக்குச்[browsingcentres]செல்வோர்[இக்கட்டுரையாசிரியரும் உலாவுபுலங்களிலிருந்து இணையப்பணி புரிபவர்களுள் ஒருவர்தான்], உலாவியில் “கூகிள்.கோ.இன்”[google.co.in] என்று முகவரியைத் தட்டெழுதுக. வரும் ‘கூகி’ளின் தேடல் இல்லப் பக்கத்தில் ‘தமிழ்’ என்று ஆங்கிலத்தில் உள்ள சொல்லைச் சொடுக்குக. ‘கூகிள்’ உங்களுக்குத் தமிழில் நீங்கள் தட்டெழுதும் எதையும் தேடித்தர அணியமாகிவிடும். ‘சூஃபியம்’ என்று இடுங்கள்.இப்பொழுது,‘தமிழோவியம்’[http://www.tamiloviyam.com]வலையிதழ் வெளியிட்டுள்ள “தொடர்: அமானுடகேள்விகளும்,அரைகுறை ஞானிகளும்[குர்ஆன் அருளப்பட்ட விதம்]” என்ற விரிவான விளக்கம் தோன்றும். திருக்குர்ஆன் அருளப்பெற்ற முறை குறித்தும், சூஃபியாக்கள் இறைவேதத்தின் உண்மையான பின்னணியை அறிந்து வைத்தவர்களே என்பது குறித்தும் அத்தொடர் தெளிவாக மொழிகிறது. சித்தர்கள் கூறியவை குறித்து இத்தகைய திண்ணிய, கட்டுப்பாடான, ஒழுங்கான, ஓர்மையுடன் கூடிய பதிப்பு முயற்சியே இன்றைய தேவையாகும். *********************************** (நன்றி: வெல்லும் தூயதமிழ் - இலக்கிய மாத இதழ் மேழம் 2037 / மே 2006)

மாடல்ல! மனுஷிதான் நான்! - மங்கை பசுபதியின் கவிதை

மாடல்ல! மனுஷிதான் நான்! -மங்கை பசுபதி மாடல்ல, நீங்கள் பல்பிடித்து விலைபேச! ஆடல்ல நீங்கள் விரல்மறைத்து விலைபேச! உம்மைப்போல் நாங்கள் உயிருள்ள பிறவிகள்தாம்! ஐரோப்பா மண்டலத்தில் பிறந்திருந்தால் நாங்கள்; விலைபேச வருவீரா? வரும்நேரம், நாங்கள் வீட்டில்தான் இருப்போமா? இருந்தாலும் - உம்மைத்தான் மதிப்போமா? காலம்தான் மாறிடினும் இந்தியர்கள் மாறவில்லை! “கழிப்பிடம் சென்றுவந்தால் கைகழுவவேண்டும்” என்று விளம்பரங்கள் இந்தநாளும் ‘பிரச்சார பாரதி’யில்! கைகழுவி வாருங்கள் - பின்னர் பெண்ணின்விலை பேசுங்கள்! பீகார், ராஜஸ்தான், ம.பி., உ.பி. - இங்கெல்லாம் கற்றவர் விகிதம் குறைவு! தமிழகம் கேரளம் வங்கம்இம் மூன்றும் - கல்வி அறிவு பெற்றோர் அதிகம் கொண்டும் திருந்தவிலை இன்னும்தான் முழுதாய்! முப்பத்து மூன்று பெர்செண்ட் இன்னும் சித்திக்க வில்லையே பையா! நீ ஆணாக வில்லையே இன்னும்! - நல்ல ஆணாக இருப்பவர்கள் பெண்களுக்கு - முந்தி ஏற்ற இடம் தருவார்கள் அன்றோ? பெண்ணை மதிக்காத தேசம் பாழ்பட்டுப் போகும் என்று மண்ணில் உரக்கவே சொல்லுங்கள்! தனைப்பெற்ற தாயைப் போன்றவர்கள் பெண்கள் - என்று உணராத ஆணுமொரு ஆணா?- தன்னை மதிக்காமல் வாழ்பவளும் பெண்ணா? நன்றி: திண்ணை.காம்

சித்தரும் சூஃபியரும் - தொடர்ச்சி

சித்தரும் சூஃபியரும் -பேராசிரியர் அ. பசுபதி (தேவமைந்தன்) சென்ற இதழின் தொடர்ச்சி.. ஆனால் வள்ளலாரோ தன் உடல்முழுவதையும் வெண்மையும் தூய்மையும் நிரம்பிய ஆடையால் போர்த்துக் கொண்டே இயங்கியவர்; தலையையும் எப்பொழுதும் முக்காட்டிட்டுக் கொண்டவர். தன் அன்றாட வாழ்வில் உணவு முதலிய எல்லாச்செயல்களிலும் தூய்மையையும் ஒழுங்கையும் கடைப்பிடித்தவர். அவ்வாறு இல்லாதவர்கள் உயிரிரக்க ஒழுக்க[சீவகாருண்ணிய ஒழுக்க]த்தையோ அறச்செயல்களையோ உணவுவழங்குகை[அன்னதானம்]யையோ செய்யலாகாது என்ற கண்டிப்பை விதித்தவர். ஆகவே, பட்டினத்தார் புகன்ற சித்தர்களின் அகத்தோற்றம்தான் வள்ளலாருக்குப் பொருந்துமே தவிரப் புறத்தோற்றம் பொருந்தாது. பட்டினத்தார் கூற்றுப்படி வள்ளலார் சித்தர் ஆவதோடு மட்டுமல்லாமல், பட்டினத்தார்தம் சித்தர் விளக்கத்தில் உள்ள புறத்தோற்றத்துக்கும் சீர்திருத்தம் வகுத்தார் என்க. சூஃபியியம் எவ்வாறு தோன்றியது? சூஃபியியம் எவ்வாறு தோற்றம் கொண்டது என்பதற்கு முனைவர் க. நாராயணன் அரிய விளக்கம் தருகிறார்: “நம்பிக்கை அதிகாரம் ஆகிய இரு இரும்புக் கரைகளிடையே இசுலாமியச் சமய ஆறு ஓடியது. தடுக்கவோ திசை திருப்பவோ தடைகள் ஏதும் இல்லாத ஆறுபோல் இசுலாம் இயங்கியது. இசுலாமியச் சமயக் கருத்துக்களை முழுமையாக நம்பி நடைமுறைப்படுத்த வேண்டுமே தவிர ஏன் எதற்கு என்ற வினாக்கள் தொடுத்து ஆராயக்கூடாது. மரபாக வரும் இசுலாமியச் சமுதாயப் பழக்க வழக்கங்கள் ‘குர்-ஆன்’ எனும் சமயச் சட்ட நூலுக்கு விளக்கங்களாயின. ‘குர்-ஆன்’ நூலை மீறிய எண்ணங்களை இசுலாம் ஏற்காது. ‘குர்-ஆன்’ தீர்ப்பே இறுதித் தீர்ப்பு. “இசுலாத்தின் இறுக்கமான நம்பிக்கையும் அதிகாரமும் புதிய சிந்தனைகட்கு இடமளிக்கவில்லை. குர்-ஆன் கூறும் சட்டம், காலங்காலமாக வழங்கி வரும் மரபுகள், இசுலாமியச் சமுதாய ஒப்புதல் என்பனவற்றின் செல்வாக்கும் அதிகாரமும் புதிய எண்ணங்கள் எழத் தடைகளாயிருந்தன.”(Harold Titus, Living Issues in Philosophy, p.) ஆமைவேகத்திலும் திரைமறைவிலுமாக சில சிந்தனையாளர்கள் புதிய எண்ணங்களை எழுப்பிச் சமயப் புரட்சிக்கு வித்திட்டனர். இசுலாத்தின் பழைமைப் போக்கு மெல்ல மாறத் தொடங்கியது. நம்பிக்கையும் பகுத்தறிவும் முரண்படும் கட்டங்களில் இசுலாமிய ஞானிகள் சிலர் சமயக் கட்டுப்பாடுகளை மீறிச் சிந்தித்தனர். இறைவனிடம் சரண் புகுந்து அடிமைப் பணி புரிவதைக் காட்டிலும் அருளின் உருவமாக விளங்கும் இறைவனுடன் கலந்து ஐக்கியப்படுவதே சிறந்ததென்றும் அத்தகு ஐக்கியத்திற்குத் துணை செய்யுமாறு சமயங்கள் இயங்க வேண்டும் என்றும் புதிய சிந்தனையாளர் கூறினர். சூஃபியியம் தொடங்கிற்று.”(சித்தர் தத்துவம், மூன்றாம் பதிப்பு 2003, புதுச்சேரி.8., ப.202) சித்தாடல் முதலியவற்றை எதிர்த்த சூஃபியார் அபூ-யாசித் என்ற சூஃபியார் எட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியிலும் வாழ்ந்தவர். இறைவனோடு தம்மை இணைத்துக் கொள்வதைத் தவிர சித்தாடல், மந்திர தந்திரச் செயல்கள் புரிவதில் ஈடுபடல் முதலானவற்றில் சூஃபியர் ஈடுபடக் கூடாது என்று எச்சரிக்கிறார். (மேலது, ப.207) சித்தாடல் வல்லவர்கள் குறித்து... “சித்தாடல் வல்லவர்கள்தாம் சித்தர், ஆனால் சித்தாடல் புரிபவர் எல்லாம் சித்தர் அல்லர்” என்ற ஓர் ஏரணக் கூற்று, சித்தர் மெய்ப்பொருள் உண்ர்ந்தாரிடத்தே நின்று நிலவி வருகிறது. இதற்குமேல் சித்தாடல் குறித்தும் சித்தர் குறித்தும் நாம் மன்றாட வேண்டுவது இல்லை. சித்தர்-சூஃபியர் கருத்து ஒப்பீடு சித்தர் திருமூலரின் கருத்தும் சூஃபியார் குணங்குடி மசுத்தான் சாகிபு அவர்களின் கருத்தும் பல இடங்களில் ஒத்துப்போவதைக் காண வியப்பாக உள்ளது. காட்டாக, “ஊனாகி ஊனினுயி ராகியெவ் வுலகுமாய் ஒன்றா யிரண்டு மாகி உள்ளாகி வெளியாகி யொளியாகி யிருளாகி ஊருடன் பேரு மாகிக் கானாகி மலையாகி வளைகடலு மாகியலை கானக விலங்கு மாகிக் கங்குல்பக லாகிமதி யாகிரவி யாகிவெளி கண்டபொரு ளெவையு மாகி நானாகி நீயாகி அவனாகி அவளாகி நாதமொடு பூத மாகி நாடுமொளி புரியஅடி யேனுமுமை நம்பினேன் நன்மைசெய் தாளுதற்கே வானோரும் அடிபணி தலுள்ளநீர் பின்தொடர வள்ளல்இற சூல்வரு கவே வளருமருள் நிறைகுணங் குடிவாழு மென்னிருகண் மணியே முகியித் தீனே!” [குணங்குடி மசுத்தான் சாகிபு பாடல்கள்: பா.3] என்ற பாடலின் கருத்தோர்மையைப் பின்வரும் திருமூலர் பாடல்கள் காலத்தாலும் இடத்தாலும் முன்னரே கொண்டுள்ளன: “புகுந்துநின் றான்வெளி யாய்இரு ளாகிப் புகுந்துநின் றான்புகழ் வாய்இதழ் வாகிப் புகுந்துநின் றான்உட லாய்உயி ராகிப் புகுந்துநின் றான்புந்தி மன்னிநின் றானே. தானே திசையொடு தேவரு மாய்நிற்குந் தானே உடலுயிர் தத்துவ மாய்நிற்குந் தானே கடல்மலை யாதியு மாய்நிற்குந் தானே உலகில் தலைவனு மாமே. உடலாய் உயிராய் உலகம தாகிக் கடலாய்க் கார்முகில் நீர்பொழி வானாய் இடையாய் உலப்பிலி எங்குந்தா னாகி அடையார் பெருவழி அண்ணல்நின் றானே.” [திருமந்திரம் -- இரண்டாம் தந்திரம்:10:காத்தல், பா.1-3] பீருமுகம்மது அப்பா அவர்கள் தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட சூஃபியருள், அப்பா அவர்கள் பாடிய பாடல்கள் அடங்கிய தொகுப்புகளுள் ஒன்று ‘ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி’ ஆகும். அதில் சிங்கன் சிங்கி உரையாடலாக அரும்பெருங்கருத்துக்களை எளிமையான தமிழில் எடுத்துக் கூறியிருக்கிறார். சான்று: “ என்ன விதமாகத் தன்னை மறப்பது சிங்கி? - அது ஒன்றைப் பொருந்தி ஒடுங்கி இருப்பது சிங்கா! என்ன விதமாக ஒன்றைப் பொருந்தலாம் சிங்கி? - அது எல்லாம் மறந்து இருளாய் இருப்பது சிங்கா! “ கண்புருவப் பூட்டும் புருவ நடு - வில் உவமையும் வள்ளலார், திருவருட்பா - ஆறாம் திருமுறையில் ‘கண்புருவப் பூட்டு’ என்ற தலலப்பில் பதினொரு தாழிசைகளில், சித்தர்கள் மிகவும் முகாமையாகக் குறிப்பிடும் நுண்ணுறுப்பு ஒன்றை விளக்குவார். திருக்குர்ஆனில் இதுவே உவமை அடிப்படையில் இடம்பெறுவதாக தேசமானிய, டாக்டர் ஏ. எம். முகம்மத் சகாப்தீன் தக்க சான்றோடு விளக்குவார். கண்புருவப்பூட்டு “ கையறவி லாதுநடுக் கண்புருவப் பூட்டு கண்டுகளி கொண்டுதிறந் துண்டுநடு நாட்டு ஐயர்மிக உய்யும்வகை அப்பர்விளை யாட்டு ஆடுவதென் றேமறைகள் பாடுவது பாட்டு” என்று வள்ளலார் இந்த நுண்ணுறுப்பைக் குறித்து விளக்குவார். ‘நுண்’ என்பது இங்கே ‘நுண்ணுட’லைக் குறிக்கும். செருமானியரான ஆனிமன் ஒப்பண்டு[ஓமியோபதி] மருத்துவத்தை இந்த நுண்ணுடல் அடிப்படையில்தான் உருவாக்கினார் என்பது கருதப்பெறத் தக்கது. கண்புருவப் பூட்டுக்கு வேறுபெயர்கள் ‘சிற்சபை,’ ‘சிற்றம்பலம்,’ ‘விந்து,’ ‘முச்சுடர்,’ ‘முச்சந்தி,’ ‘சபாத்துவாரம்,’ ‘மணிமேடை,’ ‘நெற்றிக்கண்,’ ‘கபாடம்,’ ‘சுழிமுனை,’ ‘சூன்யப்பகுதி,’ ‘பிரமரந்திரம்,’ ‘மகாமேரு,’ ‘மயானம்,’ ‘வரை,’ ‘அம்பலம்,’ முதல் இன்னும் பல பெயர்கள் புருவநடுவுக்கு உள்ளன.[முனைவர் இரா.மாணிக்கவாசகம், சித்தர்கள் பரிபாசை அகராதி, பக்.230-231.] சூஃபியாக்கள் சுட்டும் திருக்குர்ஆன் உவமை இத்தகைய இறைமருமத்தை இறைவன் நபிகள் நாயகம் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினான் என்று சூஃபியாக்கள் கூறுவர். அதற்கு அடிப்படையாகப் பின்வரும் திருக்குர்ஆன் பகுதியைக் குறிப்பிடுவார்கள்: “நெருங்கிப் பின்னர் அருகே வந்தார், வளைந்த வில்லின் இருமுனைகளைப் போல் அல்லது அதைவிடச் சமீபமாக அந்த நெருக்கம் இருந்தது. பிறகு அவன் தான் அறிவிக்க வேண்டியவற்றைத் தன் அடியாருக்கு அறிவித்தான்.(53:8-10).” நபிகள் நாயகம் இவ்வுரை வெளியாகும்பொழுது இறைவனுடன் நேர் தொடர்பு நிலையில் இருந்தார் எனவும் அந்நிலையில் இறைவன் ஒரு தெய்வீக மருமத்தை நபியவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினான் எனவும் சூஃபியாக்கள் கூறுவர். இந்திய நாட்டு சூஃபியாக்கள் சிலர் இவ்விதமான இறைஞானத்தை அடையும் ஓர் உறுப்பையும் குறிப்பிடுகின்றனர். இது இரண்டு புருவங்களுக்கு நடுவில் இருக்கும் பகுதியில்(இடையில்) இயங்கும் ஒரு ஞான அங்கமாகும் என்றும், திருக்குர்ஆன், இவ்விரு புருவங்களையும் உவமை அடிப்படையில் இவ்வில்லுக்கு ஒப்பிட்டிருப்பதாகவும் அவர்கள் கூறுவர். சூஃபித்துவ நெறியில், இறைவனை ஓர் ‘ஏகாந்த சிந்தனை’ என்றும் ஒளியென்றும் ‘ஆக்கும் சக்தி’யென்றும் வண்ணிக்கப்பெற்றிருக்கிறது.[இறைவனும் பிரபஞ்சமும், இலங்கை 1995, ப.108.] (நன்றி: வெல்லும் தூயதமிழ்[இலக்கிய மாத இதழ்] 2037, மீனம்[ஏப்பிரல் 2006] பக். 19 - 22.)

அவனைத் தெரியும்தானே?...-தேவமைந்தன்

மூலைக்கடையில் ஒற்றைச் சிகரெட்டுக்காய் மெலிந்த சட்டைப் பையைத் துழாவுகிறானே, பார்! அவன் எல்லாருக்காகவும் எழுதி எழுதி, சொல்லிச் சொல்லிச் சலித்துப் போய்விட்டான். அவனுக்கு என்ன தெரியும் என்று இறுமாப்புடன் கேட்கிறாய். பலபல விளக்கங்களை அந்த அப்பாவியிடம் தொடர்ந்து கோருகிறாய். உன்னைப்போல் அவன் அறிவுஜீவியா, என்ன? அவனுக்கு மார்க்ஸையும் லெனினையும் வள்ளுவனையும் மட்டுமே தெரியும். அதுவும் தெளிவாக மட்டுமே. க்யூபாவின் கஷ்டங்களின்பொழுது அரிசியைத் திரட்டி அனுப்பச் சேர்ந்த சாதாரணமானவர்கள் கூட்டத்தில் ஒருவன் அவன். சகமானுட ஜென்மங்களின் பாடுகள் சகமனிதர்களின் ‘லோல்படுதல்’கள், ‘லொங்கழிதல்கள்’ மட்டுமே அறிந்துணர்ந்த அவனையும் அவன் உறுதி என்று நம்பும் இடதுசாரிக் கொள்கையையும் நீயும் உன் விமர்சனப் பிதாமகரும் புரிந்து கொள்ளாமல் உங்களுக்கென்றே இருக்கும் பெரு,சிறு பத்திரிக்கைகளின் பரவல் பலங்கொண்டு சாடுவதில்தான் மெய்யாக சிறுபிள்ளைத்தனம் தெரிகிறது. கொழுத்த புத்தகங்களை உருவாக்க உதவும் அரசாங்க சம்பளமும்; ‘ரிச்’சாக வெளியிட்டு உலகெங்கும் ஆள்பிடித்துப் பரப்பும் பிரத்தியேக சாமர்த்தியமும்; ஆதிக்க வெறிப்போடு பழைய தோழர்களை அவமதிக்கும் ஏக்கழுத்தமும் அவனுக்கு இல்லைதான். அவனுக்குத் தெரிந்ததாக எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். ஆம். அழுத்திவைக்கப்பட்டவர்களின், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின், எந்த ஆட்சியிலும் சுரண்டப்படுபவர்களின் கண்ணீர் அவன் கன்னங்களில் மட்டுமல்ல, எழுத்துகளிலும் வழியும்.

நேரம் கேட்டால் கூடச் சொல்லாதே!

நேரம் கேட்டால்கூடச் சொல்லாதே! -தேவமைந்தன் பேருந்துக்கு நின்றிருந்தேன். காத்திருந்த கூட்டத்தில் ஒருவர் தன் கடிகாரம் சரிசெய்யும் நோக்கம் தெரியக் காட்டி, நேரம் கேட்டார். ஆகப் பொறுப்பாயும் துல்லியமாயும் சமயம் சொன்னேன். அடுத்து, புன்னகைத்துக் கொண்டே அருகில் வந்தவர் பேச்சுக் கொடுத்தார். பேருந்து வரும்வரை பேசுவோம்என்று பேசி நின்றேன். பையப்பைய நான் இருக்கும் தெரு, இல்லத்தின் எண் பேச்சின் ஊடே அவரிடம் சென்றன. நாள்கள் சில காணாமல் போயின. ஒரு நாள் மாலை ஆறு மணி இருக்கும். வந்தார். அகம்முகம் மலர்ந்து அவர் வரவை ஏற்றேன். என்னைப் பேச விடாமல் கோடை மழையாய்ப் பொழியத் தொடங்கினார்: “சார்! நான் அன்னைக்கே சொல்லணும்’னு நெனச்சேன். நீங்கள்’லாம் இப்படி டைம்வேஸ்ட் பண்ணி இண்டர்நெட்டு, ஈஸைன்’ட்டு எழுதறதும் ப்ரெளஸ் பண்ண்றதுமா’ நாள’யும் பொழுத’யும் கொல்’றது தேவ’யா? நா’ பாருங்க! சாதனையாளன்! நா’ இல்லாம எங்க இண்டஸ்ட்ற்றி நடக்காது.. நாங்கள்’லாம் டெக்னிகல்! நீங்க’ள்லாம் ஜென்ரல்! ஒங்க ஜென்ரல் விஷயமெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது.. தெரிஞ்சுக்க எனக்கு டைமும் இல்லே. என் டெக்னிகல் ஸ்கில் பக்கம் நீங்கள்ளாம் மழைக்குக்கூட ஒதுங்க முடியாது...” மேலும் பொறுக்க முடியாமல் மறித்தேன். “இப்ப நீங்க என்ன விஷயமா வந்தீங்க?”- முகங் கறுத்தவர் சொன்னார்: “ஒண்ணுமில்ல சார்! எங்க’ ப்ரெஷ்ஷர் குக்கர் ப்ராடக்ட் பற்றி டிஸ்கஸ் பண்ண டெல்லிவரை போகணும்; கொஞ்சம் பைனான்ஸ் பண்ணுங்க; இம்போர்ட் ஆர்டர் கெடச்சதும் ரீபே பண்ணிடுவேன்..” மறுமொழி உரைத்தேன்: “நீங்கள்’லாம் டெக்னிகல்; நாங்கள்’லாம் ஜென்ரல்; ஒங்க லெவ’லுக்கு என்னா’ல ஒசர முடியற காலம் வந்தால், ஒதவி செய்யப் பாக்கிறேன் சார்! இப்ப நீங்க போங்க!...” ‘போயிட்டு வாங்க!’ என்று சொல்லப்படவும் கொடுப்பினை இல்லாதவர், முறைத்துக் கொண்டே போனார். இப்பொழுதெல்லாம் யாராவது எங்கேயாவது நேரம் கேட்கப் போவதாகத் தெரிந்தாலே போதும், நான் மாயமனிதன்தான். ********************************************************************************

ஒரு தத்துவத்தின் பரிணாமம் -- தேவமைந்தன்

“உலகத்தில் வாழ்வோர் இருவேறு வகையினர். பணமூட்டைகள் குவிப்பவர் ஆகஇருப்பவர் வேறு; தெளிவான அறிவுஉடையவர் ஆகவிளங்குபவர் வேறு;” என்றார் திருவள்ளுவர். பிற்காலத்து அறிவாளி வேய்ன் டபிள்யூ டையர் சொன்னார்: "செய்பவர் ஒருவகை; செய்யாதோர் மறுவகை. இந்த இரண்டே வகையினர்தாம் இருக்கிறார்கள் உலகில்!" பெரிய திரையும் சின்னத் திரையும் மாறி மாறிக் கொட்டிய நஞ்சு உச்சிக்கு ஏறிய நிகழ்யுக அறிவுக் கொழுந்து சொன்னது: "ஒலகத்தில இருக்கிறது'களெ ரெண்டே வகையா'ப் பிரிச்சுறலாம் - ஒண்ணு 'சொணை;' இன்னொண்ணு 'சொறி.'

ஆன்மாவை ஈடேற்ற போட்டாபோட்டி!

இப்பொழுதெல்லாம் நம் ஆன்மா ஈடேறுமா என்ற கவலை நமக்கு வேண்டுவதே இல்லை. போட்டி போட்டுக்கொண்டு நம் ஆன்மாக்களைக் கரையேற்ற, நிறையப்பேர் வலுக்கட்டாயமாக நம் உதவிக்கு வருகிறார்கள்.சென்னைக்கு நண்பர் காரில் சென்றுகொண்டிருந்த பொழுது அவரே இதுகுறித்துப் பேசி, "நீலாங்கரைக்குத் திருப்பவா[காரை]?" என்று முயன்றபொழுது, மிகுந்த பணிவுடன் அவர் முயற்சியைத் தடுத்து ஒரு பாபாவிடமிருந்து தப்பித்து உறவினர் இல்லம் போய்ச் சேர்ந்தேன். அடுத்தநாள் சென்னையில் எனக்குத் தெரிந்த பேராசிரிய அம்மையாருடன் சகஜமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது, அவர் இது குறித்துப் பேசி,"இங்கேதானே இருக்கிறீர்கள்? நாளை ஞாயிற்றுக்கிழமைதானே? எங்கள் வீட்டு ஹாலில் நாளை காலை ஒன்பதுக்கு ஒரு ஃபங்ஷன்! வந்துவிட்டுப் போங்கள்!" என்று தோழமையுடன் வேண்டுகோள் விடுக்க, தட்டமுடியாமல் போனேன். அங்கே 'பஜன்' நடந்துகொண்டிருந்தது. போச்சு! அங்கே புன்னகையுடன் இன்னொரு பாபா படம். பல மொழிகளில் பாடல்கள். போனால் போகிறது என்று தமிழில் ஒரு சிறு பாடல். அவசர அவசரமாகப் பாடி முடித்துப் பெருமூச்சுவிட்டார், பட்டுசேலை மற்றும் அணிகளின் கனமும் கூடிய பெரிய அம்மா ஒருவர். அங்கிருந்தும் தப்பினேன். இன்றுவரை இன்னும் பாபாக்கள் சிலரை வழிகாட்டிகளாகக் கொண்ட நண்பர்கள் பலரின் வற்புறுத்தலால் அவர்கள் அழைத்த இடங்களுக்கெல்லாம் போய், அவர்கள் சொல்லுவனவற்றையும் பொழிவனவற்றையும் மொழிபெயர்ப்பவற்றையும் கேட்டுக் கேட்டு என் ஆன்மா, "அப்பா, கொஞ்சம் ஆளைவிடு!" என்று கெஞ்சும்பொழுது, மூன்று அழைப்பிதழ்கள் அஞ்சலில் வந்துள்ளன. ஒன்று மலையடிவார யோகியின் சீடரான என்னூர் நண்பர் அனுப்பியது; அடுத்தது, கேரள அம்மாவின் அடியவரான என் குடும்பத் தோழியார் விடுத்தது; மற்றது, தமிழ்ச் சிவனிய மரபின் சித்தாந்தக் கொள்கைகளில் ஆழ்ந்த ஓர் அமைப்பில் 'ஆக்டிவ் மெம்பர்' ஆகவுள்ள என் சகோதரர் அழுத்தமான குறிப்புடன் 'வந்தாகவேண்டும்' என்ற உத்தியோக தோரணையில் அனுப்பியுள்ளது. எதற்குப் போனால் என் ஆன்மா கரையேறும்? பேசாமல் ரஜினிநடித்த 'பாபா' குறுந்தகடு வாங்கி அந்த நேரத்தில் வீட்டிலேயே இருந்து பார்த்துவிடவேண்டியதுதான்.

சித்தரும் சூஃபியரும்

சித்தர் என்ற தமிழ்ச்சொல்லுக்கு கைகூடுகை பெற்றோர் என்று பொருள். கைகூடுகை என்பது அறிவில் தெளிவு. தெளிவு என்பது விளக்கம், துலக்கம், மன அமைவு, நற்காட்சி, ஆராய்வு என்ற பொருள்களைக் கொண்டது. சித்தி என்ற சொல்லுக்கு கைகூடுகை, வீடுபேறு என்றெல்லாம் பொருள்கள் உள்ளன. சூஃபியர் என்ற சொல் சூஃபி என்ற அரபுமொழிச் சொல்லின் ஆக்கம். அரபுமொழியில் ‘சூஃப்’ என்ற சொல் கம்பளி(wool)யைக் குறிக்கும். பின்னர் அச்சொல்லே ‘கம்பளியை உடையவன்’ (a man of wool) என்ற பொருள் குறிக்கும் ‘சூஃபி’ என்னும் சொல்லை அரபுமொழி இலக்கியத்துக்குத் தந்தது. படிப்படியாக, பாரசீகத்தில் முசுலீம் மெய்ப்பொருளியலும் ஆதனிய மறையியலும் இணைந்தவொரு முறையைப் பின்பற்றுகின்ற ஒருவரை அச்சொல் குறிக்கலானது. தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட சூஃபிய மெய்யுணர்வாளர்களோடு பாரசீக ‘சூஃபியாக்கள்’ என்ற மெய்யுணர்வாளர்களையும் இக்கட்டுரையில் இணைத்தே காணலாம். எண்மாப்பேறு (அட்டமாசித்தி) நுண்மை, பருமை, மென்மை, விண்டன்மை [பொன்போலக் கனமாதல்], விரும்பியதெய்தல், [மற்றவர்களையும் மற்றவற்றையும்] தன்வயமாக்கல், நிறைவுண்மை[கூடுவிட்டுக்கூடுபாய்தல்], ஆட்சியனாதல்[விரும்பியவற்றையெல்லாம் நிறைவுறுத்திப் பட்டறிதல்] என்பவை எண்மாப் பேறுகள். எண்மாப்பேறுகள் கொண்டோர்தாம் சித்தர் - சூஃபியரா? கைகூடுகை என்பதற்கு, பொதுவான மாந்தருக்குக் கிடைக்காத அரிய பேறு என்ற பொருளையே பொதுமக்கள் எப்பொழுதும் கற்பித்து வருகிறார்கள். மாந்தருக்கு இயல்பானவற்றில் உள்ள நாட்டத்தைவிடவும் இயல்புக்கு மீறியவற்றில் நாட்டம் மிகுதி. அதனால்தான் தமிழ்ச்சித்தர்களுக்கு எண்மாப்பேறுகள் போதா என்று அறுபத்து நான்கு வகைச்சித்துக்களை உடைமையாக்கி மனநிறைவடைந்தனர். ஞானவெட்டியான், இயாகோப்பு வைத்தியவாதசூத்திரம் ஆகிய நூல்களும் இதற்கான குறிப்பைத் தருகின்றன. [இதுகுறித்தும் சித்துக்கள் வகைகளின் வயணமும் அறிய: முனைவர் க.நாராயணன், சித்தர் தத்துவம், புதுச்சேரி, 1988, 2003- ப.49+] சூஃபியாக்கள் [பாரசீக சூஃபி மெய்யுணர்வாளர்] பரம்பொருளை ‘உண்மை” என்றே சுட்டுகின்றனர். ‘தன்னுணர்வு கொண்ட விழைவு,’ ‘அழகு,’ ‘ஒளி’ அல்லது ‘எண்ணம்” என்ற முந்நிலையில் அவர்கள் கடவுளை வைத்துச் சுட்டுவதாக அல்லாமா இக்பால் அவர்கள் கூறியுள்ளார். [Dr.Shaik Muhammad Iqbal, The Development of Metaphysics in Persia, London. மேற்கோள்: தேசமானிய, டாக்டர். ஏ.எம். முகம்மத் சகாப்தீன், இறைவனும் பிரபஞ்சமும், கொழும்பு-7. 1995.] ஆதனிய வழியில் மிகுந்த முன்னேற்றம் அடைந்த சூபிய மெய்யுணர்வாளர்களுக்குப் பொதுவான மாந்தருக்குக் கிடைக்காத பற்பல அரிய ஆற்றல்கள் அருளப்பெற்றிருப்பதாகப் பலர் நம்புகிறார்கள். குறைந்த அளவு, தொலைவிலுணர்தல்[Telepathy] திறவோர் காட்சி[Clairvoyance] தொலைவியக்கம்[Telekinesis] ஆகிய அரிய ஆற்றல்களேனும் அவர்களுக்கு இருந்தாக வேண்டும் என்று பெரும்பாலோர் எதிர்பார்க்கிறார்கள். “... அதாவது மனிதத் தன்மைக்கு மீறினவர்களாக...”( பெரியார் ஈ. வெ. ரா. சிந்தனைகள், தொகுப்பாசிரியர்; வே. ஆனைமுத்து, 1974. ப.1348.) இடர்களையும் நோய்களையும் நீக்கிக்கொள்ள ‘தர்கா’க்களுக்கும் ‘சியார’ங்களுக்கும் மதவேறுபாடின்றிப் பொதுமக்கள் செல்வதும் வழக்கமாகவுள்ளது. குறிப்பாக மாணிக்கப்பூரில் தோன்றிய நாகூர் ஆண்டகையின் இடமான நாகூர் தர்காவுக்கும்; முத்துப்பேட்டை முதலான இடங்களுக்கும் பயணம் மேற்கொள்பவர்களைச் சொல்லலாம். இவற்றையெல்லாம் பெரியார் அவர்கள் விரிவாகக் கண்டித்திருக்கிறார்கள்.(மேலது: பக்.1372,1379.) பதினெண்மர்தாம் சித்தர்களா? மரபு வழியாக 1.அகத்தியர் 2.போகர் 3.கயிலாயநாதர் 4.கோரக்கர் 5.திருமூலர் 6. சட்டைமுனி 7.கொங்கணர் 8.கூன்கண்ணர் 9.இடைக்காடர் 10.நந்தீசுவரர் 11.புண்ணாக்கீசர் 12.உரோமர் 13.மச்சமுனி 14.கூர்மமுனி 15.கமலமுனி 16.வாசமுனி 17.பிரமமுனி 18.சுந்தரானந்தர் ஆகியோரும் இவர்கள் அல்லாமல் கருவூரார், புலத்தியர், புசுண்டர், இராமதேவர், தன்வந்திரி, கபிலர் முதலானோரையும் சித்தர் என்று நிரற்படுத்துவர். இந்நிரலைக் கூர்மையாக ஒரு முறை நோக்கினால் போதும். மனம் போன போக்கில் எவரோ வகைப்படுத்தியது இது என்று உணரலாம். வேதம், மதம் - இரண்டையும் மறுத்தவர்கள் வேதத்தையும் மதத்தையும் எதிர்த்த சித்தர்களுள் அகப்பேய்ச் சித்தர், சிவவாக்கியர், பாம்பாட்டிச் சித்தர், திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் ஆகியோர் மிகவும் குறிப்பிடத் தக்கவர்கள். இவர்கள் வாழ்ந்த காலம் நிகழ்குமுகாயம்போல் வேத-மத எதிர்ப்பாளர்களுக்குப் பாதுகாப்புத் தராதது. இவர்களின் கொள்கைத் துணிவு பெரிதும் போற்றத்தக்கது. சித்தருள் சீர்திருத்தச் சிற்பியார் மறுப்பாளராக மட்டும் இல்லாமல் உடன்பாட்டு முறையில் சீர்திருத்தங்கள் பலவற்றுக்கு வித்திட்ட துணிவு வள்ளாலாருக்குத்தான் இருந்தது. அவர் அவ்வாறு ஆற்றியவை:- 1. நாட்டிலும் குமுகாயத்திலும் வீட்டிலும் ஒருமைப்பாடு நிலவப் பாடுபட்டார். 2. சாதி, மத, குல வேறுபாடுகள் ஒழிய எழுத்தாலும் பேச்சாலும் பாடாற்றினார். 3. வகுப்பு வேற்றுமை என்பது புண்ணிய பாவங்களால் இயற்கையாக விளைவது என்ற கருத்துப் பரப்புரையை வன்மையாகச் சாடினார். 4. அறிவுக் கல்வியும் ஆதனியற் கல்வியும் பெற மகளிர்க்கு உரிமை உண்டு என்று வெளிப்படையாக அறிவித்தவர். 5. கோயிலுக்குள் புகலாகாது என்று தமிழருள் பலரை மதக்கோட்பாட்டினர் கருத்துப் பரப்பலாலும் வன்முறையாலும் தடுத்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், உலகில் வாழும் எல்லாரும், சமய-மத வேறுபாடு எதுவுமின்றி, சென்று கூடி வழிபடக்கூடிய நன்னெறி மெய்யியப் பேரறிவுக் கழகத்தை உருவாக்கியவர். 6. கிழக்கிந்தியக் குழுமத்தின் வழி இங்கிலாந்துப் பேரரசு நாவலந்தீவினுள் நுழைந்து அறிவடிப்படையாலும் அதிகார அடிப்படையாலும் மாந்தரை அடிமைப்படுத்திய காலத்தில் ‘கருணையிலா ஆட்சி கடுகி ஒழிக, அருள் நயந்த சன்மார்க்கர் ஆள்க!’ என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தவர். 7. உயிர்ப்பலி கொடுக்கும் வழக்கத்தை முதன்முதலாகக் கண்டித்தவர். 8. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, தனிமாந்தன் தன் உடலோம்ப வேண்டிய முறைமைகளையும் ‘நித்திய கரும விதி’ என்ற தலைப்பின்கீழ் வகுத்ததுடன், திருமூலர் வழியில் உடம்பாரையும் உயிராரையும் காப்பதற்கென்றே ‘மூலிகை குண அட்டவணை,’ ‘சஞ்சீவி மூலிகைகள்,’ ‘மருத்துவக் குறிப்புகள்’ என்ற மூன்றையும் ஆராய்ந்து தொகுத்தவர். 9. வள்ளலார், ஆங்காங்கே தூக்கி எறிந்தவை போக, அன்பர்களால் தொகுக்கப் பெற்ற பாட்டுகள் மட்டும் எட்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்டவை. பெரும் பாவலராகவும் தமிழகத்தின் முதல் புரட்சிப் பாவலராகவும் திகழ்ந்திருக்கிறார். 10. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலேயே தமிழ் உரைநடை வளர்ச்சிக்கு ஆவன படைத்தளித்தவர். 11. மேற்குறிப்பிட்டுள்ளனவற்றுக்கெல்லாம் கொடுமுடியாகத் தன் தாய்மொழியாம் தமிழே உலகிலுள்ள மொழிகளுக்கெல்லாம் முதன்மொழி என்பதைச் ‘சத்தியப் பெரு விண்ணப்ப’த்தில் அறிவித்திருக்கிறார். “எந்தையுனைப் பாடி மகிழ்ந்து இன்புறவே வைத்தருளிச் செந்தமிழை வளர்க்கின்றாய்!” என்றுபாடி, “அருச்சனை பாட்டேயாகும்” என்ற சேக்கிழார் முழக்கத்தை மேலும் கூர்மைப்படுத்தியவர். 12. ‘மனுமுறை கண்ட வாசகம்’ இயற்றி விதிக் கொள்கையை அறிவுக் கோட்பாட்டால் வென்று காட்டியவர். [இந்நூலில் மாந்தநேயம், அரசியல் தெளிவு முதலிய ஒட்ப திட்பங்கள் நிரம்பியுள்ளன.] பட்டினத்தார் கூற்றுப்படி, வள்ளலார் சித்தர் ஆவாரா? சித்தர்களின் புறத்தோற்றம் இயல்பானதாகத்தான் இருக்கும், குறிப்பாகவும் சிறப்பாகவும் எதுவும் தோன்றாது என்பதை, “வேர்த்தால் குளித்துப், பசித்தால் புசித்து, விழி துயின்று பார்த்தால் உலகத் தவர்போல் இருப்பர் பற்று அற்றவரே!” (பட்டினத்தார் பாடல்கள்: பொது. பா.19) என்ற பட்டினத்தார் பாடலும் [“மாத்தானவத்தையும்” என்று தொடங்கும் இப்பாடலைத்தான் குமரி முதல் வேங்கடம் வரையிலுள்ள இடு-சுடுகாடுகளில் பணிபுரிவோர் தவறாது பாடுவோர்; ‘பிதாமகன்’ என்ற தமிழ்த் திரைப்படத்திலும் இப்பாடல் இடம்பெறுகிறது] வேறுபாடான தோற்றம் இருக்கக் கூடும் என்பதை, “பேய்போல் திரிந்து, பிணம்போல் கிடந்து, இட்ட பிச்சையெல்லாம் நாய்போல் அருந்தி, நரிபோல் உழன்று, நன்மங்கையரைத் தாய்போல் கருதித், தமர்போல் அனைவர்க்கும் தாழ்மைசொல்லிச் சேய்போல் இருப்பர்கண்டீர்! உண்மை ஞானம் தெளிந்தவரே!” (மேலது, பா.35) என்ற அவர்தம் பாடலும் சித்திரிக்கின்றன. (வளரும்...) (நன்றி: ‘வெல்லும் தூயதமிழ்’ இலக்கிய மாத இதழ், 2037, கும்பம் [மார்ச்சு 2006])

எது மேல்?

முகத்தை மறைத்து, முகவரி மாற்றி, மற்றவர் ஆக்கம் மனதினுள் வெறுத்து; நானே தெரிந்தவன், நானே எழுத்து, நானே அரசியல், நானே சரித்திரம், நானே உலகம்; எனக்கே தெரியும்; லண்டனும் யு.எஸ்’சும் எவனுக்குத் தெரியும்? என்று அன்றாடம் தனக்குள் ளாகவே முணுமுணுத்து இருக்கும் முதுமை மேலா? அடித்தவன் காலடி அமர்ந்திட மறுத்து; அடிபட்டவர்களை அன்புடன் அணைத்து, நொந்தழும் கண்ணீர் நாடியே துடைத்து, காய்ந்த வயிற்றைக் கனிவுடன் நிரப்பி, இழந்த நம்பிக்கையை - பழகிப் பேசியும், பாசம் பரிவு நேசம் காட்டியும் - மீண்டுமே ஊட்டி; பண்ணை மனத்தால் பாதகப் பட்ட நந்தன் சொந்தமாய் நாளும் அலைந்து; உந்தும் வேண்டாம், ஊர்தியும் வேண்டாம், ரதம் - அதன் நினைப்போ வேண்டவே வேண்டாம்! என்றே உங்கள் நுகத்தடி மறுப்பதால், மனிதம் மலர்ந்திடும் முகத்துடன் நலியும் இளமை மேலா?

ஆதியில் உண்மை இருந்தது!

ஆதியில் உண்மை இருந்தது. பேசக் கற்றுக்கொண்டார்கள் மனிதர்கள். மொழியும் கட்டமைந்தது. சொற்கள் மனிதரிடையே பரிமாறிய மறுகணம் பொய் பிறந்தது. கொண்டாடும் வழக்கமும் பிறந்தது. மனிதர்கள் பொய்யைத் தோள்களில் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடினார்கள். கொண்டாடவே உண்மை தெய்வம் ஆனது. - தேவமைந்தன்

வேலைகொடு! எங்களை வாழவிடு!!- தேவமைந்தன்

காட்டுவளம் பாதிபோச்சு - யாராலே? நாட்டுவளம் மறுநாடுபோச்சு - எவராலே? படிச்சு முடிச்சவர்க்கு வேலையில்லே எங்கேயும் காலி இல்லே - ஏன் மூளையில்லே - யாருக்கும் மூளையில்லே? வாக்கு கேக்க வர்றவங்க யாரிடமும் காசுகுடு'ன்னு கேக்கறதுக்கு வாய்வருது! - எம்புள்ளைக்கி வேலகுடு'ன்னு கேக்கமட்டும் மனம்வருது! ஊரில் உள்ள புள்ளங்க எல்லாருக்கும் வேலகுடு - பின்னவந்து வோட்'டெக் கேளு - இன்னு சொல்றதுக்கு மனம்வருதா? யாராச்சுக்கும் வாய்வருதா? மனித வளம் மிகுந்ததுங்க - ஒலகம் காட்டுவளங் கூட மிகுந்ததுங்க! முதல் வளத்தெ மிஷினக்கொண்டு கூறுபோட்றான்.. அடுத்தவளத்தை அணையக்கட்டி அழிச்சுப்போட்றான்... அ'தாங்க... பட்டுக்கோட்டை கண்ணாலசுந்தரம் பாடிவச்சாரு.. "அவன் சோறு போடறான்! இவன் கூறு போடறான்!"ன்னு...... கூடவே கோடிகாட்னாரு! சோறுபோட்ற நெனெப்புள்ளவர்க்கு ஓட்டுப் போடுங்க! கூறுபோட்ற நெனெப்புள்ளவங்க'கிட்ட காசு வாங்குங்க! - ஐயாமாரே! வேண்டாமின்னு சொல்லாம காசை வாங்குங்க! ******

சூரியனாய் வெளியே வா!

உன்னிடம் மிகவும் அதிகமாக எதிர்பார்க்கப்படுவதால்தான் கடும் விமர்சனத்திற்கு நீ ஆளாக வேண்டிவருகிறது. செத்துப்போன நாயை எவரேனும் உதைப்பதை பார்த்திருக்கிறாயா? அட, அதுபோல நீ இருந்தால் அது உன் இருத்தலைத்தான் அர்த்தப்படுத்துமா? கல்லாக உன்னை இருக்கச் சொல்பவர்கள், படியாக உன்னை ஆக்கிப் பாதம் பதித்து மேலேறவே அப்படிச் சொல்கிறார்கள். தாய்க்கு எல்லாப் பிள்ளைகளும் உசத்திதான். உன்வழியில் நீ உழை. பெற்ற தாய்க்குச் சோறுபோடு. வாழும்பொழுதே வேண்டிய துணிமணி வாங்கித்தா. போனபிறகு கோடிபோர்த்தி என்ன லாபம்? அவரவர் அவரவர் வழியில் போகட்டும். முடியாது என்பதற்கு மறுபக்கம்தான் முடியும் என்பது. முடங்கச் சொல்பவர்கள் உன்னை அடங்கச் சொல்கிறவர்கள் உன்னை அடக்கம் செய்கிறார்கள் - நீ வாழும்பொழுதே... ஆமாம். திரைகள் கிழி. தடைகள் தகர். விண்மீனாய் அல்ல, ஒரு சூரியனாய் வெளியில் வா.

யோசிக்கக் கூட நேரமில்லை!

நெஞ்சறிந்து நாம் சொல்லும் பொய்களில் ஒன்றுதான், "எனக்கு யோசிக்கக்கூட நேரமில்லை!" என்பது. இதை அண்ணல் காந்தியடிகள் சொல்லவில்லை. மண்டைக்குள் அணுகுண்டுக்கான சிந்தனை குடைந்துகொண்டிருந்த ட்ரூமன் மொழியவில்லை. நாம் கூசாமல் சொல்லுகிறோம். விவேகானந்தர் சொன்னார்; "எனக்கு நேரமே இல்லை என்று சொல்பவர்களுக்கு, ஏதாவது ஒரு காரணம் வைத்து, வழக்கறிஞர் ஒருவர் மூலம் 'சம்மன்' அனுப்பிப் பாருங்கள்! அவர்களுக்கு நேரம் இருக்கிறதா இல்லையா என்று தெரியவரும்." ஆனால், இந்தக் காலத்தில் சம்மனுக்கும் 'டேக்கா' கொடுக்கத் தெரிந்து கொண்டார்கள்...... தன் 'சமாதியோகம்' பற்றிய சொற்பொழிவில்[பின்னர் இது நூல்வடிவிலும் வெளிவந்துவிட்டது] சுவாமி சிவானந்தர் எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சொல்லிவிட்டார். காலம் என்பது என்ன என்றும், நமக்கு நேரம் எவ்வளவு - எப்படியெல்லாம் - போகிறது என்பதைப்பற்றித் துல்லியமாக அறிந்துணர வேண்டுமென்றால், ஒரு 40 நாள்கள் கால அளவு [விடுமுறையில்தான்] செய்தித்தாள் பார்க்காமல்[டி.வி. குறித்து அவர் அந்தக் காலத்தில் அவசியமில்லாததால் சொல்லவில்லை] யாருடைய கடிதமும் வாசிக்காமல், எதையும் எழுதாமல் படிக்காமல், யாருடனும் பேச்சுவார்த்தை வைத்துக்கொள்ளாமல் தனிமையில் வாழ்ந்து பார்க்கவேண்டும் என்றார். அந்த அனுபவம்தான் சமாதியோகம் என்பது என்ன என்பதை இலேசாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடையாள முயற்சி என்றும் தெரிவித்தார். அன்றாடம் அதிகாலையிலேயே செய்திக்குப்பை அபிஷேகமும் இரவு படுக்கையில் உருளும்வரை பிம்பங்களின் குளியலும் நமக்கு நாமே நடத்திக்கொண்டும் 'ஃபாஸ்ட் ஃபுட்' கடைகளுக்குச் சென்று நம் இரைப்பைக்கும் குடலுக்கும் மாசும் நஞ்சும் ஊட்டிக்கொண்டும் 'வாழ்கிற' நமக்கு இதெல்லாம் காதில் ஏறுமா என்ன? வள்ளுவர் குறள்மொழிந்தார்: "ஒருபொழுதும் வாழ்வது அறியார் கருதுப கோடியும் அல்ல பல"

ஆதிக்கச் சக்திகளின் நுண்ணரசியல் தொடங்கும் இடம்`

குழந்தை வளர்ந்துவிட்டதால் அடாத அடம்பிடிக்கக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டது. சந்தைக்குப்போனபொழுது கண்டதெல்லாம் கேட்டது. நல்லவேளையாக, பஞ்சுமிட்டாய்க்காரர் மணியடித்துக்கொண்டே போக, குழந்தையின் கவனம் அங்கே தாவியது. இரண்டே பஞ்சுமிட்டாய்கள். சமாதானம் ஆனது. இனி, அடுத்து சந்தைக்கு அழைத்து வரும்வரை எனக்கு அதுகுறித்த கவலை இல்லை. இது குடும்பம்.. அரசாங்கம் தன் ஊழியர்களுக்கு அவ்வப்பொழுது சலுகைகள் அறிவிப்பதும் இதே பஞ்சு மிட்டாய்க் கதைதான். சில சமயங்களில் மர்மமான மிரட்டல்கள்.. குழந்தையிடம் அப்பா சொல்வார்: "அதோ! அங்கே பார்! மூக்கொழுகிட்டு ஒரு குழந்தெ போகுதில்ல.. அது'க்கு டிரஸ் கூட அவங்க அம்மா அப்பா வாங்கித் தறலெ.. பாத்தியா..ஒனக்கு நாங்க எத்தனெ எத்தனெ கலர்லெ எவ்வளவு விதவிதமா வாங்கித் தந்துருக்கோம். நீ இப்பிடியே அடம் புடிச்சா பேசாமே அந்தக் குழந்தெயெ எடுத்துக்கிட்டு ஒன்னெ அவங்க அம்மா அப்பா'ட்டே வுட்டுட்டுப் போயிடுவோம்!.'' அது போதும் இந்தக் குழந்தையை அரண்டு போக வைப்பதற்கு. அரசும் இதே போலத்தான். இன்னும் வேலையில்லாத எண்ணற்ற இளைஞரின் - இளைஞியரின் கோபத்தையும் ஆத்திரத்தையும் வேலைநிறுத்தம் செய்துகொண்டிருக்கும் அரசூழியர்மேல் திருப்பிவிடும். அவர்களைக் காட்டிக் காட்டியே இவர்களைத் தன் வழிக்குத் திருப்பிவிடும். இல்லத்தில், துணைவியார்க்குக் கணவர்மேல் நம்பிக்கை குறையும்பொழுது, கணவர் புத்திசாலியானால், தன் முழுச்சம்பளத்தையும் தன் துணைவியாரிடமே கொடுத்து, சமாதானம் மேற்கொண்டுவிடுவார். அப்புறம், அவ்வப்பொழுது, இல்லத்தரசியின் கையிலிருந்து- தன் செலவுக்கு முன்னிலும் அதிகத் தொகை பெயருமாறு செய்துகொள்வார். அவரின் துணைவியாரோ....ம்..ம்.. அவஸ்தைப் பட்டாலும் ஆதிக்கசுகம் போல் ஆகுமா என்று தேற்றிக்கொள்ளவேண்டியதுதான். அதேதான் அரசியலிலும். கஜானாவைக் காலி செய்து வைத்துவிடும் இந்தக் கட்சித்தலைவர் தேர்தலை 'ரிலாக்ஸ்'டாக எதிர்கொள்ள, பதவிக்கு வரத்துடிக்கும் எதிர்க்கட்சித்தலைவர் 'டென்ஷ'ன்மிக எதிர்கொள்வார். இங்கே மாதம்தோறும்,அங்கே ஐந்தாண்டுதோறும். வித்தியாசம் அதுமட்டும்தானே!

தெளிவு- தேவமைந்தன்

தெளிவு -தேவமைந்தன் ஏதேதோ சாப்பிடுகிறோம். ஏதேதோ குடிக்கிறோம். எங்கெங்கோ போகிறோம். யார்யாருடனோ என்ன என்னவெல்லாமோ பேசுகிறோம்; சிரிக்கிறோம்; சிரிக்க வைக்கிறோம்; புண்படுகிறோம்; புண்படுத்துகிறோம்; மகிழ்கிறோம்; மகிழ்விக்கிறோம்; வருந்துகிறோம்; வருத்துகிறோம்... இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். மாட்டிக்கொள்ளுதல்கள்(commitments) பல: உடன்பாடுகளோ பற்பல; வாக்குறுதிகள் மேலும் பல; நமக்கென்றே அவற்றை மீறிக்கொள்ள ஒரு தனிப்பாணியைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்கிறோம். மீறுகிறோம்; ‘அப்பாடா’ என்று நிம்மதி அடைகிறோம். பிறகென்ன? தூங்குகிறோம். நிம்மதியாகவா? இல்லை, பகல்நேர வாழ்க்கையைவிடவும் அபத்தமான கனவுகளோடு. “உங்கள் நண்பர்கள் யார்யார் என்று காட்டுங்கள்; நீங்கள் யாரென்று சொல்லிவிடுகிறேன்!” என்ற அறிவுமொழி ‘அரதப் பழசு.’ புதுமொழி என்ன தெரியுமா? “உங்கள் கனவுகள் எவைஎவை என்று சொல்லுங்கள்; நீங்கள் யாரென்று சொல்லிவிடுகிறேன்!...” “நீங்கள் வாசிக்கும் புத்தகங்கள் எவை?” என்ற கேள்விக்கு ‘இல்லாத புத்தகங்க’ளின் பட்டியலைக் கொடுத்து தப்பிவிடமுடிவதுபோல, கனவுகள் விஷயத்தில் செய்துவிட முடியாது. கண்களெ காட்டிக் கொடுத்து விடும். சந்திக்கும் உங்கள் நண்பர் ஒவ்வொருவரிடமும் கேட்டுப் பாருங்கள். “தெளிவு’ என்றால் என்ன? கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்!” என்றுதான்.. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விளக்கம் தருவார்கள்... என் தமிழ் ஆசான் அந்தச் சொல் இடம்பெறும் பாடல் ஒன்றைச் சொல்லிக் காட்டியிருந்தார். யாரிடம் வேண்டுமானாலும் அதன் விளக்கத்தைக் கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்றும் சலுகை தெரிவித்திருந்தார். என் ஊரில் பெரியவர் ஒருவரிடம் இதை நான் கேட்டேன். அவர் பெயரே வேடிக்கையானது. ‘பேயன்பழத் தாத்தா.’ இயற்கை மருத்துவர். எந்த நோயாய் இருந்தாலும், கிழக்குப் பக்கமாக மோட்டுவளையைப் பார்த்து, ஏதேதோ முணுமுணுத்துவிட்டு, அவர் கட்டிலுக்கு உட்பக்கமாக, வெளியே ஒரு பகுதி வாயைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் அண்டா ஒன்றில் கைவிட்டு, நன்கு பழுத்துக் கறுத்திருக்கும் பேயன்பழம் ஒன்றைத் தருவார். பலபேருக்கு நோய் குணமாயிற்று. ‘பேயன்பழத் தாத்தா’ தனக்கென்று திட்டவட்டமான முடிபுகளைக் கொண்டிருந்தார்.. “தெளிவு’ன்னா இன்னா’ன்னுதா’ன கேட்ட?” என்று சொல்லிவிட்டு சாதிக்காய்ப் பெட்டி ஒன்றைத் திறந்தார். உள்ளே திருநீறு மணந்துகொண்டிருந்த ஒரு பழைய புத்தகத்தை எடுத்துத் தந்தார். அது ‘திருமந்திரம்.’ “பிரி, அந்த 139 – ஆம் பாட்டெ.. ஆங்ங்.. பட்டுக்கயிறு சாத்தி வச்சிருப்பன்’ல.. அந்தப் பக்கத்தெ எடு...” அவர் பேசியது இன்னும் என் செவிகளில் ‘ரீங்காரம்.’ இசைபோல இருக்கும் அவர் பேச்சு.. வாசித்துக் காட்டச் சொன்னார். வாசித்ட முறையைத் திருத்தினார். “ஆங்.. பாட்டெல்லாம் இப்ப்’டிப் படிக்கக் குடாதே.. திருத்தமா, ஒப்புராவா ஓசை நிரவி, படி!” “ தெளிவு குருவின் திருமேனி காண்டல் தெளிவு குருவின் திருநாமஞ் செப்பல் தெளிவு குருவின் திருவார்த்தை கேட்டல் தெளிவு குருவுரு சிந்தித்தல் தானே” படித்தேன். பொருள் கேட்டேன். எனக்கு அப்பொழுது பன்னிரண்டு வயதிருக்கும். ஒருமாதிரி மருமமாக சிரித்தார். “பொருள் சொல்ல்’றதா.. சொன்னா எல்லா’ வெளங்காது.. நீயா படி.. ஒவ்வொரு தாட்டியும் படி.. ஒவ்வொரு வசில’யுந்தான்.. புதிசு புதிசா வெளங்கும்.. ஒவ்வொரு தீவாளிக்கும் பொங்கலுக்கும் ஒனக்கு புதிசு புதிசா’த் துணியெடுத்துத் தர்’றாங்கள்’ல.. அதுமாதிரி ‘குரு’ ஒனக்கு ஒவ்வொரு தாட்டியும் புதிசு புதிசா பொருள் வெளங்கறமாதிரி கத்துக் கொடுப்பார்..” என்றார். “தாத்தா!.. ‘குரு’ன்னா வாத்தியாரா? ... கேட்டேன். “ம்ம்.. அப்ப்”டியும் வச்சுக்கோ.. ஒவ்வொரு சமயம், ஒவ்வொரு குரு..” என்று கண்களை அழுத்தமாக மூடியவாறு எங்கோ சஞ்சரித்த குரலில் பேசினார். “பசுவதீ! இதெல்லாம் ‘டக்’னு முன்னாலெ எடுத்து வைக்கிற சமாச்சாரம் இல்லே’ப்பா.. ஒன் வாழ்க்கை’லே..அட என்னாப்பா.. ஒவ்வொருத்தங்க வாழ்க்கை’லே அடிபட்டு அடிபட்டு தெளிஞ்சு எந்திரிக்குறபோது வர்’றதுதாம்ப்பா தெளிவு..அட..ஒஞ்சாமி மட்டும் இல்ல.. அது ஒனக்கு அப்பப்ப அடி விழறபோது தருது பாரு.. ஒரு பாடம்.. அதுக்கு இன்னொரு பேர் தெளிவு.. அதெக் குடுக்குது பாரு.. அதான் குரு.. குரு’ன்னு இன்னார்தான், இதுதான்’னு இல்ல.. அதென்னவோ ஒரு உபநிசத்து’ங்றாங்க..அதுல சொல்’றாராம் ஒரு ரிசி..அதாம்’ப்பா..முனிவரு.. தனக்கு சாமி, ஆசாமி’ல இருந்து ‘வேசி வரை’ல இருபத்தாறு குருமாருங்க’ங்றாராமல்ல’ப்பா..சொலவம் வருதாமல்ல அப்பிடி?...” அவர் அன்று இதைச் சொன்னபொழுது விளங்கியதைவிட முப்பது வயதில், நாற்பது வயதில், ஐம்பது வயதில் மேலும் அதிக அதிகமாக விளங்கியது; விளங்கியது என்பதைவிடவும் உறைத்தது என்று சொல்லுவது மிகவும் பொருத்தம். ஒரே பாட்டு, ஒரே சொலவம், ஒரே சொலவடை, ஒரே செய்யுள், ஒரே கவிதை, ஒரே பழமொழி - ஆண்டுகள் பல ஆக ஆக வேறு வேறு அர்த்தம் தருகிறதே..எப்படி? ****************************** நன்றி: திண்ணை.காம். வாசித்து மின்னஞ்சல் விடுத்த அன்பர்களின் கருத்துகள் சிலவற்றை ஏற்று, சற்றுத் திருத்தி மாற்றிய பதிவு.

மீன் -தேவமைந்தன்

அன்பரே, தற்பொழுது என் பரிணாமம் இந்த 'ஜங்க்' காலத்துக்கு ஏற்பவே. பொருளாதாரம் - அகம்புறம், வீட்டிலிருந்து நாடு, நாட்டிலிருந்து வீடு.. வீங்கி. சதா விளம்பரங்கள் துண்டித்தும் தொடர்ந்து தொடர்கள் பார்த்து-- அழுது, விசும்பி, சிரித்து, அதே வசனங்களை வாய்ப்பு நேர்கையில் விடாதென் குடும்பத்திலும் விளம்பி--- வேறுவீடு பார்த்து, தனிவிலகிப்போய், என்னிலிலிருந்தே என்னை விலகவைக்கும் - வினோத ஊடக வார்த்தைகளுக்கெல்லாம் விடாமல் செவிகொடுத்து, கடனோ உடனோ கால்பிடித்து கைபிடித்து வாங்கி; 'இங்க்லீஷ் பேப்பர்' வாங்கி, அப்படியே மடித்த மடிப்புக் குலையாமல் அடுக்கியே வைத்து 'வெய்ட்'டுக்குப் போட்டு; அற்பச் சிறுதொகை அதையும் கூட அடுத்தபெருஞ் செலவுக்கு அச்சாரமாக்கும் நடுத்தரக் குடிமகன், வேறுஎன் செய்வேன்? விலகியே வாழ்வேன். சம்பளம் வாங்கும் வேலைப் பொறுப்பும் ஒழுங்காய் வாழும் வாழ்க்கைப் பொறுப்பும் சுற்றிச் சூழும் நீர்போல் எனக்கு. எதிரிகள் பலப்பலர். விலகி விலகியே நீச்சல் அடிப்பேன். நண்பர்கள் மாறுவர் நாளும் எனக்கு. எவர் என்ன ஆனாலும் எப்படிப் போனாலும் எனக்கென்ன? "பயன்பெறு; தூக்கியெறி" - என்பதுஎன் புனித வாசகம். ''பயன்பெற வாயாத யாரும் எதிர்வந்தால் பாராமல் போயே பழகு'' - அடியேனின் புதிய குறள். தகவமைப்பு உயிர்களை உருவாக்கும் என்பது அறிவியல். என்றால் நிகழ்உலகில் மீனாகவே இருப்பேன் நான். ************************************************************ நன்றி: வார்ப்பு.காம்

''மற்றவர்கள் நரகம்......'' - -தேவமைந்தன்

'உயர்ந்த நீதியை வழங்கும் என்று மக்கள் நம்பும் நீதிமன்ற வாயிலும் கொடுமை என்று அவர்களே அஞ்சும் நரக வாயிலும் ஒன்றே; ஏனெனில் எந்தப் பொழுதில் போக நேரினும் திறந்தே இருக்கும் அவ்விரு வாயிலும்' என்பது ஆங்கில நாட்டார் பழமொழி. அரைமணி நேர வானப் பயணத் தொலைவு மட்டுமே உள்ள பிரான்சு முழுவதும் போற்றும் சிந்தனை யாளர் ழான்போல் சார்த்(த)ரோ பலபடி மேலே போனார். 'நரகம் என்பது வேறே எங்கும் இல்லை; இந்த உலகில் வாழும் ஒவ்வொரு வருக்கும் உண்மையில் நரகம் மற்றவர் மட்டுமே' -- என்றார். அதனை விளக்கும் அமர நாடகம் 'மீள முடியாது.' இனிய சுதந்திரம் இன்னும் உயிருடன் இருக்கும் நாட்டின் இரவு விடுதியில் அரவு நடனம் ஆடும் மகளிரும் விடுப்புப் போட்டுப் பார்த்து ரசிக்கும் அரிய நாடகம். அதனை அடிக்கடி படித்தும் அரங்கம் சென்று பார்த்தும் வியந்தும் பலபட அதனை 'வியாக்யானம்' பண்ணியும் யூரோ'வின் மாற்று மதிப்பைப் பற்றிக் கொஞ்சமும் கவலை கொள்ளாது என்னுடன் தொலைபேசும் எனது நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் குறித்துநான் மற்றுமோர் உறவிடம் உயர்த்திச் சொன்னேன். ''அவரா?'' என்று கேட்டுப் பல்லைக் கடித்தவர், ''எங்கள் இல்லம் ஒவ்வொன் றுக்கும் வந்துஅவர் தங்கிப் போனபின் வந்திடும் 'டெலிஃபோன் பில்'லைக் கண்டு கதவின் சந்தில் கைவரல் விட்டதால் நொந்தழும் பிள்ளைபோல் சர்வமும் வெறுத்து வாய்த்தவ ளிடமும் வாங்கிக் கட்டி வாடும் பாவிகள் நாங்கள்... சொன்னதாய் அவரிடம் மறக்காமல் சொல்லும்: ''மற்றவர்கள் நரகம்'- அவருக் கென்றால், எங்கள் அத்தனைப் பேர்க்கும் அவர் ஒருவர்தான் நரகம்.'' சந்தேகம் மெல்லப் புகுந்தது எனக்குள்.. ழான்போல் சார்த்தர் இப்படி எவர்க்கும் 'டெலிபோன் பில்'லைக் கட்டியழ நேர்ந்ததோ?...... ****** நன்றி: திண்ணை.காம்

என் முதல் நாள் கல்லூரிப்பணி அநுபவம்- தேவமைந்தன்

என்னை இது தொடர்பாக எழுதவைத்தவர் சுதாகர். ''அனுபவம் வழுக்கை விழுந்தபின் கிடைக்கும் சீப்பு'' என்ற சொலவடை ஒன்றையும் சொல்லியிருந்தார். அது கல்லூரிக் கல்வி அநுபவத்துக்குப் பொருந்தாது என்று நினைக்கிறேன். என் தலைக்குப் பொருந்தவே பொருந்தாது. ''டையடிக்கக் கூடாதா?'' என்று நண்பர்கள் நொந்துபோய்க் கேட்கும்படியான தலைதான். நரைத்துப் போனதற்கும் பரம்பரைதான் காரணமே தவிர, செய்த பணி அல்ல. நேற்று பின்மாலைப் பொழுதிலும்கூட, பல்கலை. ஆய்வு செய்யும் என் பழைய மாணவர் நெடுநேரம் தொலைபேசியிருந்தார். அவருடைய மேற்பார்வையாளரிடமிருந்து[guide] விலகி அவ்வப்பொழுது, தாயைத்தேடி ஓடிவரும் கன்றுபோல், வீடு வருவார். நெடுநேரம் பேசியிருந்து, மீண்டும் தன்னுடைய ஊக்கம் என்ற 'பேட்டரி'யை 'ரீசார்ஜ்' செய்து போவார். என் 21 -ஆவது வயது முடிந்த சில மாதங்களில் புதுவை அரசுக் கல்லூரிப்பணியில் சேர்ந்துவிட்டதற்குக் காரணம் -- தொடக்கப் பள்ளி நிலையிலேயே 'டபிள் ப்ரமோஷன்' இருமுறை வாங்கிவிட்டதும், சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் 1969 ஏப்ரலில் எம்.ஏ. தேர்வெழுதிவிட்டு 'டைபாய்'டில் விழுந்து தேறும்பொழுது வந்த 'ரிசல்ட்'டில் உச்ச மதிப்பெண் பெற்ற கையோடு, சைதாப்பேட்டையில் என் பி.ஏ. அரசியல்(B.A. Political Science) ஆசிரியர் பேரா.தியாகராஜனைச் சந்தித்து ஆசீர்வாதம் வாங்கப்போக, அன்று சனிக்கிழமையாக இருக்க, அவர் தான் வாசித்துக் கொண்டிருந்த 'இந்தியன் எக்ஸ்பிர'ஸின் சனிக்கிழமை சிறப்புப் பிரதியில் புதுவை மாநில அரசின் கல்விச் செயலர் திரு ஜெயின் அவர்கள் தந்திருந்த விளம்பரத்தைக் காட்டி, அவரே வெள்ளைத்தாள் ஒன்றில் விண்ணப்பம் எழுத, நான் [செய்ததெல்லாம்] கையெழுத்திட்டு ‘கவர்’ வாங்கி அதில் அதைப்போட்டு அஞ்சல் தலை ஒட்டி அஞ்சல் செய்து விட்டதும் என்ற 'மிகவும் - தற்செயலான - சங்கிலித் தொடர் நிகழ்ச்சி'(Synchronicity) மட்டுமே. ''உரிய பொழுதில் எதுவும் பழுக்கும்'' என்று என் அம்மா சொல்வார்கள். அது நடந்தது. அவ்வளவுதான். அடுத்த சில நாட்களில் புதுச்சேரி நேர்காணல்.. புதுச்சேரி மாநிலம் என்பதால் என் திறமைக்கு வேலை கிடைத்தது. முதல்நாள் கல்லூரிக்குப்போய் முதல்வரிடம் உரியவற்றைத் தந்துவிட்டு, முதல் கையெழுத்தைப் போட்டுவிட்டு, துறைக்குச் செல்லும் வழியில், ' நோட்டீஸ் போர்ட்' பார்க்கலாமே என்று போய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு தடித்த கை, என் தோள்மேல் விழுந்து பற்றிக்கொண்டது. திரும்பினேன். ஆஜானுபாகுவாக மாணவர் ஒருவர். நானும் அவரும் அடுத்தடுத்து நின்றால் 10 போல் இருப்போம். நல்ல வேளை........ ஒன்று கூட... ' 'என்னப்பா கம்ராது! (பிரஞ்சில் ‘தோழா!’) என்ன... இன்னைக்குத்தான் வரீயா! என்ன குரூப்பு? தா பாரு! திரும்பி போறபோது நேரா பூடாதே! அதோ அந்த கொன்ன[கொன்றை] மரம் பக்கம் வந்து போவியாம்..[ரேகிங்]'' என்றார் அவர். ''சரிங்க! நான் நாலாம் க்ரூப்பு'ங்க(பி.யூ.சி. [எ] புகுமுக வகுப்பு - 1969-ஆம் ஆண்டு) வந்துடறேங்க!'' என்று சொன்ன பிறகுதான் அவர் 'பிடி' நெகிழ்ந்தது.. ''அக்காங்..'' என்று விடுவித்து அனுப்பினார். துறைக்குப் போனபின் சிரித்துக் கொண்டே வரவேற்ற தலைவர் பேரா. ம.ரா. பூபதி, எனக்குக் கொடுத்த முதல் வகுப்பே அந்த நாலாம் குரூப்'தான். போய் வருகைப் பதிவெடுத்தபொழுது அகரவரிசைப்படி முதலாவதாக இருந்த மாணவர், பெயர் சொன்னதும், ஆஜானுபாகுவாக எழுந்து, ஆனால் சங்கடத்துடன் நெளிந்து வளைந்து நின்றார். தோளில் கை போட்டு அழைத்தவர். நான் காட்டிக் கொடுக்கவில்லை. அதற்கப்புறம் அவர் என் முதலாவது மாணவராக மட்டுமே நடந்துகொள்ளாமல் தொடர்ந்து தோழராகவே நடந்து கொண்டார். 36 ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன. இன்னும் பசுமையாக இருக்கிறது அந்த முதல் நாள்; முதல் வகுப்பு. ****** நன்றி: மரத்தடி மடற்குழு.

வளர்ந்திருக்கிறேன், ஐயா! -தேவமைந்தன்

அடையாளம் தெரியாதவராய் வாழ்வதில் அர்த்தம் உண்டு. அடையாளம் தெரிவதில் முரண்பாடு முனைந்து நிற்கும். அடையாளங்களால் குலைப்பதும் எதிர்வில் குலைந்துபோக நேர்வதும் வினை - எதிர்வினை. நெற்றியில் தீட்டப்படாவிட்டாலும் மார்பில் அது பூட்டப்படாவிட்டாலும் இனம் சாதி குலம் எல்லாம் நாட்டுடன், அடையாள ஆதிக்கங்களே. அடையாளம் முதலில் சுகமாகலாம். பின்னால் அது பிசாசாய்ப் பீடிக்கும். பதவி பலகை புத்தகம் சொற்கள் உதவி வாக்குறுதி செய்தி தகவல் - எல்லாம் மர்மக் கைகால் விலங்குகள். அடுத்த ஊரில் நகரில் மாநகரில் அடையாளம் தெரியாதவனாய் உலவுவதில் உள்ள அனுபவத்தை உணர்ந்த பின்பும் சொந்த வாழ்க்கையில் சுமப்பதேன் அடையாளங்கள்? (போன்சாய் மனிதர்கள், 1993. சிறிய மாற்றங்களுடன்.)

சொந்த வேர்கள் - தேவமைந்தன்

அன்புமிக்க தோழி ! வாழ்க்கைக்குப் பொருள்தான் என்ன அவரவர் விளக்கம் தவிர்ப்பாய் ! பிறர்சார்ந்து வாழும்வரை வாழ்க்கைக்குப் பொருளில்லை. நமக்காகப் பிறர்முடிவை எடுக்கு மட்டும் நம்கையில் நம்வாழ்க்கை இருப்ப தில்லை. கற்றகல்வி நலம்வீசும் விழிகளினால் உன்வாழ்வை எதிர்நோக்கு. இதுவரை இருந்தஉன் ஈரமான விழிமாற்று. நயமுள்ள கவிதைகள் நயம்காண எவரையும் எதிர்பார்க்க மாட்டா. எதிர்வந்து சுழலும் வெளிச்ச மெய்ம்மைகள் வழிகாட்டும் உனக்கு. பொருளியல் விடுதலைதான் காலூன்றச் செய்யும். தன் சொந்த வேர்களால் இந்தமண் ஊடுருவி நிற்பதுவே பேரின்பம். ....................................................................................................................................................................................................................................................... (போன்சாய் மனிதர்கள், 1993) (புதுச்சேரி.காம் 2005)

உடம்புடனே சொர்க்கம் புகுந்தேன் - தேவமைந்தன்

தென்றலாய் ஒரு தேன்மூச்சு கழுத்தின் விளிம்புகள் வருடும் காது மடல்களைக் கூசும் மேலிதழ் நாசி இடையில் மேலும் கீழும் நடுவுமாய் நிலவும் முகநிலம் அதன்மேல் விளையாடும் மோவாய் பதியும் மென்சுளை குறுகுறுக்கும் முன்கழுத்து பிடரிலும் பரவும் அது கன்னம் வருடும் பிஞ்சு விரல்கள் முதிரா இளஞ்சொல் ''தா..தா..''என்னும் கள்ளமிலா விழிகள் கதைபல பேசும் மலரும் உடம்புடன் புகுந்தேன் சொர்க்கம் ********** நன்றி: மரத்தடி.காம்

சாதனை -தேவமைந்தன்

மலைகள் ஏறி, சிகரம் தொடுகிறீர்கள். பனியில் சறுக்கி வித்தை காட்டுகிறீர்கள். மாரதான், டிரையத்லான், அக்ரொபேட்டிக்ஸ், ஜிம்னாஸ்ட்டிக்ஸ்.. இன்னும் இன்னும் எத்தனை எத்தனைத் துறைகளில் எல்லாம் நித்தமும் சாதனை! எல்லாம் எதற்காக? கின்னஸ், லிம்கா, ஏ.எக்ஸ்.என்., நேட்.ஜியோ., இன்னம் பலவற்றில் இடமே பிடிக்க. நாங்களோ என்றால் -- கீழை நடுத்தர வகுப்பில் "தோன்றி" அரசுப் பள்ளி, கல்லூரி, பல்கலை பரமபத வாழ்வின் பாம்புகள் தப்பியும், கொடுக்கும் சம்பளம் பெறவே நாளும் கருக்கலில் எழுந்து, கிடைத்ததைத் தின்று, காத்து நின்று, கருத்தாய்ப் பிடித்த நகர நரகப் பேருந்தில் திணிந்து, இடிபல வாங்கி, இளித்து முறைத்து, நிறுத்தம் தாண்டி உமிழப் பட்டு, பணியில் அவனிவன் ஏச்சும் பேச்சும், தோழர் தோழியர் ஏளனப் பார்வை, விடலைப் பையன் கடலை உடைப்பு, எல்லாம் கடந்து, மீண்டும் மாலை இரும்பு வண்டியின் இமிசைகள் தாங்கி, இல்லம் திரும்பினால் - "அம்மா! மிட்டாய் வாங்கி வந்தியா? ஏம்மா! மருந்து வாங்கி வந்தியா? அக்கா! நாளைக்கு ஃபீஸ் கட்டணும்!? என்ற நெருப்பு வளையங்கள் புகுந்து, தண்ணீர் பிடித்து, சமைத்து வைத்து, பரிமாறி, கழுவி, ஊற்றி மூடி - "பஞ்ச" வாசப் படுக்கையில் படுத்து, கனவில் மட்டும் ராஜாத்தி யாக வாழ்கிற சாதனை வெறுமே பூமியில் "இருத்த"லுக்காக. சிகரம் தொட்ட சாதனை யாளரே! எங்கள் “அன்றாடம்” தொடுகிற தைரியம் உண்டோ உமக்கு? சொல்வீரே. நன்றி: திண்ணை.காம்

மொழியாக்கம்: எழுத்து...கவிஞர் குஞ்ஞுன்னி

எழுத்து என்பது எழுதப் பெறுவது மட்டுமே அன்று - சோராது எழுச்சி தருவதே எழுத்து. வலிமை என்பது பேசுவதில் இல்லை; சொற்களை அடக்கி ஆள்வதில்தான் உயிர்த்திடும் வலிமை. எந்தவொரு சொல்லின் எல்லையும் எதுவரை தெரியுமா? அந்த வானம் வரையிலே. கவிஞர் ஒருவருக்கு, தான் படைத்தவற்றுள் ஆகச்சிறந்த கவிதை எது? தான் மட்டுமே. கவிஞர் வேண்டாமா? கவிஞரைப் பற்றிய தகவலும் தரவுமே போதுமா? உயர்வான கவிஞர் உரைப்பார் கவிதைகள் உறங்கும் பொழுதிலும் கூடவே. படைக்க வேண்டுமே என்றொரு கவிதை நமக்காகவே காத்திருக்கிறதா? இல்லை, படைத்து முடிந்துவிட்டதாய்த்தான் ஒரு கவிதை உள்ளதா? நன்றி: திண்ணை.காம்

என்றென்றைக்கும் ஜீவனுள்ள திரைப்பாட்டு

பழைய சினிமாப் பாட்டுக்களைக் கேட்டு, அன்றாடத்தின் அத்தனை டென்ஷன்களையும் இம்சைகளையும் நச்சரிப்புகளையும் தற்காலிகமாக மறந்து போகிறோம். இந்த வழக்கம் சென்ற நூற்றாண்டின் நாற்பது-ஐம்பது-அறுபதுகளில் பிறந்தவர்களுக்கு மட்டும்தான் உள்ளது என்று ஓர் இளைஞர் என்னிடம் வாதிட்டார். எப்படி அவரைச் சமாளிப்பது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பொதிகைத் தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி விளம்பரம் ஒன்று வந்தது. ஞாயிற்றுக் கிழமை இரவுதோறும் ஒன்பதரை மணிக்கு ‘துள்ளாத மனமும் துள்ளும்’ என்ற நிகழ்ச்சியில் பழைய திரைப்படப்பாடல்களை இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் உயிர்ப்போடு பாடுவதைக் காட்டினார்கள். ஓரிருவர் வயதானவர்களாக இருந்தனர். அவர்களுக்கு அந்தப் பாட்டுக்கள் நேரடி பரிச்சயம் கொண்டவையல்லவா? அதாவது, அவர்கள் தங்கள் இளம் வயதில், சினிமா வந்த உடனே திரையரங்கங்களுக்குச் சென்று பார்த்திருப்பார்கள். தாங்கள் இப்பொழுது அந்த நிகழ்ச்சியில் பாடுவதற்கு வாய்த்த அந்தப் பழைய பாட்டுக்களை ஒரு விதமான இலயிப்புடன் பாடுவதற்கு முடியும். இளைஞர்களும் இளைஞிகளும் அதே இலயிப்புடன் பாடுவதைக் கேட்டு-பார்த்து, நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பான நேரம் வரை, வேறு அலைவரிசைகளுக்கு வீட்டார் எவரும் மாறிவிடாமல் கொக்குப் போலக் காத்திருந்து இரசித்துப் பார்த்தேன். தொ.கா. நிகழ்ச்சிகளின்மேல் எனக்கிருந்த அவநம்பிக்கையே காணாமல் போனது. ******************** ‘தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்’ என்ற படத்தில், கவிஞர் கண்ணதாசனின் பாட்டு ஒன்று. கேட்கும்பொழுதெல்லாம் கண்ணில் நீர் அரும்பும்; மனமோ நிரம்பித் ததும்பும். பாட்டின் சில பகுதிகள் இதோ: “ஆசையே அலைபோலே நாமெலாம் அதன்மேலே ஓடம்போல ஆடிடு வோமே வாழ் நாளிலே ......................... சூறைக் காற்று மோதினால் தோணி ஓட்டம் மேவுமே வாழ்வில் துன்பம் வரவு சுகம் செலவு இருப்பது கனவு! காலம் வகுத்த கணக்கை இங்கே யார் காணுவார்?" மேலே உள்ள வரிகளில் "சூறைக்காற்று மோதினால் தோணி ஓட்டம் மேவுமே!" என்ற பகுதி மிகவும் ஆழமான கருத்தைக் கொண்டது; ஒருமுறை கவிஞர் கண்ணதாசன் (1974, புதுச்சேரி)என்னிடம், அந்த வரி "சூறைக் காற்று மோதினால், தோணி ஓடம் மேவுமே!" என்று இருந்தால் இன்னும் பொருத்தம் என்று கூறிச் சிரித்தார். "வண்டி ஓடம் ஏறும்; ஓடமும் வண்டி ஏறும்!" என்று ஒரு தமிழ்ப் பழமொழி இருக்கிறதுதானே?!

உங்கள் பேச்சைப் பதப்படுத்திக்கொள்வது எப்படி?

இப்படி ஒரு கேள்வியுடன் தொடங்கும் டேவிட் கீலிங்'கின் கட்டுரையொன்றை டெக்கான் க்ரானிக்கிள் நாளேட்டில் வாசித்தேன். அதில் அவர் நம் பேச்சை எப்படிப் பதப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைப் பக்குவமாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். முட்டை வேக்காட்டை உதாரணமாகக் காட்டி அதை அவர் விளக்கியுள்ள விதம் அருமை. கஃன்ஸாமா[khansama] ஒருவர் முட்டையைத் தன் சிறப்பான சமையல் பக்குவத்துக்கு எப்படி அவிப்பார்? மலைப்பகுதிகளிலும் கூட, இலேசாக முட்டையை அவிக்க இரண்டரை நிமிடம்தான் பிடிக்கும். அந்த அளவுமட்டுமே அவித்தால்தான் 'டோஸ்ட்'ஐ சுவையாக வறுக்க முடியுமாம். மூன்று நிமிடம்வரை முட்டையை அவித்தால், அந்த முட்டை திடமாகி 'டோஸ்ட்'டோடு பிணயாமல் தனித்தன்மை காத்து, இரண்டையும் கெடுத்து விடுமாம். முட்டையை நான்கு நிமிடம் அவித்து வைத்தால் 'டோஸ்ட்' திட்டமே குட்டிச்சுவராகிவிடுமாம். அட, வெறும் முட்டையையாவது தின்று வைப்போமே என்று தின்றால் ஒரு பகுதி நன்றாக இருக்கும்; அடுத்த பகுதி வெறுப்பேற்றிவிடுமாம். இப்பொழுது ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள்! சிறந்த சமையற்காரரின் முட்டைப் பக்குவம் போல், கச்சிதமாக, உரிய நேரத்திற்குள் பதமாக நம் பேச்சை முடித்துக்கொண்டு விட்டால் நல்ல பெயர் கிடைக்கும். சில பேருக்கு ஒலிவாங்கி கிடைத்துவிட்டால் தலைகால் புரியாது. அவையினர் தன்மையை அறியாமல், உணவு நேரம் வந்துவிட்டபின்பும் வறுத்து எடுப்பார்கள். இதில் வள்ளுவர் குறள் ஒன்றையும் எடுத்துவிடுவார்கள். "செவிக்கு உணவில்லையேல் சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும்" என்று இளித்துக் கொண்டே கொடுமைப் படுத்துவார்கள். இவர்களை நினைத்து வள்ளுவர் இந்தக் குறளைச் சொல்லவில்லை; இவர்களுக்கென்றே 'அவையறிதல்' என்று பத்துக்குறள்களை ஒதுக்கியிருக்கிறாரென்பதை வசதியாக மறந்து விடுவார்கள்; அல்லது அதுவும் தெரியாதிருப்பார்கள். இப்படித்தான் ஒரு பள்ளியின் சிறப்பு விழாவொன்றில் கட்டாயமாகப் பேச வந்த ஊர்த் தலைவர் பிள்ளைகளைப் பார்த்துச் சொன்னாராம்: "பிள்ளைங்களா! நீங்க எல்லாரும் திருக்குறளை முழுசாத் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கோணும்! ஒரு நாளைக்கு ஒரு திருக்குறள்'னு படிச்சீங்கண்ணாலாவது ரெண்டாயிரம் நாள்'ல திருக்குறள் முழுசும் படிச்சுடாம்'ல?" என்று சொன்னவுடனே பிள்ளைங்களும் ஆசிரியர்களும் 'கொல்'ல்லென்று சிரித்துவிட்டார்களாம். தன்னைப் பாராட்டித்தான் அவர்கள் சிரிக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டு அவர் உற்சாகமாக மேலும் மொழிந்தாராம். "அதான் - "வாய்விட்டுச் சிரிச்சா நோய்விட்டுப் போகும்"னு ஒளவைப்பாட்டி 'நாலடியார்'ல சொல்லியிருக்குதாம்'ல..என்ன?"

வீடு

வீடு -தேவமைந்தன் வாழ்வதற்காகத்தான் வீடு. திடப்பொருள்களுக்கு அல்ல. குறிப்பாக எஃகு நிலைப் பேழைகளுக்கு. அதிலும் குறிப்பாக ஓரம் மழுக்காத கொடூரம் ததும்பும் கட்டில்களுக்கு. மேலும் குறிப்பாக தூசி புழுதி காவாத உயரமான அடுக்குகளுக்கு. மரச்சாமான்கள் உயிருடன் இருந்து நமக்கு இதமான தோழமை தந்தாலும் அவற்றின் மிகையும் கூடத்தான் வீட்டுக்கு அன்னியம். முழங்கால் மூட்டைப் பெயர்க்கும் இழுவை மேசைகள் வீட்டின் நிம்மதிக்கு ‘வில்லன்’கள். மழுமழு என்று முகம்பார்க்கலாம் தரையோ, கனத்த வீட்டார்க்கு ‘சீரியலில்’ வரும் வகைமாதிரி வில்லி. சரி, விடுங்கள்! தனிமனிதத்துவம் தன்னலமும் கூடிய அவசங்களுக்கு எப்படிக் கவிதையானது இடம் தரலாகாதோ அப்படித்தான் மேற்படிப் பொருள்களுக்காக அல்ல வீடு - மனிதர் வாழத்தான்.

வார்த்தை

வார்த்தை -தேவமைந்தன் ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. நேற்றும் கேட்டது காதில் - எங்கள் வீட்டுக் குழாய் சொட்டிக் கொண்டு இருந்த பொழுது. கால்வாளி நீர்நிரம்பிய பிளாஸ்டிக் வாளியில் ‘பதம்’ ‘பதம்’ ‘பதம்’ என ‘ரிதம்’ உடன் விழுந்தன வார்த்தைகள். மற்ற வீட்டு ஒழுகும் குழாய்கள் - தரையில், குடம் வைக்க வட்டமாய்க் குழிந்த குழிகளில் வெவ்வேறு வார்த்தைகள் சொட்டவும் கூடும். நாளையும் வார்த்தை இருக்கும். மைக்ரோசாஃப்ட் ஆண்டுதோறும் புதுப்பிக்கிறது வார்த்தையை.

மண்புழு மனிதர்கள்

மண்புழு மனிதர்கள் -தேவமைந்தன் தனக்குள் தானே எல்லாமுமாய் தன்னான தானே சுவாரசியமாய் தன்னைத் தானே தாராளமாய் தானே தானே தம்பட்டம் தானே தானானானே.

பட்டினத்தார் பற்றிய புதிய நூல்!

"நான் குரங்குக் குட்டி அல்ல உணர்ந்து கொண்டேன். முயன்று முயன்று முடியாமல் சோர்ந்த பிறகே! பூனைக் குட்டியாய்க் குறுகிக் கிடக்கின்றேன். எடுத்துச் சென்றருள் இறைவா பரிந்து! -உரிமையுடன் க. நாராயணன்" என்ற 'விண்ணப்ப'த்துடன் இந்தியப் புதுச்சேரியின் ஓய்வு பெற்ற தத்துவப் பேராசிரியர் டாக்டர் க. நாராயணன் "பத்தராய், சித்தராய்... பட்டினத்தார்" என்ற அருமையான நூல் வடித்துள்ளார். தமிழ்நாடு அரசுப் பரிசு பெற்றுள்ள நூல்களுக்குப் படைப்பாளரான இவர்தம் இந்நூல், தனது தன்மைகள் சிலவற்றால் முந்தியவற்றை விஞ்சிவிடுகிறது. பன்னிரண்டு இயல்களால் அமைந்துள்ள இந்நூல், சித்தராய் விளங்கிய பட்டினத்தார் குறித்தும் - பக்தி இலக்கியம் படைத்த பட்டினத்தார் பற்றியும் பலவற்றைப் பாங்குடனே சொல்லிச் செல்கிறது. இந்நூலுள் காணும் சில முகாமையான முடிபுகள்: 1. மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதும் அழுது புலம்புவதும் அறியாமையின் விளைவு. 2. அதைத் தவிர்ப்பதை விட்டுவிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் உண்டாகும் பிறப்பைத் தவிர்ப்பதுவே சாலச் சிறந்தது. 3. உடலெடுத்துப் பிறந்த பிழைக்கு ஈடாக, அவ்வுடலைக் கொண்டே ஆக்க வழியில் மனமொன்றி இறைவனை வழிபட்டு பிறவாமைப் பேறு ஆகிய ஆன்ம விடுதலையை அடைய வேண்டும். 4. தேவைகளைக் குறைப்பதுவே இல்லறத்தார்க்கும் ஒப்ப - உரிய - உயரிய வாழ்க்கை நெறியாகும். 5. பிறருக்குப் பயன்பட்டு வாழும் மனநலம் உடையவனே உண்மை மாந்தன். 6. பசிக்காகவோ சுவைக்காகவோ உயிர்க்கொலை செய்வதோ, கொன்றதைத் தின்பதோ கூடவே கூடாது. 7. சமூகத்தில், கொடியவர்களைப் போலவே வீணர்களும் கொடியவர்களே. 8. இழுக்கமுடையது இவ்வுலக வாழ்வு; இது புரிந்து கொண்டு, ஒழுக்கமுடனே வாழ்ந்து ஒண்பொருளாம் ஈசன் திருவடி சேரல் வேண்டும். 9. "பயணிப்பது நம் கடமை; முடித்து வைப்பது அவன் பொறுப்பு. நல்லதே நடக்கும் என நம்புவோம். நடப்பதை எதிர்கொள்வோம். பட்டினத்தார் பாடலின் சுருக்கம் இது." பட்டினத்தார் வாழ்க்கைக் குறிப்புகளின் குழப்பம் நீக்கி, சித்தரான பட்டினத்தாரையும் பத்தரான பட்டினத்தாரையும் வேறுபடுத்தி, அவரவர்க்கு உரிய முழுமதிப்புடன் ஆராய்ந்து இந்நூலைப் படைத்திருப்பது நூலாசிரியரின் உண்மை உழைப்புத் திறம். கிடைக்குமிடம்: மாரி பதிப்பகம் 'சிவகலை' இல்லம் 29, நாகாத்தம்மன் கோயில் தெரு கொட்டுப்பாளையம் புதுச்சேரி - 605008 இந்தியா. பக்கங்கள்: 160 [டெம்மி 1/8] விலை: ரூ.75.00 பேசி: 0413 - 2251764.

பின்னமர்ந்து செல்வோர்

பின்னமர்ந்து செல்வோர்[Pillion Riders] உந்தின் ஓட்டிக்குப் பிடிமானம் இருக்கிறது. அதனால் அவனுக்கு அச்சமில்லை- வேகம்தான். நீங்களோவெனில் பிடிமானம் போதாமல் வஞ்சகமான சாலைகளின் வளைவு நெளிவுகளில் உந்தின் ஓட்டியை முழுமையாக நம்பித்தான் பின்னமர்ந்து செல்லுகிறீர்கள். ஒரு நிதானமான அளவுக்குமேல் ஐயம் அவர்மேல் தங்களுக்கு ஏற்படுமானால் உங்களுக்கு மட்டுமல்ல; உங்களை நம்பி 'லிஃப்ட்' கொடுக்கும் அவருக்கும்தான் ஆபத்து. ம்..ம்.. ஏறிவிட்டீர்கள்- "எப்படியும் இறங்கிவிடுவோம்!" என்று நம்பித்தானே? எப்படியோ, எங்காவது- சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு, அதுவரை - அதுவரை விட்டாற்றியாய் - சற்று வெடுக்கென்றுதான் நிம்மதியாய் உந்தின் ஓட்டியைக் கொஞ்சம் மேலதிகமான அழுத்தத்துடன் நம்பி - இந்த 'டூவீல'ரில் பயணம் செய்யலாம் அல்லவா ஐயா, தாங்கள்? (தேவமைந்தன், 'போன்சாய் மனிதர்கள்,' திசம்பர் 1993. கவிதை:22/7/1988. சிறு திருத்தங்களுடன்..)

ஒரு பீனிக்சாக......

நேற்று மூண்ட மனவன நெருப்பில் 'நான்' எரிந்து சாம்பலானது. என் இருத்தல் என்னை மேன்மைப் படுத்தவில்லை. என் செல்கையோ எவருக்கும் சோகம் ஊட்டவில்லை. உண்மையாக வாழும் அக்கறை இல்லாமல் அவர்கள் விட்டெறிந்த அலட்சியம் என்ற நெருப்பு நானிருந்த வனத்தையும் வனத்திருந்த என்னையும் ஒருசேர அழித்தொழித்தது. என் சாம்பலில் இருந்தே மறதிப்பெரு இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் இன்று முளைத்தெழுந்துள்ளது - முந்தியதற்கு எல்லாம் முந்தியதொரு 'மூல நான்.' ****** (தேவமைந்தன், 'போன்சாய் மனிதர்கள்,' திசம்பர் 1993. 17 -2 -1992 எழுதிய கவிதையின் சற்றுத் திருத்தப்பெற்ற வடிவம்.)

இடைவெளி விடாதீர்கள்!

நண்பர்களே! இடைவெளி அற்று நின்று கொள்ளுங்கள். இல்லையெனில் இடையில் எதுவாவது புகுந்துகொண்டு இரண்டு பக்கமும் நோண்டிவிடும். ஆக்கபூர்வமாய் எதுவும் செய்யத் தெரியாதது'களுக்கு கெடுப்பதைத் தவிர, செய்ய வேறுவினை என்ன உண்டு? இடைவெளி அற்று நடந்து கொள்ளுங்கள்! இல்லையெனில் இடையில் எதுவாவது புகுந்துகொண்டு இரண்டு பக்கமும் காதைக் கடிக்கும். புள்ளிக்கும் புள்ளிக்கும் இடைவெளியற்றால் வம்பே இல்லை. ஒருமை வரும். ஒன்றே நிகழும் நன்றாய். ****** (தேவமைந்தன், 'போன்சாய் மனிதர்கள்'['சேருங்கள்' என்ற தலைப்பு]: திசம்பர் 1993. 16-06-1989இல் எழுதிய கவிதை, மாற்றங்களுடன்.)

கணங்களைத் தொலைத்திடும் நிகழ்ச்சிகள்!

நிகழ்ச்சிகள் பலவற்றுக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்புகிறார்கள். சிலவற்றுக்கு நேரே வந்து வாயெல்லாம் நிறைய வாருங்கள் என்று வேண்டி அழைப்புத் தருகிறார்கள். நாமும் அவர்களின் அன்புக்கு இணங்கிச் செல்லுகிறோம். ஆனால், அங்கே நிகழ்வது என்ன? நம் நேரம் தொலைகிறது. வாழ்க்கையின் கணப்பொழுதுகள் களவாடப்படுகின்றன. நாம் இத்தோடு விட்டு விடுகிறோம். ஆனால் இயல்பு வாழ்க்கையை அன்புடன் விரும்புகின்ற பாவலர் ம.இலெ. தங்கப்பா அவர்களோ இந்த இழிவைப் பொறுக்காமல் ஆறாண்டுகளுக்கு முன்னர், சரியாகச் சொல்லவேண்டுமானால் 01.08.1999 ஆம் நாளன்று இது குறித்து வன்மையாகச் சாடும் அருமையான பாடலொன்றை இயற்றி அச்சிட்டு அஞ்சாது பரப்பினார். அப் பாவினை வாசித்து நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் பலர் நொந்து போயினர். உண்மை சுடும்தானே? பாவலர் ம. இலெனின் தங்கப்பா எல்லோருடைய அன்பையும் சம்பாதித்துக் கொண்டவர் என்பதனால் அமைதி ஆயினர். உண்மைக்கும் அன்புக்கும் இயல்பான வாழ்க்கைக்கும் உள்ள தகுதி இதுதான். இனி அந்தப் பாவினைப் பார்ப்போம்: உருப்பட மாட்டாய்! உருப்பட மாட்டாயடா, தமிழா! உருப்பட மாட்டாயடா! குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நிகழ்ச்சி நடத்திடும் கொள்கையும் உணர்ச்சியும் உனக்கு வருமட்டும் (உருப்பட....) ஐந்து மணிஎன அழைப்பில் முழங்குவாய்; ஆறரைக் கேஅந்தக் கூட்டம் தொடங்குவாய்! நந்தம் தமிழர் பழக்கம் இது என்பாய்; நாணமில் இந்நிலை ஒழித்திடு மட்டும் நீ (உருப்பட....) ஆள்சேர வில்லை என்று அரைமணி நீட்டுவாய்; அரிய தலைவர்தாம் வராமையைக் காட்டுவாய்; நீள்உரை ஆற்றுவோர் மேல் குற்றம் சாட்டுவாய்; நித்தமும் இப்படிப் பொழுதெல்லாம் ஓட்டுவாய்; (உருப்பட....) இரண்டே நொடியில் முடிப்பதாய்ச் சொல்லுவாய்; இருபது மணித்துளி வெறும்வாயை மெல்லுவாய்; திரண்டுள மக்களின் உணர்வையும் கொல்லுவாய்; செயல்திறம் இன்றி நீ எப்படி வெல்லுவாய்? (உருப்பட....) முன்னிலை யாளர்கள் பன்னி உரைப்பதும், மூத்தவர் வாழ்த்துரை சொல்லிக் கழிப்பதும், பின் உரையாளர்கள் சொல் வானைக் கிழிப்பதும், பேச்சுப் பேச்சே, வெறும் பேச்சுன்னை அழிப்பதும். (உருப்பட....) உரிய பொழுது ஒன்றைத் தொடங்கி முடிக்கிலாய் ஒவ்வொரு பேச்சுக்கும் நேரம் வகுக்கிலாய்; இருபது பேர்களைப் பேச அழைக்கிறாய்; ஏழில் தொடங்கி நள்ளிரவில் முடிக்கிறாய்; (உருப்பட....) - தங்கப்பா 1.8.99

அருளியின் 'நம் செம்மொழி'-அருஞ்சுவை மொழி வரலாற்று நூல்

தஞ்சையில் உள்ள தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத் தூயதமிழ் அகராதிகள் துறைத் தலைவரும் மொழியியல் ஆய்வறிஞரும் என் மேனாள் மாணாக்கரும் உழுவலன்பரும் ஆகிய அருளி அவர்கள் எழுதி உருவாக்கிய 'நம் செம்மொழி ' என்னும் செறிவான நூல் புதுச்சேரிக் கதிர்காமம் முருகனடியார் திருமண மண்டபத்தே இவ்வாண்டு[2005] சூலைத் திங்கள் முப்பதாம் நாள் சிறப்பாக வெளியிடப்பெற்றது. என் நூலாய்வு உட்பட ஆய்வுரைகளும் வாழ்த்துரைகளும் திட்பநுட்பமாக இடம் பெற்றன. சென்ற ஆண்டு நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலின்பொழுது, தமிழ்நாட்டிலுள்ள பெரும்பான்மையான அரசியல் கட்சிகளும் தத்தம் தேர்தல் அறிக்கைகளில் "தமிழைச் செம்மொழி ஆக்குவோம்!" என்பதை - மக்கள்/வாக்காளர்கள் முன்வைத்த தம் செயல்முடிபுத் தீர்மானங்களுக்குள் முதன்மையானதாய் அறிவித்தன. நாற்பது இடங்களிலும் 'ஒன்றுபட்ட முற்போக்குக் கூட்டணி' வெற்றி பெற்றது. எனவே இக் கூட்டணி, தாங்கள் எதை முன் வைத்து ஆட்சிக்கு வந்தார்களோ, அந்தச் செம்மொழிக் கோரிக்கையை 'குறைந்த பட்ச'ச் செயல்திட்டத்தில் ஒன்றாக இணைத்தது. இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர், ''நடுவண் அரசு தமிழைச் செம்மொழியாக அறிவிக்கும்!" என்று தெரிவித்தார். 17. 09. 2004 -ஆம் நாள் ''தமிழ் செம்மொழி'' என்று அறிவிக்கப் பெற்றது. பரிதிமாற்கலைஞர்க்கும் மு.சி. பூரணலிங்கம் அவர்களுக்கும் பின்னர் - 1918 -ஆம் ஆண்டு சிவக் கொண்முடிபு(சைவ சித்தாந்த) மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பெற்ற தீர்மானத்திலேயே இதற்கான வித்து இருப்பதைச்சுட்டி [பக்கம் 15] அங்கிருந்தே அதுதொடங்கி நிகழ்ந்தவற்றை மொழி - இன - அரசியற் பார்வை கொண்ட கூர்மையான ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகிறார் அருளி. இந்நூலில் இருபது பக்கம் முன்முகமொழிவும் இந்நூலொடு எட்டுப் பக்கம் அருஞ்சொற்பொருள் அகரவரிசையும் உள்ளன. சுவையான நடையில், ஐயிலக்கணப் பரிமாச் செலவில், செறிந்தும் விரைந்தும் வாசிக்கப்பெறக்கூடியதாய் நூல்முழுதும் இயல்கிறது. முன்முகமொழிவில் 'செம்' என்னும் செம்மைக் கருத்துவேர், ஒளிக்கருத்துவேர் அடிப்படையில் செம்மொழி என்ற சொல்லின் வயணமான விளக்கம், விரிவாகச் சொல்லப் பெறுகிறது. செய்>செய்ம்>செம் என்ற சிவப்புக் கருத்தடிப்படை[ஒ.நோ. வெய்> (வெம்மைக் கருத்து) வெய்>வெய்ம்>வெம் [வெம்+மை>வெம்மை]யில்தான் சிவனும் நிறம் பெற்றான்; முருகனும் அவ்வாறே எனில் சிவனும் முருகனும் ஒருவனே என்பதைச் சான்றொன்று காட்டுவதற்காக இலேசாகத் தொட்டுக்கொண்டு செல்லும் பொழுதும் அருளி அவர்களின் ஆய்வுத்திறன் பளிச்சென வெளிப்படுகின்றது. 'பானைச் சோற்றுக்குப் பதமாக ஓரவிழ் காட்டுதல்போல்' இங்கு அப்பகுதியைப் பதிவு செய்கிறேன். ''....[சிவப்பு!...கொள்ளையழகு கொழிக்கும் திருநிறம்! கனலின் நிறம்! கனிந்த கனியின் கவர்ச்சி நிறம்! கதிரவனின் நிறம்! ஒளிகாலும் கவின் நிறம்! ( தாங்களே படைத்து உருவாக்கிக்கொண்டு பராவிய இறைத்திருமேனியையும் இந்நிறத்தால் நிறைத்தே ''சிவன்'' என்றவாறு சுட்டித் தூக்கி நிறுத்தித் தொழுதனர், நம் தமிழவர்!... ) அவனை, இச் சிவப்புக் கருத்து அடிப்படையிலேயே, 'சேய்' என்றும், "சேயோன்" என்றும் குறிப்பிட்டனர்! "சேய்" என்பதற்குக் "குழந்தை" என்பதுவும் ஒரு பொருளாகலின், அதனைத் தவறுதலாகத் தூக்கியெடுத்து நிறுத்தி, " அச்சிவனுக்கு மகனாக, மற்றொரு (பயல்) பையல் இருக்கிறான்!" "அவனே இவன்!" (இம் முருகன்! ) - எனத் தம் மதமயக்கிற் கட்டி மருண்டு மருகி உருகி உவந்தேத்தித் தொடரலாயினர்! அவையெலாம் ஒருபுறங் கிடப்பனவாகுக! ...] முன்னரே 'தமிழ் செம்மொழி ' என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்திய பரிதிமாற்கலைஞரும், மு,சி,பூரணலிங்கம் அவர்களும், பின்னர்த் தொடர்ந்து தமிழறிஞர்களும் பல்வேறு தமிழ் மொழியினக்காப்பு அமைப்புகளும் அதைச் செம்மொழியாக்க மேற்கொண்ட முயல்வுகள் கோவையாய்த் திண்ணிதின் விளக்கப் பெற்றுள்ளன. 17-09-2004 -ஆம் நாள்சார்ந்த அறிவிப்பிலுள்ள குழப்பங்களும் விரகு(வஞ்சகங்)களும் இலக்கு மாறாமல் சுட்டப்பெற்றுள்ளன. ஆங்கிலேயரே அடுத்தவர்களை ஏய்ப்பதில் வல்லுநர்கள்; அவர்களையும் ஏய்த்து ''சமற்கிருதம் தெய்வமொழி, மீயுயர் செம்மொழி!'' என்று நம்பச் செய்த/செய்யும் ஆரியர் பரப்புரை(பிரச்சார)த் திறனையும் தகுந்த தளங்களை வைத்துச் சுட்டுகிறார் அருளி. 'கல்' எனும் நம்மொழி வேர்ச்சொல் 'கிளாசிக்'[Classic] என்ற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கும் அடிப்படையாகியுள்ள வயணம் செம்மையாகச் சித்திரிக்கப்பெற்றுள்ளது.. வேர்வளஞ்செறிந்த மீமொழியான தமிழ், அறிவாராய்ச்சியியலின்[Epistemology] ஆவணமூலமாகவும் திகழ்வதைச் சான்றுகாட்டி எண்பிக்கிறார் நம் அருளி. பாரசீகம், அரபிக்கு மேலடுத்தவாறு நிற்கும் செம்மொழிகள் ஆறு என்று உலகோர் கருதும் தமிழ் - கிரேக்கம் - இலத்தீனம் - சீனம் - ஈபுரு என்னும் எபிரேயம் - சமற்கிருதம் ஆகியவற்றினுள் "உயிர்ப்பொடும், ஊட்டத்தொடும், செம்மாப்பொடும், சீரொடும், சிறப்பொடும், தொல்பழந்திருவொடும், கலங்குறாக் கருவொடும், வலத்தொடும், நலத்தொடும், ஒட்பொடும், திட்பொடும், உலகந் தழீஇஅய நட்பொடும், எண்ணத்தினிக்கும் இனிய பொட்பொடும் உலவி உவப்புறுத்துவதாக, நம் தெள்ளிய தீந்தமிழே இன்று - நன்று நீடிநின்று நிமிர்ந்தெழுந்து நடைசிறந்து இயங்கி வருகின்றமையை, முதலில் நந்தமிழர் நெஞ்சம்நிறக்க உணர்தல் வேண்டும்!" என்று எண்பதாம் [நிறைவுப்] பக்கத்தில் மொழிந்துள்ளதை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்! நூலின் இறுவாய்த் தலைப்பு, "தமிழிருப்பின் நாம் இருப்போம்! தமிழிறப்பின் நாமும் இறப்போம்!" என்ற தமிழுணர்வும் தன்மானமும் நிரம்பிய தலைப்பு ஆகும். சொல்கிறார் அருளி - "பேணவும் - பற்றவும் - பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளவும் - பெருமிதங்கொள்ளவும் பீடுநிரம்பவுமாக நம் ஒவ்வொருவருக்கும் முன்னீடாக இதுவே நிற்கின்றது! நமக்கு உலகநிலையில் முகவரியும் வழங்கித் தகவெழவுஞ் செய்கின்ற ஆற்றல் ஊற்று, இது! தமிழிருப்பின் - நாமிருப்போம்! தமிழிறப்பின் - நாமுமிறப்போம்! - என்பதை, நாம் உள்ளத்திற்கொண்டு ஒழுகுதல் வேண்டும்! "நன்னிலை உனக்கெனில் எனக்குந் தானே!" என்ற தன்மானத் தமிழாசிரியர் பாவேந்தரின் வரி எவ்வளவு உண்மையானது என்பதை இவ்விடத்தில் நாம் ஒருகணம் சிந்திப்போமாக!...."என்று முற்றுப்பெற்றாமல் தொடர்வதாக, நம் செம்மொழி பற்றிய செயல்பாட்டைப் போலவே, தொடர்வதாக - நிறைகிறது 'நம் செம்மொழி' நூல். நூல் வயணம், கிடைக்குமிடம்: [நூற்பதிப்புரிமைப் பக்கங்களில் உள்ளவாறு]ஆசிரியர்: அருளி நூற்பெயர்: நம் செம்மொழிபதிப்பு: தி.பி. 2036 ஆடவை 3 -ஆம் நாள் 17-06-2005 (முதற் பதிப்பு)பக்கங்கள்: 80வெளியீடு: "வேரியம்" - பதிப்பகம், 'அகராதியகம்,' 502 (466) - வழுதாவூர் சாலை, முத்தரையர்பாளையம், புதுச்சேரி - 605 009. இந்தியா.விலை: உருவா. 25/- (இருபத்தைந்து உருவா.)

'சும்மா இரு'க்க முடியாதா?

முதலில் நன்றி சொன்னேன், அருணகிரிநாதருக்கு - தன் கந்தரநுபூதிக் கவிதை ஒன்றில் இந்தத் தொடரை, அறிவுரையை வெளியிட்டமைக்கு. இலேசாகச் சொல்லிவிடமுடியும் - ஆனால் 'தாவு தீர்ந்துவிடும்' செயல்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் கொஞ்சம் வேறுபாடாய்.. சொல்லலாம், செய்துவிடமுடியாது. அப்படிப்பட்டவற்றுள் பிரதானமான ஒன்றுதான் இந்த 'சும்மா இரு!....' ஒன்பது வயதுச் சிறுவன் ஒருவன் வருகிறான். நம்மிடம் ஏதோ கேட்கிறான். சிறு விஷயம். கேட்டு முடிப்பதற்குள் நாற்காலியை அப்படி இப்படி ஆட்டுகிறான். அதை இதைப் பிடித்துத் திருகிறான். அங்கிருக்கும் ஒரு கண்ணாடிப் பொருளை எடுத்து அஜாக்கிரதையாய்க் கையாளுகிறான். நமக்கோ 'டென்ஷன்.' மனசு எரிச்சலுடன் தனக்குள் அவனைத் திட்டித் தீர்க்கிறது..''அட, அவசரத்துக்குப் பிறந்த பயலே!'' சரி. அவன் அவசரத்துக்குப் பிறந்தவன். நம்மில் பலர் டென்ஷனுக்குப் பிறந்தவர்களா? இல்லை, இல்லை என்கிறீர்களா? அப்படியானால் நாம் - 1. எதையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத்தான் செய்து முடிக்கிறோமா? 2. ஒன்றைச் செய்யும்பொழுது, இன்னொன்றைப்பற்றி நாம் நினைப்பதுகூடக் கிடையாதா? 3. ஒவ்வொரு நாளும் ஒருசில மணிப்பொழுதுகள் - இல்லாவிட்டாலும் - ஓரிரு மணி நேரம், நம்மால் எதையும் செய்யாமல், 'சும்மா' மரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டும், எதிரே தெரியும் இயற்கையைப் பார்த்துக் கொண்டும் - அட, அதெல்லாம் என் ஒண்டுக்குடித்தனத்தில் கூடாதப்பா என்றால் - வெறுமனே, சுவரில் மாட்டி வைத்திருக்கும், மனத்துக்குப் பிடித்தமான படம் ஒன்றைப் பார்த்துக் கொண்டும் இருக்க முடிகிறதா? - மனத்துக்கு மாறுபடாமல் சொல்லுங்கள் பார்ப்போம். 4. குறைந்தபட்சம் வேறு ஒருவரையும் குறைசொல்லாமல் ''என்னால் இப்படி 'சும்மா' இருக்கமுடியவில்லை; கை பரபரக்கிறது; கண் துறுதுறுக்கிறது; மனம் அலைபாய்கின்றது!'' என்றாவது ஒத்துக்கொள்ள முடிகிறதா சொல்லுங்கள். 5. ''நான் பெரிய மனிதன்! என் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இந்த உலகம் ஏங்கி எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. எனக்குக் கடமைகள் காத்துக் கிடக்கின்றன!'' என்று நம்மை ஒரு நாளுக்கு ஒரே மணி நேரமாவது ஏமாற்றிக்கொள்ளாதிருக்கிறோமா? சொல்லுங்கள். ''சரியப்பா..விடு, விடு! அருணகிரி எதற்காக இப்படியொரு வில்லங்கத்தைத் தன் அநுபூதியில் பொதிந்திருக்கிறார்?'' - என்கிறீர்களா! ஒருமுறை என் சிற்றூர் சார்ந்த 'பேயன்பழத் தாத்தா' என்ற சித்த[மருத்துவ]ரிடத்தில் இது பற்றி நான் கேட்டபொழுது அவர் சொன்ன விளக்கம் எனக்கு மயக்கத்தையே வரவழைத்தது... அப்படி அவர் என்ன சொன்னார்....? ''சும்மா இரு'ன்னா மனமடங்கி இரு'ன்னு அர்த்தம்.. மனமடங்கியிரு அப்படி'ன்னா மனம் ஒழிந்து இரு'ன்னு பொருள்..மனம் ஒழிந்து'ன்னா ''எண்ணம் எழாமல்'ன்னு அர்த்தம்.. ஒங்கப்பன் அடிக்கடி சொல்றாரே.. ஒங்கண்ணனுக்குக்கூட அவர் பெயரை வச்சாரே!.. அந்த ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி அதச் சாதிச்சிருக்கிறாராமே.. தெரியுமா!...நாப்பத்தெட்டுமணிநேரம் அதுபோல இருந்திருக்கிறாராமே... எண்ணமே எழாமல்.. ஒனக்குத் தெரியுமா?'' எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. உங்களுக்கு நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். ''சித்தத்தில் எண்ணம் எதுவும் எழாமல் சும்மா இருக்கும் திறம்'' - உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்தானே!

மரித்தவர்களோடு வாழ்கிறேன்!

(-மொழியாக்கம் : திருமதி ப.ரா.கலாவதி) மரித்தவர்கள் இடையில் வாழ்ந்ததான என் நாள்கள் கழிந்தன. என்னைச் சுற்றிலும் எங்கெல்லாம் இந்த - திட்டமேதும் செய்யாத விழிப்பார்வைகள் நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனவோ - அங்கெல்லாம் என் ஆத்துமநன்றிக்கான ஆற்றல்மிக்க அந்த வயதான சிந்தைகள் சூழ்ந்து கொண்டுள்ளன. என்றும் என்னைக் கைவிடாத தோழமைகள் அவை. ஆற்றல் நிரம்பிய முதிர்ந்த சிந்தைகளான அவற்றோடுதான் நாள்தோறும் உரையாடியவண்ணம் இருக்கிறேன். இன்பத்திலும் செழுமையிலும் அவர்களோடு ஆனந்தமாகப் பங்கேற்கிறேன். துன்ப துயரங்களில் விடுவிப்பையும் தேடுகிறேன். எண்ணமாழ்ந்த நன்றியுணர்வுடன் கூடிய கண்ணீர்ப்பனித்துளிகள் அடிக்கடி என் கன்னங்களை நனைக்கின்றன - எவ்வளவு அவர்களுக்கு நன்றிக்கடன் நான் பட்டுள்ளேன் என்று புரிந்துகொண்டு உணரும்பொழுது...... கடந்தும் கழிந்தும் போன ஆண்டுகள் பலவற்றில் மரித்தவர்களோடு என் எண்ணங்கள் உலவுகின்றன. அவர்களின் அறவுணர்வுகள் அன்புசெய்கின்றன; குற்றங்கள் கண்டிக்கின்றன; அவர்களின் நம்பிக்கைகள் - அச்சங்களில் பங்கு கொள்கின்றன. அவர்கள் உற்ற படிப்பினைகள் / பாடங்களிடமிருந்து எளிமையான மனங்கள் மட்டுமே பிறப்பிக்கக்கூடிய ஆலோசனைகளைப் பெறுகின்றேன். ஆம், என் நம்பிக்கைகள் மரித்தவர்களோடுதான்; அவர்களுடனான என் இருப்பு அறியப்படாததாகவே நிகழும். எதிர்வின் எல்லாமுடனும் அவர்களோடுதான் நான் பயணம் செய்யப் போகிறேன்; இருந்தாலும் இங்கே ஒரு பெயரை விட்டுவிட்டுத்தான் - என்பதென் நம்பிக்கை. புழுதியில் அப்பெயர் அழிந்து போகாது.

வித்தியாசமாய்ச் சிந்தித்த அம்ப்ரோஸ் பியர்ஸ்

யதார்த்த உலகில் வித்தியாசமானவர்கள் பிறப்பதைப் போலவே, மொழி இலக்கிய உலகிலும் மற்றவர்களைவிடப் பலவகைகளிலும் வேறுபாடானவர்கள் பிறக்கிறார்கள். அப்படிப் பிறந்தவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர் அம்ப்ரோஸ் பியர்ஸ் [Ambrose Bierce]. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் வாழ்ந்தவர் அவர். மிகவும் வித்தியாசமாகச் சிந்தித்தவர். அதன் விளைவாக, அவர் குறிப்பிட்ட பல செய்திகள், அவரைப் போலவே வேறுபாடானவைகளாகவும் -பகடி/நக்கல்/கிண்டல்/குத்தல்/நையாண்டி ஆகியவை நிரம்பியவைகளாகவும் விளங்கின. நண்பர்கள் நச்சரித்ததால் அவற்றின் முதல் தொகுதியை 1906ஆம் ஆண்டு ''சினிக்'கின்சொல் நூல்[The Cynic's Word Book] என்ற தலைப்பில் வெளியிட இசைந்தார். பல ஆண்டுகள் கழித்து 'இடது கை அகராதி'[The Left Hand Dictionary] என்ற தலைப்பில் எஞ்சிய சொற்கள் தொகுக்கப் பட்டு வெளியிடப்பெற்றன. அவற்றுக்கிடையில் முதல் தொகுதி ஏனோ தலைப்பு மாற்றப்பட்டு 'சாத்தானின் அகராதி'[The Devil's Dictionary]என்று 1911ஆம் மறு பதிப்புச் செய்யப்பெற்றது. என்னதான் விளக்கினாலும் எளிதில் விளங்காதனவற்றை மிகச் சுருக்கமாக எதிராளி உள்ளத்தில் சென்று தைக்கும் வண்ணம் சொன்ன அம்ப்ரோஸ்பியர்ஸின் சொல்வண்ணங்கள் சிலவற்றை மட்டும் இங்கே தருகிறேன். அகாதமி[Academy] = கால்பந்து ஆடமட்டும் தெரிந்தவர்களின் கழகம். மரணம் = முடிவு அல்ல; சொத்துக்களின்மேல் வழக்குத்தொடரப்போகிற தொடக்கம். சீற்றங்கள்[calamities] = இரண்டு வகை: நமக்கு ஏற்படும் துரதிர்ஷ்டங்கள் - மற்றவர்களுக்கு ஏற்படும் நல்லதிர்ஷ்டங்கள். சந்தேகம் = அதே வேலையாய் இருந்தால் எதிர்மறையாகும் ஆபத்து; ஆனால், நேர்மையாகவோ ஆய்வு ரீதியிலோ அமைந்தால் உண்மையை நிறுவக் கூடிய ஆயுதம். டெமாக்கிரட்டுகள்[Democrats](அமெரிக்க அரசியல் கட்சியினர்) = டெமாக்கிரட்டுகள்தாம் முடிதிருத்தகங்களை நடத்துபவர்கள் என்று நான் எப்பொழுதுமே சொன்னதில்லை.முடிதிருத்தகங்களை நடத்துபவர்கள் எல்லோரும் டெமாக்கிரட்டுகள் என்றுதான் சொன்னேன். பைத்தியங்கள்/தத்துவஞானிகள் = எல்லாரும் பைத்தியக்காரர்களே. ஆனால் யாரால் தம்மைத்தாம் ஏமாற்றிகொள்ளும் முறைகளை வகைப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறதோ அவர்களைத்தாம் தத்துவஞானிகள் என்று அழைக்கிறோம். அகம்பாவி[egotist] = மிகவும் தரக்குறைவானவர்; எப்பொழுதும் தம்மைப்பற்றி மட்டுமே அக்கறை கொள்கிறார் -- என்மேல் அக்கறை கொள்ளாமல்.

கவிஞர் வேந்தர்வேந்தன் - ஆரவாரமற்ற புரட்சிப் பாவலர்

1967-1969 ஆண்டுகள் காலகட்டத்தில் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாய் முதுகலைத் தமிழ் பயின்றோம் - கோவை பூ.சா.கோ. கலைக் கல்லூரியில். டாக்டர் தா.ஏ.ஞானமூர்த்தி அவர்கள் எங்கள் துறைத்தலைவர். நண்பர் கா. கோ. வேங்கடராமன், இளம் அறிவியல் கணிதம் பயின்றுவந்தவர். நான் இளங்கலை அரசியல் பயின்றுவந்தவன். கா.கோ.வே., மரபுத் தமிழில் பயிற்சியும் ஆர்வமும் கொண்டவர். நானோ அதே ஊரில் என் மாமா வீட்டிற்கு எதிரே கூடிய 'வானம்பாடி' இயக்கத்தால் ஈர்க்கப்பெற்றவன். கோவை தேவாங்கர்ப்பேட்டை பூமார்க்கெட் பின்னாலிருந்த வி.சி.எஸ். காலனியில் கவிஞர் புவியரசு அவர்களிருந்த வாடகை வீட்டில் அவ்வியக்கத்தவர் அவ்வப்பொழுது கூடுவர். ஓரம் நின்று கவனிப்பேன் நான். முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன. இப்பொழுது நண்பர் வேந்தர்வேந்தன், நாமக்கல் மாவட்டம் - பரமத்தி வேலூரில் உள்ள பொத்தனூரில். தேவமைந்தன் ஆன நான், புதுச்சேரியில். வெவ்வேறு பின்னணிகளில் இருவரும். 1998 ஆம் ஆண்டு முனைவர்ப் பட்டம் பெற்ற நண்பர், மெய்யான ஆய்வாளர். இவர்தம் 'தொல்காப்பியத் தமிழ்,' ஆய்வுக்கோர் எடுத்துக்காட்டு. 'தமிழ் இலக்கிய வரலாறு' என்ற அண்மைய நூலை மிகவும் புதுமையான முடிபுகள் கொண்டிருக்கும் தனித்தன்மையான தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று நூல் என்று தமிழம். நெட் பாராட்டியிருந்தது. அதைப் பார்த்தபின்தான், நான் நண்பரோடு தொடர்பு கொண்டு, நெடுங்கால இடைவெளியை நிறைவு செய்து விட்டேன். ஓ! காலம் எவ்வளவு வினோதமானது? 'கந்தவனக் கலம்பகம்' இயற்றியமைக்காக, இவரை இலங்கை யாழ்ப்பாணத்தில், யாழ் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் கலாநிதி சு. வித்தியானந்தன் அவர்கள் தலைமையில் பாராட்டுவிழா நடத்திச் சிறப்பித்தனர் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன். என்ன பாராட்டானாலும் எவ்வளவு புகழ்மாலை சூட்டினாலும் தலைக்கனம் கிஞ்சிற்றும் கொள்ளாமல் கள்ளமில்லாத புன்னகையை வெளிப்படுத்துவதில் நண்பர் உண்மையானவர். மரபிலக்கணப் புலமையும், சங்க இலக்கிய - காப்பிய இலக்கிய அறிவும் மிக்கவர். இக்காலத்தில் மலர்ந்துள்ள நடையியல், முருகியல் ஆகிய துறைகளிலும் மிகுந்த நாட்டம் கொண்டவர். இவர்தம் 'காப்பிய நடையியல்,' 'சிந்தாமணி யாப்பு,' 'சிந்தாமணியின் அகவடிவமும் அமைப்பு வடிவமும்,' இலக்கணக் குறிப்பும் பொதுக்கட்டுரையும்,' கந்தவனக் கலம்பகம்,' 'ஒளிக்கீற்று' [குறுங்காப்பியம்], 'தொல்காப்பியத் தமிழ்,' தமிழ் இலக்கிய வரலாறு,' முதலிய அருமையான நூல்கள் இதுவரை வெளிவந்துள்ளன. 'ஒளிக்கீற்று' [1999] என்ற இவர்தம் குறுங்காவியத்தில் சற்றொப்ப நாற்பது சந்தவகைகளில் விருத்தங்கள் இயன்றுள்ளன. எங்கள் மறைந்த நண்பர், தமிழ்நாட்டின் தமிழ் ஆட்சிமொழி - தமிழ்ப் பண்பாடு - இந்து சமயம் மற்றும் அறநிலையத்துறை அமைச்சராக விளங்கிய முனைவர் மு. தமிழ்க்குடிமகன் இக்காப்பியம் பற்றி எழுதியுள்ளதைக் காண்போம். ''ஒருவர் மேல் ஒருவர் மேலாண்மை செலுத்துவதைத் தடுத்துக் குமுகாய ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் போக்கி, எல்லா நிலைகளிலும் சமன்மை என்னும் ஒப்புரவை உருவாக்கிட அமைதிவழிப் புரட்சி ஒன்றே சிறந்த வழி என்பதைக் கவிஞர் இந்நூலின்மூலம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். மொழி இன வேட்கை, பொதுமை நாட்டம், பெண்ணியப் பார்வை ஆகியவற்றை அமைதிப் புரட்சி என்ற புதிய கருத்தாக்கத்தோடு உறழ வைப்பதே எனது நோக்கம் என்று கூறும் வேந்தர்வேந்தன் தன் நோக்கத்தில் நிறைவான வெற்றியைப் பெற்றுள்ளார் என்பதை இந்நூலைப் படிப்பதின் வாயிலாக அறிய முடிகிறது. தனித்தமிழ் உணர்வின்வழி நின்று பணியாற்றும் வேந்தர்வேந்தனுக்கு என் நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.'' நம் வாழ்த்துகளும் அவ்வாறே!

மலைநாட்டுத் தமிழ்முரசு 1958ஆம் ஆண்டு மலர்

பிரெஞ்சுப் பேராசிரியர் - நண்பர் திரு. நாயகர், இம்முறை 'தமிழ் முரசு' வெளியிட்ட பழைய ஆண்டு மலரை வாசிக்கத் தந்தார். பழைமையிலும் புதுமை காணும் நண்பர்கள் நாங்கள். அம்மலர், 1958ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப் பெற்றது. தமிழ் முரசின் ஐந்தாவது ஆண்டு மலர் அது.

இப்பொழுதெல்லாம், 'தீவளிக்குத் தீவளி' வெளியிடப்பெறும் - அதாவது, ஒரு மலரை மூன்றாகப் 'புய்த்'து வெளியிடும் வியாபாரம் தெரியாமல் - அல்லது, அப்படியெல்லாம் செய்வது மலை நாட்டுத் தமிழ்ப் பெருமக்களுக்குப் பழக்கமாய் இராது என்பதால் - தெம்மி 1/4 அளவில் முந்நூற்று முப்பது பக்க அளவில் வெளியிடப் பெற்றது. கண்ணையும் மனத்தையும் உறுத்தாத ஏராளமான சித்திரங்களும் ஒளிப்படங்களும் பின்னணி ஓவியங்களும் கூடியது. "தலைமுறை தலைமுறையாகப் போற்றிப் படிக்கும் பொருட் செறிவும், கண்டு மகிழும் கலையழகும் கொண்டதாக" மலர் உருவாகியிருக்கிறது. நூற்றுக்கு மேற்பட்ட கட்டுரைகள் இடம் பெற்றுள்ளன. டாக்டர் மு.வ., பாஸ்கரத் தொண்டமான், குன்றக்குடி அடிகளார், பேராசிரியர் மா. இராசமாணிக்கனார், டாக்டர் தனிநாயக அடிகளார், கவியோகி சுத்தானந்தர், தி.வை. சதாசிவப் பண்டாரத்தார், வெள்ளை வாரணனார், ம.பொ.சிவஞானம், டாக்டர் தா.ஏ.ஞானமூர்த்தி, பூ. ஆலாலசுந்தரனார், அ.கி.பரந்தாமனார், இராஜாமணி அம்மையார், வல்லிக்கண்ணன், அப்துல் வஹ்ஹாப், வி. மரிய அந்தோனி போன்ற மேலும் பல அறிஞர்களின் கட்டுரைகளும், டி.கே.ஷண்முகம், கே.ஏ.தங்கவேலு, சிவாஜி கணேசன், பிரேம் நசீர், ஜெமினி கணேசன், எம்.என். ராஜம், சாவித்திரி , ராகினி, பத்மினி போன்ற கலைஞர் சிலரின் கட்டுரைகளும் மலரில் வெளிவந்துள்ளன. அறிஞர்களுக்குத் தமிழ் முரசு தந்துள்ள அகத்தியம் பாராட்டத்தக்கது.

கச்சேரிகளில் தமிழ் உருப்படிகள் ஆகச் சில, கடைசியில் அப்பொழுதும் இப்பொழுதும் பாடப்படுவதுபோல சினிமாக் கலைஞர்களின் கருத்துரைகள் மலரில் கடைசியில் இடம்பெற்றுள்ளமை, மிகவும் பொருத்தமாகவும் நம் பழைய தமிழர்களின் நடுவுநிலைமையை எடுத்துக் காட்டுவதாகவும் உள்ளது.

இம்மலர் ஒரு கடல் என்றால், அதில் ஓர் அலை இதோ: பக்கம் 76இல் இடம்பெற்றுள்ள பாவேந்தர் பாட்டு -

பட்டுக் குஞ்சுகள் எட்டைக் கோழி

இட்டுக் கொண்டே போகும்

எட்டுக் குஞ்சும் தாய்சொல் லுக்குக்

கட்டுப் பட்டே மேயும்

தட்டுக் கெட்டுப் போனால் ஒன்று

தட்டிப் போகும் பருந்தே

விட்டுத் தப்பி னாலும் பூனை

விட்டுவி டாது விருந்தே.

( பாரதிதாசன், 'குயில்.' )

தகுதிக்குத் தமிழ்மாமணி மு.இறைவிழியனார்

சில சமயங்களில் தகுதியும் நீதியும் வென்றுவிடுகின்றன என்பதற்குப் புதுவை அரசு தன் உயரிய விருதான தமிழ்மாமணி(2005)விருதை 'நற்றமிழ்' இதழாசிரியர் புலவர் மு.இறைவிழியனார் அவர்களுக்கு வழங்கியுள்ளமை சான்று. 27/10/2005 அன்று மாலை, அண்ணாமலை பேருணவகத்தில், கலை பண்பாட்டுத்துறை இயக்குநர் செல்வி ந. சுமதி அவர்கள் வரவேற்க, சட்டப் பேரவை எதிர்க்கட்சித்தலைவர் மேனாள் புதுவை முதல்வர் திருமிகு இரா.வே. ஜானகிராமன் அவர்கள் வாழ்த்துரைக்க, புதுச்சேரி மாநில அன்பு முதல்வர் மாண்புமிகு ந. அரங்கசாமி அவர்கள் இந்த உயரிய விருதினை மு. இறைவிழியனார்க்கு வழங்கினார். சட்டப் பேரவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் கோரிக்கை வைக்க, மாண்புமிகு முதல்வர் அதை ஏற்று, விருது பெற்றவர்களுக்கு மாதந்தோறும் ஊக்கத்தொகை ஆயிரம் ரூபாய் வழங்கப்படும் என்று அறிவித்த அரசியல் இணக்கத்தைப் புதுவை மாநில அரசியலில் மட்டுமே பார்க்க இயலும். பல ஆண்டுகளாக 'நற்றமிழ்' என்ற இதழை நடத்திவரும் மு. இறைவிழியனாரின் திங்களிதழில் மட்டுமே சற்றொப்ப முந்நூறு படைப்பாளியர் ஒவ்வொரு இதழிலும் பங்கேற்பதைப் பார்க்க முடியும். காட்டாக, இப்பொழுது வெளிவந்துள்ள 'நற்றமிழ்' நளி(கார்த்திகை)இதழில்[15/11/2005]'கொடுத்தபடி தொடுத்த பாடல்கள்' பகுதியில் மட்டும், பிரான்சு முதல் ரிசிவந்தியம் வரை உள்ள இடங்களில் வாழும் இருநூற்று எண்பத்து இரண்டு பாவலர்கள் பங்கேற்றிருக்கிறார்கள். பொன்னி, தென்றல் போன்று வெண்பாப் போட்டிகள் மட்டுமே நிகழ்த்தாமல், யாப்பியலில் வரும் பாக்களின் வகைகள் பலவற்றுக்கும் புலவர் அரங்க. நடராசன் குறிப்புகள் கொடுக்க அத்தனைப்பேர் அழகாக, தளைதட்டாமல் எழுதுகின்றனர். ஒன்றுவிடாமல் அத்தனையையும் பதிப்பிக்கிறார் இறைவிழியனார். இந்த இதழின் முப்பத்தைந்து பக்கங்களில் மட்டும் முன்னூற்று ஆறு பேர்களின் எழுத்துப்பங்கு இருக்கிறதென்றால் பார்த்துக் கொள்ளலாம். ஏன் இவர்பால் அன்பும் தோழமையும் எண்ணற்றோருக்குத் தோன்றாது? அவரே சொல்வதை இங்குத் தருகிறேன்: "இளமையில் அறிஞர் அண்ணாவின் 'திராவிட நாடு'- கிழமை இதழைத் தொடர்ந்து படித்ததால் தாய்மொழிப்பற்று வளர்ந்தது. தமிழ் வளர்ச்சிப் பணிகளைத் தொடர்ந்து தனியனாகவும் இயக்கங்கள் உருவாக்கியும் இதழ்கள் நடத்தியும் ஆற்றிவருகிறேன். விருதுகள், பட்டங்கள், பரிசுகளைக் குறியாகக் கொண்டு தொண்டாற்றி வந்திலேன்.இந்நிலையில் இவ்வாண்டு புதுவை மாநில உயர்விருதான 'தமிழ்மாமணி' விருது எனக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இது நான் எதிர்பாராத ஒன்று. புதுவை மாநில முதல்வர் மாண்புமிகு ந. அரங்கசாமி அவர்கள் தூய தொண்டருக்கு அவ்விருதை அளிக்க விரும்பியுள்ளார். அந்த வாய்ப்பை நழுவ விடாமல் என் பெயரை முதல்வரிடம் மொழிந்துள்ளார் என்னை நன்குணர்ந்த அன்பர் ஒருவர். அவரின் கருத்தை மட்டுமே முதன்மையாகக் கொள்ளாமல் முதல்வரும் பலரிடம் உசாவி உள்ளார். பலர் என்னைப் பற்றிச் சிறப்பாகக் கூறியுள்ளனர். இவற்றையெல்லாம் நன்கு ஆய்ந்து பார்த்தும் உரிய விளக்கங்கள் பெற்றும் தெளிந்த முதல்வர் தடைகளைக் கடந்து என் பெயரை விருதுக்கு அறிவித்துள்ளார். எங்கள் மாநில முதல்வர் மாண்புமிகு ந. அரங்கசாமி அவர்களைக் காமராசரின் உருவமாகவே குறிப்பிடுவர். நானோ பல ஆண்டுகட்கு முன்பிருந்தே அவரை அண்ணாவும் காமராசரும் இணைந்த உருவமாகப் பார்த்து வருகிறேன். அவர் உருவால், உடையால் மட்டுமன்று உள்ளத்தாலும் எளியவரே......எல்லாவகையிலும் பாராட்டுக்குரிய எங்கள் மாநில முதல்வர் மாண்புமிகு ந. அரங்கசாமி அவர்களின் திருக்கைகளால் அவரால் மட்டுமே முடிவு செய்து தரப்பட்ட தமிழ்மாமணி விருதைப் பெற்றதை விருது பெறுவதைவிடப் பெரும்பேறாகக் கருதினேன். இந்த உயர் விருதுக்கு உரியவனாக மேலும் என் தமிழ்ப்பணி தொடரும்......எனது வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக உள்ள தமிழறிஞர்கட்கும் இனிய நண்பர்கட்கும் இளைஞர்கட்கும் இவ்விருதைப் படைக்கிறேன்." இவர் தொடர்ந்து நடத்திவரும் 'நற்றமிழ்' இதழின் இணையாசிரியர்களாக [மற்றவர்கள் 'துணையாசிரியர்கள்' 'உதவி ஆசிரியர்கள்' என்றே குறிப்பர்; இவர் இதிலும் எளிய உள்ளம் கொண்டிருக்கிறார்] சந்தப்பாமணி புலவர் அரங்க. நடராசனும் புதுவையின் முதல் இணைய இதழான 'புதுச்சேரி.காம்'-இன் ஆசிரியர் புலவர் செ. இராமலிங்கனும் இருந்து அன்னாருக்குப் பேருதவி புரிந்து வருகின்றனர். புலவர்கள் இவ்வாறு அரசியல் தலைவர்கள் போலவே ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொண்டு தமிழ்ப்பணியைத் தளராமல் ஆற்றுகின்ற எங்கள் புதுவை மாநிலம் எல்லாவகைகளிலும் பிற மாநிலங்களுக்கு, ஏன், பிற நாடுகளுக்கும் ஏற்ற வழிகாட்டி ஆகும்.

உலக நகரம் ஆரோவில்லின் தமிழ்க் கவிஞர்

புதுவை அருகே உள்ள உலக நகரம் ஆரோவில். அரவிந்த ஆசிரம அன்னை அவர்களின் கனவின் நனவு அது. அங்கே முப்பது ஆண்டுகளாகத் தங்கிப் பணிகள் பலவற்றை ஆற்றிவருவதுடன், சிறந்த தமிழ்க்கவிஞராகவும் திகழ்ந்து வருபவர் கவிஞர் இரா. மீனாட்சி. சூது, வாது, வஞ்சகம், உலோபம், மூடம், மதம், மாச்சரியங்கள் நிரம்பிய உலகில் - கள்ளம் கபடமற்று இந்த வயதிலும் ஒரு குழந்தைபோல், தன்னுடன் பழகுபவர்களிடம் உண்மையான அன்புடன் உரையாடி, அவர்களுக்கு ஆவன புரிவதை இவருடைய பழக்கமாக, கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நான் அவதானித்து வருகிறேன். திருமதி இரா. மீனாட்சி அவர்கள், கவிஞர் என்ற தளத்தில் நிற்கும் பொழுதுகளில், இந்த நிகழ் உலகத்தின் இயங்கியலையும் அதில் குறிப்பாக சமகால மனிதர்களின் வலிவு மெலிவுகளையும் உள்ளாழ நோக்குவதில் வல்லவர் என்பதை நெருஞ்சி, சுடுபூக்கள், தீபாவளிப்பகல், மறுபயணம்(இடுமொழி) ஆகிய அவர்தம் கவிதைத்தொகுப்புகள் எண்பிக்கின்றன. ஆரோவில்லின் ஸ்ரீ அரபிந்தோ பன்னாட்டுக் கல்வி ஆய்வு மையத்தில் பணி புரிந்து வரும் இவர், மனையியலில் பி.எஸ்சி பட்டமும் சமூகப்பணியில் முதுகலைப் பட்டமும் பெற்றவர். ஆரோவில்லுக்கு உலகமெங்கிலுமிருந்து வருகை புரியும் உள்ளங்களைக் கவரும் மாத்ரி மந்திர் நர்சரித் தோட்டங்கள் பகுதியில் இயற்கையின் மடிதவழ் மழலையாக வாழ்ந்துவரும் பெரும் பேற்றைப் பெற்ற கவிஞர் இரா. மீனாட்சி, அண்மையில் அங்கே மலர்ந்து மலர்ந்து உதிரும் மழைக்கால மரமல்லி மலர்களைப் பற்றி அழகாகக் குறிப்பிட்டபொழுது - புதுவை மாநிலம் காரைக்காலில், திருநள்ளாற்றுக்குச் செல்லும் வழியில் உள்ள இயற்கை நலம் செறிந்த பச்சூர் இடுகாட்டில் 1988 சனவரி 17ஆம் நாள் ஒடுக்கம் கொண்ட எம் தந்தையார் இராஜயோகி பி.கே. அண்ணன் தமது உடல் செறிந்த மண்மேல் இன்று தன் மலர்களைப் பொழிந்திருக்கும் பதினேழு வயது நிரம்பிய மரமல்லி மரம், எங்கள் இனிய நன்றிக்கு வித்தானது. தந்தையார் ஒடுங்கிய ஞான்று, மறைந்த என்னரும் நண்பர் டாக்டர் நாகப்பா நாச்சியப்பன் அவர்கள் ஏற்பாட்டின்படி, திரு பொன்னம்பலம் என்பவர், அதை அங்கே நட்டார். அடடா! மனித வாழ்க்கையில் மரங்களும் அவை பொழியும் மலர்களும் கொண்டுள்ள ஆழமான உறவை எத்தனை அழகாக ஞாபகப் படுத்திவிட்டார் சகோதரி மீனாட்சி!

ஒரு கை ஓசைகள்

அண்மைய காலத்து வளர்ச்சிகளில் ஒன்று - இணையத் தமிழ் வளர்ந்துள்ள வேகம். வலையிதழ்கள், வலைப்பதிவுகள் என, ஈடுபாடும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் உள்ளவர்கள் நம் தமிழையும் அதன் கவிதை - உரைநடை ஆகியவற்றையும் தமிழர் வரலாற்றையும் முன்னெடுத்துச் செல்கிறார்கள். அவற்றை அறவே புறக்கணிக்கும் போக்கும் கூடவே வளர்ந்துவருகிறது. இதைச் செய்பவர்களைக்கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் ''இதனால் எனக்கு என்ன இலாபம்?'' என்று கேட்கும் - 'இதனால் பயன்களை மட்டும் அடைய விரும்புபவர்கள்' குறித்து வருத்தப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. எதையும் உதாரணம் காட்டிச் சொல்வது உத்தமம் என்பார்கள். அதன்படி ஒன்றைச் சொல்லுகிறேன். நான், என் சிந்தனைகள், என் படைப்புகள் என்று மட்டும் வலைப்பதிவுகளைச் செய்துகொண்டிராமல் நமக்குத் தெரிந்து உள்ள நல்ல படைப்பாளர்களையும் அவர்கள் படைத்த நூல்களையும் இணைய உலகில் அறிமுகம் செய்து வைப்போம் என்று இறங்கினேன். மிகவும் வேடிக்கையான 'இம்சைகள்' தேடிவந்தன. ' பானைச் சோற்றுக்கு ஓர் அவிழ் ( வெந்த பருக்கை) பதம்' என்பார்கள். அதுபோல, இதனால் நிகழ்ந்த உரையாடல் ஒன்றை நண்பர்கள்முன் வைக்கிறேன். தொலைபேசி அழைக்கிறது. எதிர்முனையில், தெரிந்தவர் ஒருவர். பேசுகிறார்: ''ஐயா! நீங்கள் மேற்படியார் புத்தகம் பற்றி ஏதோ பதிவு கிதிவு'ங்கறாங்களே அப்படி ஏதாவது வெளியிட்டீங்களா?'' நான் சொல்கிறேன்: ''ஆமாங்க, அதன்பெயர் வலைப்பதிவு. வலைப்பூ'ன்னும் சொல்வாங்க. இன்னொன்று வலையிதழ். அவற்றில் நீங்கள் சொல்'றவருடைய புத்தகம், கிடைக்குமிடம் குறித்து பதிவு எழுதினேன்'ங்க!......ஏன், அதுக்கென்ன இப்போ?......'' ''எதினாச்சியும் குடுத்தாரா அவரு?..'' ''எதுக்குங்க குடுக்கணும்? '' ''பின்ன எதுக்கு செஞ்சீங்க?'' ''இது என்னங்க கேள்வி? நல்ல தமிழ் உணர்வுள்ளவர்.. அவருடைய ஆக்கபூர்வமான புத்தகத்தப் பற்றிப் பதிவு வெளியிடறதுல எந்த ஆதாயமும் எனக்குத் தேவையில்லங்க......'' '' என்ன, இப்படிப் பொறுப்பில்லாம பேசுறீங்க..நண்பரே..ஒங்க வீட்டுக் கரண்ட்டு.. உங்க வீட்'ல கட்டற டெலிபோன் பில்லு..இத்'த எல்லாம் யாருயாருக்கா'வோ தாரை வார்த்துட்டிருக்கீங்க..இருங்க, இருங்க அம்மா'ட்ட சொல்ற விதத்தில சொல்'றேன். சரியா'ப் பூடுவீங்க!......'' எரிச்சலுடன் நன்றி சொல்லிவிட்டுத் தொ.பே. இணைப்பை விலக்கிக் கொண்டேன். உள்ளம் சொல்லியது; ''இவராவது உன்னிடம் வெளிப்படையாகப் பேசினார். வெளிப்படையாகப் பேசாமல் ஒவ்வொரு காதாய்ப் போய் இதுபற்றி இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்பவர்களை என்ன செய்வாய்?'' இது கிடக்கட்டும். இது போன்ற பதிவுகளைத் தொடர்புடையவர்களே அக்கறை எடுத்துப் பார்ப்பதில்லை. ''இதனால் எனக்கு 'லைப்ரரி ஆர்டர்' வருமா?'' என்று கேட்டவரும் உண்டு. நாம் அடுத்த பதிவை, தாங்கள் பார்க்கும்வரை நிறுத்தி வைக்கவேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். எப்போது பார்ப்பார்கள், ஏன் இன்னும் பார்க்காமலிருக்கிறார்கள் என்றும் தெரியவில்லை. 'பிரிண்ட்' எடுத்துத் தந்தால்தானே பார்க்க - என்றார் ஒருவர். வலையிதழ் மற்றும் வலைப்பதிவு என்றால் ஒன்று ஆகக்குறைவாக மதிப்பிடுகிறார்கள்; இல்லை மிக அதிகமான முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள். இதில், சில வலைப்பதிவுகளில் - இன்னின்ன வலைப்பதிவுகளை 'நான்' பரிந்துரைக்கிறேன் என்றுவேறு ஒருபக்கம் வரிசைப் படுத்திக் காட்டுகிறார்கள். வலைஇதழ்கள் சில தங்கள் வட்டத்தை மட்டுமே சுட்டுகின்றன. விதிவிலக்காக, தனக்கு 'ஓரிழை மட்டுமே' தெரிந்த தமிழ் வலைஇதழாயினும் அதற்கு வழிகாட்டும் நண்பர்களும் இருக்கிறார்கள். வெறும் அரட்டைத்தளங்களாக, மற்றவர்களைக் கொச்சைப் படுத்துவதற்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிற குழுவாகட்டும், வலைப்பதிவாகட்டும், வலையிதழே ஆகட்டும் - ஒருநாள் அதனதன் விளிம்பில் வந்து நிற்க நேரும்பொழுது வெறுமையே வந்து வாட்டும். ஒரு கை ஓசை எதுவானாலும் ஆகட்டும்; அதற்குக் காலம் தரும் பரிசு வெறுமை மட்டும்தான்.

ஆகாசம்பட்டு - கி.ராஜநாராயணன் நோக்கு

கி.ரா. என்று சுருக்கமாக அழைக்கப்பெறும் கி.ராஜநாராயணன் நல்ல முதிர்ந்த சிந்தனையாளர். நாட்டுப்புறத்தைப் பெருமைப்படுத்தியவர்களில் கி.ரா.வும் கோவை க.அய்யாமுத்து[கவிஞர்/உழவர்]வும் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். கி.ரா.வுக்குக் கதைசொல்வது என்பது கைவந்த கலை. அய்யாமுத்து போலவே ஆகாசம்பட்டு சேஷாசலமும் முழுநேர உழவுத் தொழிலாளர்தாம். ஒரே வேறுபாடு, பின்னவர் - கல்லூரிக்கல்வியாகிய இளம் விலங்கியல் படித்தவர். 1990 ஆம் ஆண்டு 'ஆகாசம்பட்டு'[மார்ச்சு,22]க்குக் கி.ரா. அணிந்துரை தந்திருக்கிறார். ஆறாண்டுக்குமேல் தான் எழுதிவந்த வெண்பாக்களை, பேராசிரியர் மீரா அவர்களின் 'அன்னம்' வெளியீடாகக் கொண்டுவந்த 'முழுநேர விவசாயி'யான சேஷாசலத்துக்கு, 'வாழ்க ஆகாசம்பட்டு' என்றே தலைப்பிட்டு வாழ்த்தி நான்கு பக்கங்கள், தன் வற்றாத மக்கள்மொழிநடையில் தந்துள்ள பெருந்தன்மையை, அவருடன் ஒப்பிடுகையில் 'பிரபலம்' குறைந்த எழுத்தாளர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்! கடிதம் எழுதும் பாணியில், ''அன்பார்ந்த ஆகாசம்பட்டு சேஷாசலம் அவர்களுக்கு'' என்று தொடங்கும் கி.ரா. அணிந்துரையின் பகுதிகள் சில: ''எந்த நேரமானாலும் வீடு போயி விழுந்தறணும் என்கிற சம்சாரிபாணி, என்னைப்போல -- எல்லா சம்சாரிகளை யும் போலவே -- உங்களையும் பிடித்து ஆட்டுவதைப் பார்க்கிறேன். வீட்டை விட்டு வெளியே போனால், இந்த மாதரியான வாகனப் பெருக்கமும் சிறுத்த சாலைகளும் வேக ஒழுங்கீனங்களும் நிறைந்த இந்தக் காலத்தில் வீடு வந்து சேருகிற வரை நிம்மதி இருக்காதுதான் பெண்டிருக்கு.'' ''கிராமத்தையும், கிராமத்தானையும் அவனது சிந்தனைகளையும் அப்படியே வெண்பாக்களில் வடித்துத் தள்ளியிருக்கிறீர்கள். வெண்பாவை வா என்றால் வருகிறது; போ என்றால் போகிறது; அப்படி வசக்கி வைத்திருக்கிறீர்கள் அந்தப் புலியை.'' ''நம் காலத்தில் கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை அவர்கள் இதில்[ வெண்பா இயற்றுவதில்] வல்லாள கண்டனாகத் திகழ்ந்தார். எழுத்தாளர் புதுமைப்பித்தன் இதில் வித்தியாசமான சோதனைகளைச் செய்து பார்த்திருக்கிறார். பேச்சுத்தமிழை அப்படியே கவிதையில் மடக்கிக் கொண்டுவந்த மூலபுருசர் இவர்தான் தமிழில். ''பண்ணாத வம்பெல்லாம் பண்ணிவச்சி, இன்னைக்குக் கண்ணால மின்னா கசக்குதோ? - அண்ணாத்தே! ஆயாவந்தா லுன்னை அடுப்பில் முறிச்சி வப்பா(ள்) போயேன் தொலைந்து போ!'' என்று ஒரு தெக்கத்திப்பெண் தனது 'காதல'னைப் பார்த்துச் சொல்லுகிறமாதிரி எழுதிய இந்த வெண்பாவை நாங்கள் வாய்க்குவாய் சொல்லி மகிழ்வதுண்டு. ''என்னவெவ சாயம்! எழவுவெவ சாயம் பொன்னு வெளையற பூமியாம்ல! இண்ணைக்கும் போர்வையில பாதியே சோமனாச்சி! அண்ணாச்சி, வேர்வையில பாதி மழை!'' கரிசல் காட்டு சம்சாரியும் ஆகாசம்பட்டு விவசாயியும் மானாவாரி வர்க்கம் என்கிற முறையில் கூட்டாளிகள்தான். இவர்களை உவமித்துத்தான் சகோரப் பறவையை சொன்னார்களோ என்று நினைக்க வேண்டியதிருக்கிறது. மண்ணில் கால் பாவாமல் பேய்போல் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்த ஏட்டுத் தமிழ்மொழியை மனித மொழியில் - பேச்சுத்தமிழில் - அதிலும் வெண்பாக்களில் பொதிந்து சாதனை புரிந்திருக்கிறீர்கள். மக்கள் நாவில்த்தான் சரஸ்வதிதேவி வாசம் பண்ணுகிறாள் என்பதை உங்கள் கவிதைகள் அழகாகச் சொல்லிக் காட்டுகின்றன. தமிழ்க்கவிதை வளர்ச்சியில் இது ஒரு திருப்புமுனை. வாழ்க ஆகாசம்பட்டு.''

"எனக்கு வாழ்க்கை போரடித்ததில்லை" - லமார்த்தீன்

பேரா. க. சச்சிதானந்தத்தின் 'சுவையான பிரஞ்சுப்பக்கங்கள் II' புத்தகத்தில் நான் கண்ட சுவாரசியமான,இந்தக் காலத்தில் நமக்குப் பயன்படக் கூடிய செய்தி. லமார்த்தீன் என்ற பிரஞ்சுப் படைப்பாளனின் கருத்தோவியம். பார்வைப்புலன் இழந்தவன் ஒருவன் இந்த வாழ்வை எவ்வளவு நேசிக்கிறான்! நாட்குறிப்பு, நாட்காட்டி, கடிகாரம் என்று எதுவும் பார்க்க இயலாதிருந்தும் அவை எல்லாவற்றையும் 'தான்' ஆகவே சுயப்படுத்தி இருக்கிறான்! அவன் சொல்கிறான்: "எப்போதுமே காலம் எனக்கு மிக நீண்டதாகத் தெரிவதில்லை. பருவநிலை நன்றாக இருக்கும்பொழுது, நான் வெயிலுள்ள நல்ல வாகான இடத்தில் அமர்ந்து சுவரின்மேலோ தேனீக்களின் பெட்டிமேலோ மரத்தின்மேலோ சாய்ந்து கொள்வேன். பள்ளத்தாக்கு, கோட்டை, மணிக்கூண்டு, புகைபோக்கிவழியாக புகையை வெளியிடும் வீடுகள், மேயும் காளைகள், பேசிக்கொண்டே வழிநடக்கும் பயணிகள் ஆகியவர்களை முற்காலத்தில் என் கண்களால் கண்டது போலவே இப்பொழுதும் என் மனக் கண்ணால் காண்கிறேன். கொள்ளுப்பயிர் பச்சை பிடித்தல், புல்வெளிகளில் புல்வெட்டுதல், கோதுமைக் கதிர்கள் முற்றுதல், இலைகள் பழுப்பேறுதல், பறவைகள் விரும்பும் முட்புதர்ப் பழங்கள் சிவத்தல் ஆகியவற்றை முற்காலத்தில் என் கண்களால் பார்த்தது போலவே இன்றும் எல்லாப் பருவ காலங்களிலும் நான் அறிவேன். என் கண்கள் இப்பொழுது என் காதுகளிலும் கைகளிலும் கால்களிலும் இருக்கின்றன. செயற்கைத்தேன் கூடுகளின் அருகில் மணிக்கணக்காக இருந்து, பெட்டியில் வைக்கோலின் அடியில் தேனீக்கள் செய்யும் ஒலியையும், அவை கதவின் வழியே ஒவ்வொன்றாக வெளிவந்து 'காற்று இனிமையாக வீசுகிறதா? மலர்கள் மலரத் தொடங்கிவிட்டனவா? என்று நோக்குவதையும் உணர்ந்து கேட்பேன். காய்ந்த கற்களில் உடும்புகள் ஓடுவதைக் கேட்பேன். எல்லாவகையான வண்டுகளும் வண்ணத்துப் பூச்சிகளும் என்னைச் சுற்றிப் பறப்பதை நான் அறிவேன். புற்களிலும் சருகுகளிலும் ஓடும் சிறு உயிரினங்களும் எனக்குத் தெரியும். அவைதாம் எனக்குக் கடிகாரம், நாட்காட்டி எல்லாம். அதோ குயில் கூவுகிறது. இது மார்ச்சு மாதம். வெயில் வந்துவிடும். அதோ கரிக்குருவியின் ஒலி. இது ஏப்ரல் மாதம். அதோ இசைக்குருவியின் பாட்டு, இது மே மாதம். அதோ வண்டின் ரீங்காரம். இது ஜூன் மாதம் 24ஆம் நாள். அதோ சிள்வண்டின் ஓசை. இது ஆகஸ்டு மாதம். அதோ பழுப்புக்குருவியின் ஒலி. இது கொடிமுந்திரியின் அறுவடைக்காலம். அது பழுத்துவிட்டது. அதோ வாலாட்டிக் குருவி, அதோ காக்கைகள், இதோ குளிர்காலம்!" என்று நான் சொல்லிக் கொள்ளுவேன். இதே போல ஒவ்வொரு நாளின் மணிப்பொழுதையும் நான் நன்கு அறிவேன். பறவைகளின் பாடல்கள், வண்டுகளின் ரீங்காரம், சிற்றூர்களில் இலைகளின் எழுச்சி-வீழ்ச்சி ஒலிகள், வானத்தில் சூரியனின் ஏற்றம் இறக்கம் இவற்றைக் கொண்டு மணி என்ன என்பதைத் துல்லியமாக அறிவேன். காலையில் எல்லாம் சுறுசுறுப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கும்; நடுப்பகலில் எல்லாம் அடங்கும்; மாலையில் மீண்டும் தொடங்கும்; சிறிது நேரத்தில் எல்லாம் முடிந்துவிடும்...எனக்கு எப்போதுமே சலிப்புத் தோன்றுவதில்லை. அப்படித் தோன்றினால் "அது இருக்கிறதே!" என்று சொல்லிக் கொண்டே என் பையில் கையை விட்டுத் துழாவி மணிமாலையை எடுத்து என் கை சோரும்வரை உருட்டுவேன். உதடுகள் சோரும்வரை கடவுளை வேண்டுவேன். எப்பொழுதுமே காலம் எனக்கு மிக நீண்டதாகத் தெரிவதில்லை. அந்த நாட்களில், வழியில் நான் சந்தித்தவர்களின் - எனக்குத்தெரிந்தவர்களின் முகங்களை மீண்டும் காணுவதை மட்டும் நான் விரும்புகிறேன்." புத்தகம் கிடைக்குமிடம்: தமிழ்மணி பதிப்பகம், 127,ஈசுவரன் கோவில் தெரு, புதுச்சேரி - 605 001. பக்கங்கள்: 160 விலை: ரூ. 50 - 00

நான் - எனக்கு மட்டும்தான்!

குடும்பப் பாங்கானவள் நான். ராத்திரி,'குற்றம்' முடிய தொடர்கள் பார்ப்பேன். அவசியம் வந்தால் அதிகாலை, என் அதிகாலை - எட்டு மணிக்கு எழுவேன். விடுமுறை நாள்களில், கணவர் - பிள்ளைகளின் விடுமுறை நாள்களில் பத்துக்கு எழுவதே பழக்கம். வேறுவழி கிடைக்காவிட்டால் ஓரிரு நாள்கள் தேன்போல் உறவுகள் கவனிப்பேன். முகம் காட்டி மூன்றாம்நாள் கத்தரிப்பேன் - அவர் உறவினரை. என்கணவர் எனக்குமட்டும்தான் என்பது மட்டுமல்ல நான்,என்சொந்தங்களுக்கு மட்டும்தான். தாலி ஏறும் வரைதான் 'அட்ஜஸ்ட்மெண்ட்'டுகள். அப்புறம் அவைஎன் கெட்ட கனவுகள். யாருக்கு என்ன உதவிசெய்து என்னத்தைக் கண்டோம்? என்பது எனக்குள் ஞானம். என்னுள் திளைப்பேன். இன்பமாய் இருப்பேன். வெறுமை என்பது எனக்கில்லை. தொலைக்காட்சியே உற்ற துணை.

தித்திக்கிறதா தீபாவளி?

விடிவதற்கு மிக முன்பே தொலைபேசி கிணுகிணுக்கிறது. மணி 02:12. பிரான்சிலிருந்து சந்தோஷக்குரல், "ஹேப்பி தீபாவளி" சொல்கிறது. மைத்துனியின் குரல். "இப்பொழுது அங்கே மணி என்ன?" என்று, தூக்கக் கலக்கத்துடன் துணைவியார் கேட்கிறார். ஸ்பீக்கரில் "பத்து மணி! நீங்க'ள்லாம் இன்னும் தீபாவளி கொண்டாட ஆரம்பிக்கலையா?" என்று உற்சாகத்துடன் பதில் வருகிறது. அவர்களுக்கு இருக்கிற உற்சாகம் எங்களுக்கு அன்னியமாகவும், ஏன், திகைப்பாகவும்கூட இருக்கிறது. புதுவையிலிருந்து என் மைத்துனி பிரான்சுக்குச்சென்று 'செட்டில்' ஆகி இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன. 'உற்சாக'த்தின் அக்கா, அதுதான் என் துணைவியார், இன்னும் தூக்கம் தோய்ந்திருக்கும் குரலில் கூறத் தொடங்கினார். "சின்ன வயசிலேதான் தீபாவளி எனக்குச் சந்தோஷமா இருந்துச்சு! அம்மாவும் பாட்டியும் இதே நேரம், இரண்டு மணிக்கு எழுந்திருச்சு, நல்ல சூடா விறகடுப்பில தண்ணி வச்சுக் குளிச்சிட்டு, எங்களையும் எழுப்பி, குளிக்க வச்சிருவாங்க. வடைக்கு மாவை பாட்டி ஆட்டுக்கல்'லுல அரைச்சிட்டுருப்பாங்க.. அம்மா 'சொய்யான்' உருண்டைக்கு 'ரெடி' பண்ணிட்டிருப்பாங்க... கடலைப்பருப்பும் வெல்லமும் தேங்காயும் கலந்த வாசனை 'கமகம'ன்னு வரும்.. பாட்டி மாவ' அரைச்சுட்டு வடை சுடறதுக்கு 'ரெடி' பண்ணுவாங்க..வெங்காயம், பச்சைமிளகாய், இஞ்சி, கறிவேப்பிலை எல்லாத்த'யும் அரிவாள்மனையில அரிஞ்சு வடைக்கு தயார் பண்ணுவாங்க..அம்மா பூஜை வேலை'லாம் பாத்துட்டிருப்பாங்க..சுவாமி முன்னாலே ஒரு மனை வச்சு, புதுத்துணிகள்'லாம் எடுத்து, மறக்காம நாலு மூலை'லயும் மஞ்சள் வச்சு, படைக்கறதுக்கு வைப்பாங்க.. கூடவே மாமா வீட்'ல இருந்து வந்த பட்டாசையும் படையலுக்கு வைப்பாங்க.. இதுக்கிடை'ல பாட்டி வடையையும் சொய்யான் உருண்டையையும் சுட்டு எடுத்திருப்பாங்க.. தலைவாழை எலை'ல சூடான வடை, இட்லி, சொய்யான் எல்லாம் வச்சு சுவாமிக்குப் படைப்பாங்க.. எங்களுக்கு புது 'டிரெஸ்ஸை' எப்படா கொடுப்பாங்க'ன்னு காத்துட்டிருப்போம்.. அதை உடுத்திட்டு.. காலை'ல அஞ்சு ஆறு மணிக்குள்ள அக்கம் பக்கத்துக்குப் போய் இனிப்பெல்லாம் கொடுத்துட்டு வருவோம்.. அவங்களும் கொடுக்க வீட்டுக்கு வருவாங்க.." இந்த நடுநிசி ஃபோன் வாழ்த்து, பிரான்சும் ஜெர்மனியும் சந்திக்கும் இடத்தருகே ஸ்திராஸ்பூரில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் என் மைத்துனியிடமிருந்து வந்து, மேலே கண்ட நினைவலைகளைத் துணைவியாரிடம் உசுப்பிவிட்டது.. அந்தக் காலத்தில் இது போல 'ஹேப்பி தீபாவளி' 'சுலோகன்'கள் கூவப்பட்டதில்லை. ஆனால் தீபாவளி மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.. அன்னிய மண்ணில் அவர்கள் தீபாவளியை இயல்பாகக் கொண்டாடும்பொழுது சொந்த மண்ணில் வாழும் நாம் அப்படிக் கொண்டாட முடியவில்லை என்று துணைவியார் வருத்தப்பட்டார். இதில் தொலைக்காட்சியின் நாராசக் குரல் வேறு தொல்லைப்படுத்துவதில் முன்னணியில் நிற்கிறது. தொடர்பில்லாதவர்கள் எல்லாம் 'ஹாய்!' என்று ஆரம்பித்து இடுப்பை இலேசாக ஆட்டிக்கொண்டும் 'மூஞ்சி'யை அஷ்டகோணல் ஆக்கிக்கொண்டும் வாய் வெந்துபோன உச்சரிப்பில் "பட்டும படாமலே..தொட்டும் தொடாமலே.." 'ஸ்லாங்க்' கலந்த ஆங்கிலம் விரவிய சொற்களைப் போட்டு உளற, வெடித்து முடித்த பிள்ளைகளும் தாய்மார்களுமாக, கூடமெல்லாம் நிரம்ப, தொ.கா. பெட்டியின்முன் குழுமி 'அதுகளை'ப் பார்த்துக் கொண்டும், 'அதுக'ளின் விநோதமான குரல்நசிவையும் 'கூழ்கூழ்' உச்சரிப்பையும் இரசித்துக் கொண்டும், மற்றவர்கள்மேல் செலுத்தவேண்டிய கவனம் இழந்து பொய்யுலகம் ஒன்றில் மூழ்கிப் போவார்கள். இன்னொரு வீட்டில் இன்னொரு பக்கம். 'டீப்பா'யின்மேல் 'விடுதலை' நாளேடு விரிந்து கிடக்கும். முகப்பில் 'அசுரன் மலர்' - 'அசுரன் சிறப்பிதழ்' என்ற வாசகம் பெரிய எழுத்துகளில் தென்படும். "தீபாவளி என்னும் ஆரியப் பண்பட்டுப் படையெடுப்பைத் தோலுரிக்கும் வகையில்..." என்று தொடங்கி அந்த வீட்டுக்கு வெளியிலும் அக்கம் பக்கத்திலும் நிகழ்பவற்றுக்குச் சம்பந்தமே இல்லாமல் சொற்றொடர்கள் ஓடும்... புது தில்லி போன்ற இடங்களில் 'குண்டுகள்' வெடித்த பாதிப்பில் உயிர், உடைமைகள், வியாபாரம் இழந்தவர்களின் வீடுகளில் சோகம் ததும்பும். அது கொஞ்சமும் உறைக்காமல் 'மதம்' பிடித்தவர்கள் பலவித ஆட்டம் போடுவார்கள். ஆண்டுக்காண்டு தீபாவளி வரும்; தடிமனான, வண்ணங்கள் பல குழைந்த தீபாவளி மலர்கள் வரும்; 'அசுரன் சிறப்பிதழ்'களும் ஆங்காங்கு தென்படும். கொண்டாடாதவர்கள், சொந்தங்களிடமிருந்து வாழுமிடத்திலேயே அன்னியப்படுத்தப்பட்டு 'இருப்பார்'கள்...அவர்களுக்கும் இனிப்பும் பலகாரங்களும் கொடுக்கப்படும். அவர்களும் தின்று வைப்பார்கள். சிந்தனை மறந்து தூக்கம் வரும். ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் தமிழர்கள் சிரிப்பார்கள்.

ஐயே மெத்தக் கடினம்!

எத்தனை எத்தனை விளம்பரங்கள்! கதிர் தொலைக்காட்சி (சன் டிவி) முதல் எல்லாவற்றிலும் காலைப் பொழுதில் சிறுவர் சிறுமியர் உடம்பை எப்படி எப்படியோ வளைக்கிறார்கள். ஒரு பெரியவர் எதை எதையோ பேசுகிறார். வைத்த கண் வாங்காமல், சோபாவில் சாய்ந்து உட்கார்ந்துகொண்டு நம் வீட்டுச் சிறுவர் சிறுமியர் சிலர் அதைப் பார்க்கிறார்கள்... முகத்தில் எவ்விதச் சலனமும் இல்லாமல். பலர் 'ரிமோட்'டை அழுத்தி, கிழவனார்க்கும் அவர் பேச்சைக் கேட்டு வளைந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் சிறுபிள்ளைகளுக்கும் விடை கொடுத்துவிட்டு, கதிர் இசை (சன் மியூசிக்)யைச் சின்னத்திரையில் 'ஹாய்' என்று பாதிக் கொட்டாவியாகத் தொடங்கிப் பாட்டும் கூத்தும் பார்க்கவைக்கும் தொகுப்பாயினியின் பழகுதமிழில் சிந்தையிழக்கிறார்கள். "அம்மா! ஜிம்முக்குப் போய்வாறேன்!" என்று இளைஞர்கள் இளைஞைகள் 'கஜினி'யின் 'ஒரு மாலை இளவெயில் நேர'த்தைக் காலையிலேயே பாடிக்கொண்டு கிளம்புகிறார்கள். காசுக்குக் காசு..கவர்ச்சிக்குக் கவர்ச்சி..ஜிம்கள்..அழகு நிலையங்கள்..பாரம்பரிய யோகா - பயிற்சிமையங்கள்....பள்ளி-கல்லூரிகளில் 'டெமான்ஸ்ட்ரேஷன்'கள்.. வயசான வாத்தியாரோ, பேராசிரியரோ, தலைமை ஆசிரியர்களோ ஆங்காங்கு அவ்வப்பொழுது நம்மை முறைத்துக் கொண்டு(' ஏ, மாபாவிகளே!' 'லுக்') அந்த மழித்த யோகா வாத்தியாருக்கு 'அறிமுகம்' என்ற பேரில் வாய்க்கு வந்தபடியெல்லாம் விளாசித் தள்ளுவார்கள். மத்தியான சாப்பாட்டினைப் பொறுத்த மட்டில் அவரவர் தலைவிதிக்கேற்ப நெளிவார்கள், கிறங்குவார்கள், திடீரென்று 'கெட்ட சொப்பனம்' கண்டு அதிர்ந்து விழித்துக் கொள்வார்கள் - பிள்ளைகள், பள்ளிகளில்... ஒரு மாதிரி, சக மாணவ மாணவியரைக் கண்டு - முறையே இளிப்பார்கள், வழிவார்கள் கல்லூரிகளில். இவற்றையெல்லாம் பார்க்காமலேயே, தன் 'நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனை'யில் கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் பற்பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நந்தனார் பாடுவதுபோல் பாடிவைத்தார்: "ஐயே மெத்த கடினம் - உமதடிமை ஐயே மெத்த கடினம் பொய்யாத பொன்னம்பலத்து ஐயா நீ இருக்குமிடம் நையாத மனிதருக்கு உய்யாது கண்டு கொள்ளும்!... ஐயே மெத்த கடினம்..." தேவையா இதெல்லாம்? வள்ளலார் கேட்டார் அல்லவா? "உம்மை இப்பூமியில் பிறப்பிக்கத்தெரிந்தவருக்கு, காதையும் மூக்கையும் குத்திவிட்டு அனுப்பத் தெரியாதா?" என்று.

தங்கப்பா சொல்லும் மக்கள் பாவலர் இலக்கணம்

பாவலர் ம.இலெ.தங்கப்பா, 'பாட்டெனும் வாள் எடுப்பாய்' என்ற புதிய கவிதைத் தொகுப்பில் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார்: "மேட்டுக் குடிப் பிறந்தார் - வெற்று மேனி மினுக்கிகள் கையிலிருந்தே பாட்டினை மீட்டுக்கொள்வாய்!" "ஏதிலர், மேற்படியார் - மக்கள் இலக்கியம் படைத்திடத் தகுந்தவரோ?" அப்படியானால் மக்கள் இலக்கியம் படைத்திடத் தகுதியுள்ளவர்கள் மேட்டுக்குடியில் பிறந்த மேனிமினுக்கிகளாக, உடுத்திய சட்டை வேட்டி குலையாதவர்களாக இருக்கக் கூடாது. மிகவும் நல்லதாகப் போயிற்று.. இப்பொழுதுள்ள பாவலர்களில் பாதிப் பேரை நம் மனப் பதிவு நிரலிலிருந்தே நீக்கிவிடலாம் அல்லவா? இப்புத்தகம் கிடைக்குமிடம்: குறும்பலாப்பேரிப் பாண்டியன் வானவில் வெளியீடு 79, முல்லைத் தெரு கிரிசா நகர் எரணாவூர் சென்னை - 600 057 பக்கம்:96 விலை:உரூபா 40/-

மீண்டும் டினோசார்களிடமா?

மீண்டும் டினோசார்களிடமா ஒப்படைக்கப் போகிறீர்கள் நம் பேருலகத்தை! அந்தப் பெருவிலங்குகள் ஊர்ந்து திரிவதற்கா? ஓ! உன்னதங்களே! அசிங்கமான உங்களின் இனவாத - குழுவாதங்கள் கொண்டு எங்களை இன்னும் எத்தனைக் காலம் பிளந்து, ஆப்பு வைக்கப் போகிறீர்கள்? மறந்தொருநாள் ஆப்பைப் பிடுங்கி, உங்கள் வாத-வால்மாட்டிக்கொண்டு - நீங்களும்தான் போகப் போகிறீர்கள்... "நுப்பும் நுரையுமாய் அடித்துச் செல்லும் ஆற்று வெள்ளத்துக்கு அடையாளம் தெரியாது" -கேள்விப்பட்டதில்லையா? "ஊருக்குள்ளது உங்களுக்கும்!" -சொலவடையை செவிமடுத்ததில்லையா? எங்களை எங்களின் நேசங்களிலிருந்தும் பாசங்களிலிருந்தும் உங்கள் கைத்தடியாகிவிட்ட அறிவியல்மூலம் இன்னும் எத்தனைக்காலம் பிரித்துவைத்திருக்கப் போகிறீர்கள்? ச்சே! உங்களின் எந்திரங்களுக்கும் போர் ஆயுதப் புதுப்புதுக் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் எங்களின் ஒற்றைக் கண்ணீர்த் துளியின் உண்மையான சக்தி வருமா? போயும் போயும் எந்திரங்களோடு சைபர்வெளி இயக்கி வாழும் வாழ்வில் எந்தப் பிடிமானம் நம்மை இந்த முகமற்று இணையும் உடலியக்கத்தில் நங்கூரமிட்டு நிலைப்படுத்தப் போகிறது? (தேவமைந்தன், போன்சாய் மனிதர்கள், திசம்பர் 1993: 'மீண்டும் ராட்சதப் பல்லிகளிடமா?' - கவிதையின் புதுவடிவம்.)

'சுந்தரி'(1917) சமூக நாவல் காட்டும் வ.ரா.'வின் பின்னணி

'சுந்தரி' என்ற சமூக நாவலை வ.ரா. அவர்கள் 1917-ஆம் ஆண்டு படைத்தார். ஆனால், 'அந்தரப் பிழைப்பு' என்ற மறுபெயரோடுதான் அந்த நாள்களில் அது அவராலேயே வெளியிடப்பெற்றிருக்கிறது. காரணம், அவர் வாழ்க்கையே அப்பொழுது அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறது. 1910-ஆம் ஆண்டு புதுச்சேரிக்கு அவர் வந்தார். பாரதியாரையும் அரவிந்தரையும் சந்திக்கும் நோக்கத்தோடுதான் வந்தார். வந்தவர் அவர்களோடு தினமும் பழகி இருந்தார். 21/1/1914 ஆம் நாள் செவ்வாய்க்கிழமையன்றுதான் புதுச்சேரியை விட்டு சென்னைக்குச் சென்றார். சரி..ஏன் வந்தார்? ஏன் நான்காண்டுகள் புதுவை வாழ்க்கை நிறையுமுன்பே போய்விட்டார்? அவர் வார்த்தைகள்: "வாழ்க்கையில் யோகமும் வேதாந்தமும் பேசிக் கொண்டிருப்பது எனக்கு எப்பொழுதுமே பிடிப்பதில்லை. அற்புதங்களைச் செய்ய, ஆற்றல் பெற்றது அறிவு. மனிதனுடைய உணர்ச்சி வெள்ளமோ, கலைகளை வானில் முட்டும்படியாக, அவ்வளவு உயர்த்தக்கூடிய சக்தி படைத்தது. இவ்விரண்டு அருமையான சாதனங்கள் இருந்தும், தமிழன் ஜாதிக்கும் ஆங்கில சாம்ராஜ்யத்துக்கும் அடிமைப்பட்டிருப்பதைக்காண, என் கண் அப்பொழுதே கூசிற்று; இப்பொழுதும்(1942) கூசுகின்றது." ஆனால், பின்னர் சொல்லுகிறார்" "புதுச்சேரியிலிருந்து வந்ததும்(சென்னை நுங்கம்பாக்கத்திலிருந்து 1942-இல் வ.ரா. எழுதிய குறிப்பு இது), நான் கண்டதெல்லாம் என் மனதை மிகவும் வாட்டி வதைத்தன." அடுத்து, தன் சொந்த ஊரான தஞ்சை மாவட்டம் திருப்பழனத்துக்கு மனச்சோர்வுடன் சென்ற சில மாதங்களில் இதயக் கோளாறு அடைந்தார். (ஆதாரம்: அல்லையன்ஸ் கம்பெனி வெளியிட்ட 'சுந்தரி' நாவலில் "சுந்தரியின் புனர் ஜனனம்" என்ற தலைப்பின்கீழ் வ.ரா. எழுதியவை) 1919-ஆம் ஆண்டு புதுச்சேரியை விட்டு பாரதியாரும் சென்றார். சென்ற இரண்டு ஆண்டுகளிலேயே அவர் இயற்கை எய்தியமை இங்கே ஒப்பிட்டு நோக்கத் தக்கது.

சொந்த வேர்கள்

அன்புமிக்க தோழி! வாழ்க்கைக்குப் பொருள்தான் என்ன அவரவர் விளக்கம் தவிர்ப்பாய்! பிறர்சார்ந்து வாழும்வரை வாழ்க்கைக்குப் பொருளில்லை! நமக்காகப் பிறர்முடிவை எடுக்கு மட்டும் நம்கையில் நம்வாழ்க்கை இருப்ப தில்லை கற்றகல்வி நலம்வீசும் விழிகளினால் உன்வாழ்வை எதிர்நோக்கு! இதுவரை இருந்தஉன் ஈரமான விழிமாற்று! நயமுள்ள கவிதைகள் நயங்காண எவரையும் எதிர்பார்க்க மாட்டா. எதிர்வந்து சுழலும் வெளிச்ச மெய்ம்மைகள் வழிகாட்டும் உனக்கு. பொருளியல் விடுதலைதான் காலூன்றச் செய்யும்! தன் சொந்த வேர்களால் இந்தமண் ஊடுருவி நிற்பதுவே பேரின்பம்! (28-1-1993: தேவமைந்தன், போன்சாய் மனிதர்கள், திசம்பர் 1993; 'புதுச்சேரி' இலக்கிய மின்னிதழ் - சூன் 2005.)

'முட்டாள்கள் தினம்' - படையல்கள்

(இலக்கணம்) முட்டாள் எனப்படுவோன் யார்எனின் மூளையில் யாதொன்றும் வையா தவன் தலைக்கனம் மன்னார்குடியில் மருத்துவர் ஒருவர். அறுவை மருத்துவம் தேர்ந்த வித்தகர். அவரிடம் ஒருநாள் - நொந்தே ஒருவர் நோயால் வந்தார். நோய்ப்பெயர் 'தலைக்கனம்;' அறுவை நடந்தது; மருத்துவர் திகைத்தார்; உள்ளே மூளையே இல்லையாம். பெரும்புகழ் நடிகை அரவங் காட்டில்ஓர் அழகிய பெண்ணாள்; சென்னை சென்று 'பெரும்புகழ்' ஈட்டவே 'சேட்'டிடம் அழகை அடகாய் வைத்தாள். ஆயிரம்பத்து அடகால் பெற்றவள் மீண்டும் இதுவரை மீட்கவே இல்லையாம். இப்பொழுது அவளோ பெரும்புகழ் நடிகை. காலாட்டி காஞ்சி புரத்தில் காலாட்டி ஒருவர். செஞ்சியில் நாடி சோதிடம் பார்க்கவே சென்றார். சுவடியில் தேடிக் கண்ட சோதிடர் - "முன்னர்ப் பிறந்த பிறப்பில் நீங்கள்,ஓர் பஞ்சகல்யாணிக் குதிரை!" என்றார். "அப்படி யானால் அடுத்த பிறப்பில் என்ன ஆவேன்?" என்றார். சுவடி தேடிய சோதிடர் கண்டார். தயங்கினார் சொல்ல. இவர்வற் புறுத்தவே, சொன்னார்; " கழுதையாய்ப் பிறந்துதான் கால்களை ஆட்டுவீர்!" நூலாசிரியர் குட்டிகள் போடும் பன்றியின் திறமை தோற்கும் படியாய் நூறிரு நூறு புத்தகம் 'போட்டவர்.' பத்துநூல் வெட்டிப் புதியநூல் பதிப்பார். பட்டம் விருதுகள் பற்பல 'வாங்குவார்.' ஆண்டவர் ஒருநாள் அவரது கனவில் நாடியே வந்தார்; "மெச்சினேன் பெருமை! மகனே! என்ன வேண்டுமோ அதுகேள்! எதுவேண் டினும்அது தருவேன்!" யோசித்துப் பார்க்கவும் நேரம்இல் லாதவர் உடனே கேட்டார்: "ஆண்டவ ரே!உம் அத்தனைப் பட்டப் பெயர்களும் புராணம் பற்பல உம்மைப் புகழும் கதைகளும் எனக்கே எனக்காய் வாய்த்திடல் வேண்டும்?" அதிர்ச்சி உற்ற ஆண்டவர் கேட்டார்: "பிறகு நான்,என் செய்ய?" 'சுயதம் பட்டம்' சற்றும் கூசாமல் சொன்னார்: " உலகில் இருப்பீர்; எனது நூல்கள் எல்லாம் தருகிறேன். படித்து மகிழ்வீர்!" என்றார் பெருமையாய். அடுத்தொரு சத்தம். புகையின் நடுவில் ஆண்டவர் மறைந்தார்; நம்மவர் விழித்தார். (தேவமைந்தன்,ஏப்ரல் 1, 1975: உங்கள் தெருவில் ஒரு பாடகன், சனவரி 1976. திருத்தம் பெற்றது.)

பாடும்போது..

அடிக்கடி 'ரிப்பேர்'ஆகும் என் 'தட்டுமாடல்' கைவானொலி ஏதோ நினைத்துக் கொண்டு திடுமென்று பாடியது: "பாடும் போதுநான் தென்றல் காற்று." (தேவமைந்தன், உங்கள் தெருவில் ஒரு பாடகன், சனவரி 1976)

புதுமூலர்

மரத்தை மறைத்தான் மதிகெட்ட மனிதன் மரத்தால் மறைந்தான் மழையற்ற மனிதன் மரத்தை மறைத்தது பைஞ்சுதைக் கட்டடம் மரத்தால் மறைந்தது பழைமைக் கட்டடம். (தேவமைந்தன்,'விருந்து,' புதுச்சேரி, நவம்பர் 1974 இதழ். திருத்தம் பெற்றது.)

சுவர்கள்

நெஞ்சம் நிறைய கசப்பு - என் மூளை நிரம்ப செய்தி நினைவு முழுதும் புண்கள் - என் நோக்கம் மறுக்கும் வெளிச்சம். வானம் மறைக்கும் சுவர்கள் - தேன் கூடு மறைக்கும் பாறை - கொடித் துண்டு மறைக்கும் கொய்யா - நம் எண்ணம் மறைக்கும் எதையும். பண்பை வீசி எறிந்து - நல்ல அன்பை நாளும் துறந்து - செயல் எங்கே கூடும் என்று - சந்தை நாய்போல் என்றும் அலைந்து - திரியும் வாழ்வுக் கின்று வாழ்வு. செய்து தந்தால் நல்லர் - செய்யக் கற்றுத் தந்தால் வீணர் - சிரித்துக் கழுத்தை அறுப்பவர் நல்லர் - கடுத்து நன்மை செய்பவர் அல்லர் - இவை நிகழ்வில் திகழும் நெறிகள். நல்லவை கெட்டவை எல்லாம் நம்மால் மட்டுமே ஆகும் மற்றவர் உற்றவர் ஆகார் கற்றவர் விழிப்பில் வாழ்வார். குறுகலான எண்ணம் குந்திக் குமைய வைக்கும் நம்மை அகன்று விரிந்த எண்ணம் - என்றும் ஆக்கி வளர்க்கும் உண்மை.

என்னை எழுதும் அந்தக் கைக்கு......

என்னைத் தொடங்கிய நீ, எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய். என் அற்பத்தனங்கள் பொய்ம்மைகள் இருமுகங்களை முகமூடிகள் என்றொதுக்கவா, இல்லை கேடயங்கள் என்று உரிமை கொண்டாடவா? புலனில் பழுதுபட்ட அந்தப்பெண் அகவெளிச்சத்துடன் ஆகாசத்திலிருந்து இறங்கி வருகையில் அகத்தில் பழுதுபட்ட நான் புலன்முன் வெளிச்சத்துடன் தட்டுத் தடுமாறி மேலேற முயற்சி செய்கிறேன். மூளையில் மிகுதி சுமந்ததால் இதயம் பொக்கையாய் ஆயிற்று. நெம்புகோல் கவிதையும் செங்கோல் கவிதைகளும் அந்நியமாயின எனக்கு. மூக்கணாங்கயிறு மாட்டப்பெற்ற புலவர்களுக்கும் அந்நியமானேன் நான். எனக்கு நான் புறத்திலேயே மோதிக் கொள்வதால், பகைகள் எனக்குப் பரிதாபப்பட்டு வருந்தி ஒதுங்கிக் கொண்டன. ஒரு மர்மமான மாய முடிச்சு என் குரல்வளை இறுக்க, கனவிலும் தூக்கிலிடப் படுகிறேன். அந்த வல்லூறுக்கு இருக்கும் சுதர்மம் எனக்குப் புரியவில்லை. ஆடுகளோடு ஆடாகி, கறிகாய் வெட்டுபவரைக் கண்டாலும் என் மனது பதைக்கிறது. என்னைச் சார்ந்தோர் விரலில் புண்பட்டாலும் நெஞ்சில் குருதி வடிக்கும் 'அடியேன்' அயலார் கண்ணில் புண்பட்டு அழுது துடித்தாலும் மெளனஞானம் பூணுகிறேன். பாராட்டுப் பிச்சைக்கு மடியேந்தத் தயங்காதவன், விளம்பரப் பிச்சைக்காரரை வெறுத்துப் பேசுகிறேன். நீ போடும் கணக்கொன்று. நான் போடும் கணக்கொன்று. தத்துவங்கள் ஒத்துவரா வாழ்க்கை.. ஆதாரங்களும் அசைக்கப் படுகையில் அச்சம் வந்து ஆசனத்தே அமர்கிறது. இருப்பது ஓர் இருக்கை. ஒன்று,நீ அதில் உட்கார். இல்லையெனில் இருக்கையையே இல்லாமலாக்கு. நீ, எப்பொழுதுமே என் ஆண்டாளாகவும் ஆண்டானாகவும், நான், உன் அடிமையாகவும் மட்டுமே இருக்க வேண்டுமென்று சிலர் சொல்வதை நீயும் நம்புகிறாயா? நிபந்தனைகளின் பேரில் நான் வாழ்வதெனில், அழுதும் அரற்றியும் தொழுதும் தூமலர் தூவியும் உன்னை நான் வழிபட வேண்டுமெனில் உனக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவின் இரகசியம் வெளிப்பட்டுவிட்டதா? நீ,என் நித்திய முதலாளி எனில், தொழிலாளியாகும் வாய்ப்பு உனக்கும் மறுக்கப்பட்டு விட்டதா? கேள்விகளாலேயே உன்னை இன்னும் எத்தனைக் காலம் அர்ச்சிப்பேன்? நீயின்றி நானில்லை எனில், என் செயல்களுக்கு மட்டும்தான் நான் பொறுப்பா? மஞ்சள் இலக்கியம் அசிங்கமெனில், நம்முறவுக்கு விளக்கமும் விதிமுறைகளும் இடும் ஆபாச வியாபாரிகள் மட்டும் 'தத்துவ ஞானிக'ளா? வியாக்கியானச் சங்கிலிகளில் என்னை மாட்டி வைத்துச் சின்னங்களின் முட்களில் என்னைக் கீறி, சுண்டல் விநியோகத்துக்குக் காத்திருக்கவைக்கும் கல்நெஞ்சுப் பேர்வழியா நீ? நாற்ற வாய்களிலிருந்து வரும் போற்றி நாராசங்களை எவ்வாறு நீ செவிமடுக்கிறாய்? உண்மையிலேயே நீ பொற்கிழி தருமிக்கு அருளும் அளவு சமரசம் செய்து கொண்டாயா? வெளவால் நாற்றப் பிரகாரங்களுக்குள் இருட்டுக் குகைக்குள் எண்ணைய்ப் பிசுபிசுப்பில் உன்னால் கொலு வீற்றிருக்க முடிகிறதா? என்னாலேயே மூச்சுவிட முடியாத இத்தனைக் குப்பை குவியலிலா உன் திருநாமங்கள் ஆராதிக்கப்படுகின்றன? அதில்வேறு, ஓரிரு மொழியறிவுதான் உனக்கு உள்ளதாமே? பக்திக் கதைகளைப் படித்து, படித்தபின் உன்னிடம் எனக்கு பயமே மேலிடுகிறது. பசி பல்லாயிரம் பேரை எரிப்பதற்கும் உனக்கும் எந்தவித சம்பந்தமும் இல்லையாமே? வறுமை பலருக்குப் பரிசளிக்கப் படுவதற்கு நீ எந்தவிதப் பொறுப்பும் ஏற்க மாட்டாயாமே? இன்னும் எத்தனை எத்தனை அவதூறுகள் உன்னைப் பற்றி! உன் அடையாளங்களை நீ காட்டாத பொழுதே உன்னை அரைநிர்வாண ஓவியமாக்கிய இந்தப் பேர்வழிகளின் உபதேசங்களையும் நானேற்கத்தான் இரண்டு காதுகளை எனக்குத் தந்தாயாமே? அதென்ன,எனக்கு நீ எந்தச் சொல்லையும் அனுப்பிவைக்காமல் இந்த அயோக்கியர்களுக்கு மட்டும் அடிக்கடி 'டெலிஃபோன்' செய்கிறாய்? தர்மங்களை அதர்மவாதிகள் பேசலாம், அதர்மத்தைத் தர்மவான்கள் தற்காலிகமாகவேனும் ஏந்தக் கூடாதா? எழுதுகோல் என்கையில் எழுதுகைக்கு மறுக்கிறதா? போகும் பாதைக்குப் பாதங்கள் என்ன செய்யும்? எழுதும் எழுத்துக்கு எழுதுகோல் பொறுப்பல்ல. எனைஎழுதும் கை செய்பிழைக்கு நானும் பொறுப்பல்ல. (31-12-1986: தேவமைந்தன், போன்சாய் மனிதர்கள், திசம்பர் 1993.)